ή ταν ή…

δεν ήταν!

ρώταγε έμπλεος αμφιβολίας,

παραδομένος,

στην αχλύ των λογισμών,

είναι αλήθεια ότι ο πατέρας γνώρισε τη μητέρα όταν εγώ κοιμόμουν;

τόσοι ομφάλιοι λώροι που ρουφάν μανάδες, με τους εσώτερους κόμβους τους…

πώς να μην αμφιβάλλει…

τι ακατάσχετη φαγούρα στον ομφαλό με πιασε πάλι; ρωτούσε…

γύρισε και είδε τη σούστα που πήγαινε μπροστά, το μάγκα τοίχο-τοίχο

ψιθύρισε τόσο ώστε να μην το ακούσει ούτε ο ίδιος,

δεν έτυχε στα χρόνια αυτά τίποτα να πετύχω!

οι α-δελφοί μου τρώνε εθνικό φαγί,

ζεσταίνονται με χαζο-ήλιους,

στέκονται μπρος στη τζαμαρία με τις φτέρες,

κι όταν ξυπνάν ένα πρωί,

θυμούνται άλλες μέρες,

ενώ

ακούνε στο ράδιο:

«έφτασε η ώρα Φοίβε, να κατέβεις στον ομαλό,

από τα βέλη,

γλύτωσε τον Σαρπηδόνα,

καθάρισε από το μαύρο αίμα το κορμί σου

έπειτα το νεκρό του σωμα αναλαμβάνοντας,

απόμακρα,

στου ποταμού τα ρείθρα,

οδήγησε,

κι εκεί τον λούζεις,

τον μυρώνεις,

με μύρο θεϊκό,

και του φοράς άφθαρτο ρούχο…

μετά τον εμπιστεύεσαι,

στους δίδυμους γοργούς ταξιδευτές,

τον Ύπνο και το Θάνατο,

στα χέρια τους να τον σηκώσουν

και φτάνοντας στην ώρα τους…»*

οι ανθρωπολόγοι θα ναι σε θέση να εξηγήσουν πως βγήκαμε από την ιστορία πιστεύοντας πως ήμασταν μέσα…

εξάλλου,

απ’ τα μισά του μήνα Μάρτη στον κόσμο τούτο είναι φορές που πάει κανείς και δίχως χάρτη…

το κακόν προέρχεται μάλλον εκ του ότι και ο πτωχότερος των Ελλήνων κέκτηται στρέμμα τι αμπέλου, καλύβην, μικράν σύνταξην, γωνίαν οικοπέδου ή άλλην οιανδήποτε κτίσιν, επιτρέπουσαν αυτώ να τρώγη ξηρόν άρτον και να θεσιθηρή εφ΄όλον το διάστημα του βίου του, όπως προμηθευθή εν οιονδήποτε προσφάγιον**

τι να κάμω; τι να μην κάμω; αναρωτήθηκε…

δεν πρέπει και να εξαπτηθώ πως έχω να κάνω κάτι άλλο κι όχι έναν εσωτερικό εκπολιτισμό…

κουράστηκα και να ζω σε αυτή τη χώρα της φαιδράς αμφιθυμίας…

κουράστηκα να ζω σκοτώνοντας το χρόνο μου μήπως και με αφήσουν ήσυχο στο μέλλον…

εδώ, στην αιχμή του χρόνου, φταίω κι εγώ…
δε με ενδιαφέρει να λάμψει η αλήθεια κανενός, παρά μόνο να φανεί το δικό μου φως κι αυτό προσπαθώ …
δε θέλω να εκδικηθώ κανέναν…
επίσης δε θέλω να διχαστώ ανάμεσα στη μεταρρύθμιση και στην επανάσταση…

* ιλιάδα, ραψ. Π, κάπου ανάμεσα μετά τον 665ο στίχο…

** φράση του Εμμανουήλ Ροϊδη…

Advertisements

20 responses to “ή ταν ή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac