κυνηγός

«Ίσως το νόημα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας να βρίσκεται στην καλλιτεχνική συνείδηση, στην άσκοπη και ανιδιοτελή καλλιτεχνική πράξη

Αντρέϊ Ταρκόφσκι

η ζωή μοιάζει με δρόμο… η ζωή μοιάζει με φιλμ που ξετυλίγεται… οι ζωή είναι εικόνες, η ζωή είναι πόνος, πόθος, χαρά και διεκδίκηση… η ζωή περνά… η ζωή αφήνει υπολείμματα… η ζωή αυτά και άλλα έχει…

ο κινηματογράφος είναι τρόπος ζωής,  είναι ο τρόπος της ζωής να διαλέγει εικόνες που αντικειμενικά έχουν φύγει, αλλά στρογγυλοκάθονται στους συνειρμούς

με τον Αντρέι Ταρκόφσκι βλέπω την ποίηση του τρόπου…

ψάχνω το μήνυμα , το νόημα της ζωής μου…

προσπερνώ την ύλη και το σύστημα, φιλώ το ηθικό, βλέπω αντεστραμμένα, διαπραγματεύομαι τη βελτίωσή μου, φιλοσοφώ αδόκιμα, παρεμβαίνω στο ταξίδι, για την ιστορία, προσεγγίζω δίπολα, αμφιβάλλω, αφαιρώ, πιστεύω, ανακηρύσσω ουσιώδες και το πιο ασήμαντο σημείο, εξελίσσομαι σαν μέγεθος πρωταρχικό …

περνώ την απαγορευμένη ζώνη,την συρματοπλεγμένη, από την εξουσία…

αντιλαμβάνομαι πως εκεί συνηθισμένοι νόμοι της φύσης αναιρούνται…

και φτάνω στο Δωμάτιο όπου εκπληρώνονται οι επιθυμίες…

στο κατώφλι του, τρεις τύποι, ένας φυσικός επιστήμονας, προσδοκά νέες γνώσεις, που θα γίνουν το εισιτήριό του για ένα Νόμπελ, ένας συγγραφέας, προσδοκά την έμπνευσή του και ο Στάλκερ, που κινείται αργά και μεθοδικά, όπως ο κυνηγός που ψάχνει το θήραμά του…

σκέφτομαι πως  αυτός ξέρει πώς να ξεπεράσει τα εμπόδια και τις παγίδες, σκέφτομαι πως αυτός ξέρει πώς να φτάσει στο Δωμάτιο…

τους ακολουθώ…

κι όταν φτάνω μπρος στην πόρτα, εμφανίζεται ο Ταρκόφσκι!

μας  ακινητοποιεί…

η ψυχή μας γεμίζει αμφιβολία, αμφισβήτηση και φόβο…

στο βάθος της προοπτικής της εικόνας, μα σε αντίθετη πορεία της προοπτικής, στο βάθος της σκέψης, η εμπιστοσύνη, η πίστη στον Στάλκερ… η πίστη στην αξία της ζωής… ο επιστήμονας, γεμίζει απογοήτευση και αμφιβολία για τα «τεχνικά δημιουργήματά» του … ο συγγραφέας, γεμίζει απογοήτευση και αμφιβολία για το «είναι»…

κινούμαστε και στεκόμαστε διαρκώς!

μεταμορφωνόμαστε… μέσα από προθέσεις! αντί, από , παρά, προ… μετά!

εξάλλου αυτό δεν είναι ο άνθρωπος; μια πρόθεση ηθική…

ένα αγαπώ…

παρόλο που δεν ξέρουμε πια πώς να αγαπάμε, η αγάπη παραμένει η μόνη περιουσία που δεν μπορεί κανείς να αλώσει!

ανάμεσα στο σηματικό και το εφήμερο, διαπιστώνω πως δεν υπάρχει ελπίδα, ακολουθώντας όμως τον Στάλκερ, επιβιώνω τρώγοντας αγάπη … διασχίζω απαγορευμένες ζώνες και υφίσταμαι στα δικά μου δωμάτια!

a piece of monologue

Advertisements

24 responses to “κυνηγός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac