το Σύρμα

Δεν θα υποκύψουμε!

για τον Γιάννη Mακριδάκη έχω ξαναγράψει, αλλά με αφορμή το παραπάνω κείμενο, κατευώδιο και υποδοχή, για την εναλλαγή των χρόνων, επανέρχομαι…

εξώφυλλο

οπισθόφυλλο:

Άμα ήθελε να κάτσει ο ήλιος, υψωνόντανε τα ζέπελιν πάνω -πενήντα, εξήντα, εκατό ζέπελιν- για να μην μπορούνε τα αεροπλάνα να κατέβουνε χαμηλά και να ρίξουνε και άμα το γερμανικό αεροπλάνο χτυπούσε πάνω στο σύρμα ενός τέτοιου ζέπελιν έπαιρνε φωτιά… Tα ζέπελιν τα είχαμε για εμπόδιο, για να κρατούνε τα γερμανικά ψηλά και να μπορούνε να τος ρίχτουνε τα αντιαεροπορικά. Eν τω μεταξύ πάνω από το ύψος των ζέπελιν υπήρχανε τα καταδιωκτικά νυχτός που είχανε την κυριαρχία του αέρα μέχρι πάνω, που το βομβαρδιστικό δεν μπορεί να πάει, όταν είναι φορτωμένο… Και τα στριμώχνανε μεταξύ ζέπελιν και καταδιωκτικών και τα ρημάζανε…
[Μαρτυρία του Στέλιου Πετρή]

Οι μαρτυρίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο καταγράφουν τις δύσκολες καταστάσεις που πέρασαν χιλιάδες Χιώτες, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πατρίδα τους ως πρόσφυγες κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Συνθήκες πείνας και ανέχειας, νυχτερινές, παράνομες αποδράσεις από το νησί, επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια και προορισμό την Κύπρο, ο στρατός της Μέσης Ανατολής, οι προσφυγικοί καταυλισμοί, το μέτωπο, τα κινήματα, τα σύρματα, ο Ιερός Λόχος. Όλα αυτά αποτέλεσαν πορεία ζωής για ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούσαν καν να τα φανταστούν.
Ευτυχώς πολλοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν και μερικοί δέχτηκαν να καταγραφούν οι ενθυμήσεις τους.
Ίσως κάποτε χρησιμεύσουν ως “πιλότοι” στις ζωές άλλων.

υπάρχει ένα στενό, ανάµεσα στη Χίο και τον Τσεσµέ που δεν ησυχάζει ποτέ… γεννά την ελπίδα, βρέχει την αγωνία και ρουφά τη ζωή όσων δεν κατάφεραν να το περάσουν…

το είχε περάσει όμως η γιαγιά μου δυο φορές!

1941-1945

χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες της Μέσης Ανατολής εγκαταλείπουν το νησί τους κατά τη διάρκεια της γερµανικής κατοχής…

αποβιβάζονται στα τουρκικά παράλια, στη συνέχεια κατατάσσονται στον στρατό της Μέσης Ανατολής…

οι άµαχοι μένουν εκεί ήσυνέχιζαν για Συρία ή Κύπρο…

«Συρµα τένιοι, ξεσυρματένιοι· όλοι», καταγράφουν γεγονότα  και βιώματα, ο εµφύλιος μένει απ’ έξω,  οι µαρτυρίες σταµατούν στην έναρξή του το 1946, η σχηµατική όµως διάκριση «αριστερών – δεξιών» είναι ορατή…

«τα υποκείµενα της βιωµατικής Ιστορίας και όχι µόνο έχουν τον λόγο µακριά από τα συχνά απονευρωµένα και απόµακρα επίσηµα αρχεία»  γράφει και στο επίµετρό του ο Στράτος ∆ορδανάς…

άθλιες βαρκούλες που μπάζουν νερά

δωσίλογοι που καταδίδουν τους περατάρηδες

συνθήκες πείνας

ανέχεια

νυχτερινές παράνομες αποδράσεις από το νησί

επικίνδυνα ταξίδια με καΐκια

η Kύπρος

ο στρατός της Mέσης Aνατολής

οι προσφυγικοί καταυλισμοί

δυστυχίες και καταστροφές

τύχη και ατυχία

μικροψυχίες και γενναιότητες

τα μέτωπα

καθημερινή ζωή και μάχη

τα κινήματα

τα σύρματα

τεχνολογία; ραβδομαντεία, για εντοπισμό νερού, γλώσσες παπουτσιών που κόβονται για να δημιουργήσουν μηχανισμό άντλησης του νερού, ένας σκύλος σε ρόλο υβριδικού, μυλαράκια… ο ασύρματος : ο αέρας, είχαν ένα μυλαράκι κι αυτό εφόρτωνε τις μπαταρίες… ένα ραδιόφωνο,που είχε κατασκευαστεί για να κρύβεται, όχι για να δείχνεται…

ο Iερός Λόχος

0ι Νεκροί Φρέσκοι

η Προώθηση

ο Μακριδάκης δημιούργησε στο νησί του το Κέντρο Χιακών Μελετών, δημιούργησε αρχείο προφορικής Ιστορίας, χαρτογραφήσεων και φωτογραφιών, καθώς και εκδοτικό μηχανισμό, από τον οποίο έχουν εκδοθεί επτά βιβλία…ο Μακριδάκης ζει στο νησί, έχει το χρόνο να ερευνά, γνωρίζει τους ανθρώπους, αυτοί τον γνωρίζουν και τον εμπιστεύονται, γνωρίζει την ντοπιολαλιά τους, συνεπώς η συγκέντρωση τόσων και τόσο πλούσιων μαρτυριών που πολλές φορές ο ιστορικός δυσκολεύεται να συλλέξει στα ερευνητικά του ταξίδια, είναι για κείνον προτέρημα και για μας τύχη…

σύμφωνα με τον πρόλογο του βιβλίου, την πρώτη αφήγηση του Στέλιου Λεωνή, την μαγνητοφώνησε Καθαρή Δευτέρα 2001 στο χωριό Πυραμά…

ακολουθώ την πρόσκληση του μάρτυρα-αφηγητή (27 διηγήσεις & 9 χωριστά κεφάλαια) και συμπεραίνω πως η πολιτική ιστορία δικαιούται πρωταγωνιστικό αλλά όχι και αποκλειστικό ρόλο…

ο τίτλος του βιβλίου μου είχε φανεί γριφώδης αρχικά μα θυμήθηκα το τελευταίο μέρος της «δεξιάς τσέπης του ράσου» και τον συρματένιο ηγούμενο του Βικέντιου …

«…ένας άγνωστος για μένα κόσμος, μέσα σε μια ιστορία πρόσφατων σχετικά χρόνων, που όμως μου ήταν παντελώς άγνωστη. Eίτε επειδή το σχολείο δεν έκανε καλά τη δουλειά του, είτε επειδή με ευθύνη δική μου δεν είχα διαβάσει τα κατάλληλα συγγράμματα… Eτσι, μαγεμένος από τις άγνωστες ιστορικές στιγμές, έβαλα στόχο να μάθω όσο γινόταν περισσότερα…», δήλωνε ο Γιάννης Μακριδάκης, μετά τις ηχογραφήσεις μαρτυριών απλών ανθρώπων, που έζησαν γεγονότα τα οποία πολλά χρόνια μετά ονομάστηκαν “ιστορία”!

ταπεινά, δηλώνω μαγεμένη από την προφορική Ιστορία, αγαπημένε μου συγγραφέα…

Advertisements

6 responses to “το Σύρμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac