τα εργαλεία…

η μέρα έφτασε…

πάρε γρήγορα την εφημερίδα απ΄το πλατύσκαλο, ίσως είναι εκεί, βρέχει, θα βραχεί…

καταγράφω την εφημερίδα με τα μάτια μου…

(δεν υπάρχει λάθος: τα μάτια μου είναι τώρα σα μολύβι ή σαν κάτι που κρατάς στο χέρι, κάτι που αισθάνομαι έξω από το σώμα μου- ένα εργαλείο)

εκεί είναι, με μεγάλα γράμματα σ΄ολόκληρη την πρώτη σελίδα:

«οι εχθροί της ευτυχίας μένουν ξάγρυπνοι!κρατηθείτε στην ευτυχία με τα δυο σας χέρια!την αυριανή μέρα αναστέλλεται η εργασία!»

αύριο!

θα υπάρξει άραγε κάποιου είδους αύριο;

λόγω της δύναμης της καθημερινής αδράνειας, άπλωσα το χέρι…

(ένα άλλο εργαλείο…)

πήρα από το πλατύσκαλο την εφημερίδα για να την διπλώσω και να την περάσω στο πόμολο της πόρτας του πατέρα μου…

στη μέση της απόστασης προς την πόρτα σκέφτομαι:

τι σημασία έχει; δεν πρόκειται να προσθέσει τίποτε καλύτερο στη ζωή του διαβάζοντάς τη και η εφημερίδα πέφτει από το χέρι μου στο πάτωμα…

κοιτάζω τα φύλλα της που σκόρπισαν γύρω μου…

γονατίζω…

(γόνατα: κι άλλο εργαλείο)

συγκεντρώνω βιαστικά τις σελίδες και τις χώνω στην τσάντα μου…

ευθυγραμμίζομαι μ’ ένα ισχυρό άξονα λογικής… ακόμα κι αν δεν κρατάει πολύ και ρίχνω μια ματιά στον «ο καιρός σήμερα»…

σήμερα μας περιμένει μια λαμπερή ανοιξιάτικη μέρα!

μια μέρα σαν αυτή, λένε κάποιοι , ξεχνάς τις αδυναμίες σου, τις αβεβαιότητές σου, τις αρρώστιες σου κι όλα γίνονται κρυστάλλινα, σταθερά…

μια σκέψη σαν ξυράφι περνά από το στήθος μου καθώς έπαιρνα την πρώτη ανάσα έξω από το σπίτι…

(τι εργαλείο κι αυτό! το ξυράφι…)

θα χω χρόνο αύριο, εικοσιτέσσερις ολόκληρες ώρες για να ξεχάσω τις αδυναμίες μου, τις…

τώρα πρέπει να βάλω τα μάτια μου στη θέση τους!

για ένα δευτερόλεπτο μου φάνηκε πως είδα τον αντικατοπτρισμό μου…

ένιωσα απόλυτα τρομαγμένη, παγιδευμένη, φυλακισμένη σε ένα συντετριμμένο έαρ…

ένας θόρυβος με συνέφερε…

ήταν το καπάκι του κάδου ανακύκλωσης…

(το εργαλείο πληροφόρησης πήρε το δρόμο προς την αναμόρφωσή του)

τα χείλη μου διέγραψαν μια καμπύλη…

έκανα επιτόπου στροφή και περπάτησα ως το αμάξι, ξεκλείδωσα, κάθησα, πήρα τη θήκη των σιντί…

το μικρό πλαστικό ξυπνητήρι στο κομοδίνο μου χτύπησε χαρούμενα 6:30 πμ, ώρα να σηκωθώ, να πάω σχολείο…

άμεσα, βλέπω τον ίδιο τον εαυτό μου, το ίδιο το δωμάτιό μου, τα ίδια μου τα ρούχα, τις ίδιες μου τις κινήσεις, όλα να επαναλαμβάνονται χιλιάδες φορές…

αυτό μου δίνει χαρά! σκέφτομαι…

όχι η λαμπερή μέρα…

βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα απέρνατο, πανίσχυρο και μοναδικό εργαλείο…

και τι ακρίβεια έχει η ομορφιά του: ούτε μια χαμένη χειρονομία!

Advertisements

20 responses to “τα εργαλεία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac