σπίτι…

θυμόμουν πως έξω από το παράθυρο είχαμε μια ελιά και δεν τολμούσα ν’ απλώσω χέρι πάνω της…

θυμόμουν πως δεν έφτανα ν’ απλώσω χέρι πάνω της…

θυμόμουν πως μέσα από το παράθυρο είχαμε ένα τραπέζι με μια λάμπα πετρελαίου πάνω του…

θυμόμουν τη μουγκαμάρα μου…

ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, του παιχνιδιού που παίζεται από ανθρώπους αλλά εμπαίζει ταυτοχρόνως αυτούς…

κρυφά, θαμμένα στην ψυχή μου την παιδική, ξεδιαλύνουν ανάμεσα από φλόγες και σπίθες αναμνήσεις γλυκές ή πικρές, παγωμένες ή ζεστές, ξένοιαστες μέρες χαράς…

η νοσταλγία για κείνη την εποχή, κείνο το χωριό, κείνο το σπίτι φέρνει στα χείλη μου ένα σφύριγμα μελωδικό και παραπονιάρικο…

τώρα την άβυσσο ρωτώ, πώς βρέθηκα εδώ πέρα…

θυμόμουν το ταβάνι που έσταζε μέσα στην εμαγιέ  σουπιέρα…

θυμόμουν το νερό που βρίσκαμε παγωμένο το πρωί μέσα στην κανάτα…

θυμόμουν πως είχα αδειάσει μια καράφα ξύδι πάνω στην  σμυρνιά γιαγιά μου που ‘χε θυμώσει με τα καπρίτσια μου…

ακατανόητο απομεινάρι μιας παλιάς σμυρνέικης γλώσσας που χει φωλιάσει στη μνήμη μου που φθίνει…

η πόρτα υποχωρούσε δύσκολα στο σπρώξιμό μου κι αναρωτήθηκα αν ότι εξελισσόταν μπρος στα μάτια μου ήταν η εκδίκηση του ανθρώπου ή η αναπαράσταση ενός εξ αμελείας εγκλήματος…

νόμιζα πως ήταν οφθαλμαπάτη, δε γνώριζα το σπίτι μου ενώ δεν το είχα ξεχάσει…

πέρασα κάτω από το καμένο δοκάρι της οροφής και κοίταξα έξω από το παράθυρο του πλυσταριού…

νόμισα πως είδα τη γρια Γρηγόραινα…

ένιωσα τη ζεστή υγρασία που αφήνουν τα δάκρυα στα μάγουλά μου…

ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, έκανα μεταβολή και βγήκα πατώντας πάνω σε κπλίνθους και κέραμους ατάκτως ερρημένους και χορταριασμένους…

οι πέτρες απ’ τον καιρό χωρίσανε η μια από την άλλη, κι είναι σκεπασμένες από μούσκλια κι αγριόχορτα, οι σουβάδες είναι μαυροκιτρινισμένοι απ’ τη φωτιά και τη μούχλα, και τα αγριολούλουδα ανεμίζονται ντροπαλά στους χαλασμένους τοίχους… το ‘δες;

είδα τις παγίδες που στησε ο καιρός σε τούτο εδώ το σπίτι …

είν’ το σπίτι του δάσκαλου! κι εγώ είμαι η Γρηγόραινα…όταν ήρθε ο δάσκαλος εγώ είχα ειδοποιήσει τον παπά να ΄ν εδώ απ΄τα χαράματα… για τον αγιασμό!

εντάξει…

συμβαίνει τίποτα; σε βλέπω προβληματισμένη…

δεν ξαναφωνάζεις τον παπά να μ’ εξομολογήσει θεια;

γύρισα στην πόλη, ανθρώπινης αυτοπαγίδευσης απόρροια, και είδα το λάθος για σωστό, το μαύρο για άσπρο…

άρχισα πάλι να σφυρίζω εκείνη τη μελωδία, ανθρώπινης αδυναμίας απόρροια…


Advertisements

15 responses to “σπίτι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac