ποιοι εντέλει είμαστε;

είμαστε οι έλληνες μεταρεαλιστές κινηματογραφιστές!

η Μαρίνα έχει μπαμπά αρχιτέκτονα και ζει σ’ έναν μικρό βιομηχανικό οικισμό, τα γνωστά «άσπρα σπίτια», αποκλεισμένη σχεδόν από τον σύγχρονο κόσμο…

η Μπέλλα είναι φίλη της με ένα ιδιόρρυθμο τρόπο…

ο πατέρα της είναι άρρωστος…

η Μαρίνα δεν ξέρει πώς φιλιούνται οι άνθρωποι, νιώθει αποστροφή για τον έρωτα,  γνωρίζει όμως πολλά για την υπόλοιπη πανίδα, οπότε…

ευτυχώς που υπάρχει ο σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο και τα ντοκυμαντέρ του bbc!

ευτυχώς που υπάρχει και η μουσική των Suicide και κάποια μαθήματα σεξουαλικής συμπεριφοράς της Μπέλας!

μέχρι που ένας νεαρός μηχανικός φτάνει στην πόλη για δουλειά…

εδώ αρχίζει το … κανονικό έργο;

μια  παραπλανητικά αποστασιοποιημένη κινηματογραφική τεχνοτροπία;

μια συγκινητική μελέτη χαρακτήρων και σχέσεων;

μια ταινία επιστημονικής φαντασίας;

η Μαρίνα (Ariane Labed) βραβεύτηκε πάντως στην Βενετία, αν και το Attenberg ήταν η πρώτη της ταινία … αναμφισβήτητα η μικρή με εντυπωσίασε τόσο όσο και με «εκνεύρισε»…

το τοπίο μουντό, μα και οι ζωές των χαρακτήρων το ίδιο χρώμα έχουν…

το τοπίο έρημο, μα και οι άνθρωποι  το ίδιο ερημοι μοιάζουν…

με εξαίρεση τον παραπάνω, οι διάλογοι (στιχομυθίες) είναι λίγοι, κοφτοί αυστηροί, επαναλαμβανόμενοι, λες και τα λόγια είναι περιττά…η Μαρίνα μοιάζει να χει απομνημονεύσει την αλφαβήτα, να χει βρει ένα μηχανισμό που φτιάχνει τις λέξεις για να εκφραστεί…

αλήθεια πώς εκφράζονται οι γορίλλες;

 η Μαρίνα  λοιπόν ζει σε έναν δικό της κόσμο, ο πατέρας της, βρίσκεται κοντά στο τέλος της ζωής του, και ήρθε και ο μηχανικός κι εκείνη πρέπει να βγει στον πραγματικό κόσμο για να μην μείνει μόνη της…

παρατηρεί λοιπόν τα ζώα του sir Attenborough, (από αυτό το όνομα κι ένα λάθος στην προφορά βγήκε το Αttenberg!) μιμείται τις κινήσεις τους και ομογενοποιείται ή αλλοτριώνεται…

η αλήθεια είναι πως δεν κατάλαβα ποιο από τα δύο συμβαίνει…

με δυσκόλεψε το γεγονός πως ενώ η Μαρίνα παίζει τένις, ακούει μανιωδώς Alan Vega, Jacques Dutronc, Françoise Hrady, οδηγεί ένα volvo και ένα μηχανάκι, μιλάει ελληνικά με γαλλική προφορά και υποννοείται πως η μάνα που έχει φύγει ήταν γαλλίδα, δεν έχει ιδέα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, δεν είχε ποτέ της πάρε δώσε με τον έξω κόσμο… ενώ δεν είναι καν αυτιστική!

γιατί έφτασε σε αυτό το σημείο; γιατί νοιώθει πιο κοντά στους γορίλες και τα άλμπατρος των ντοκιμαντέρ και όχι στους ανθρώπους δεν το έμαθα, εξάλλου η σκηνοθέτις ισχυρίζεται πως δεν είναι απαραίτητο να το μάθουμε, και επειδή δεν είμαι καθόλου περίεργη και δεν με νοιάζει το πριν, δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον, (ωρίμασε το άτομο; έδωσε μορφή στην αγάπη που έθαβε μέσα του; έζησε βαθιές εμπειρίες; ) αρκέστηκα στο παρόν… δεν έμαθα λοιπόν πόσο αφυπνίστηκε η Μαρίνα, διότι όπως κάποτε είχα διαβάσει για να φτάσει κανείς στη διαδικασία της αφύπνισης, θα πρέπει να έχει προηγηθεί η αντίστοιχη της ύπνωσης, (ή του λήθαργου;) δεν έμαθα αν ξεπεράστηκε η εντονότατη σεξουαλική δυσλειτουργία της Μαρίνας και του μηχανικού (Γ.Λάνθιμος) , εξάλλου πώς να μπω στο σύμπαν του Λάνθιμου, με τόσες μάντρες εξουσίας και αυτοεγκλεισμού;

δεν το απόλαυσα, δεν το θαύμασα, το σεβάστηκα όμως κινηματογραφικά αφού έκανα υπομονή και είδα  όλη την ταινία… ενώ ένιωσα μια ακατανίκητη όρεξη να τη σταματήσω για να δω ψάξω ένα συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ (Life on Earth) του sir Attenborough! άκουσον, άκουσον! όμως δεν το έπραξα! διότι η ταινία αυτή, με εισήγηση της ελληνικής κινηματογραφικής ακαδημία εστάλη με πρόταση του υ.π.πο. του κ.Γερουλάνου μέχρι τα oscar άκουσον άκουσον!και είναι γνωστό στους σινεφίλ πως ο ελληνικός κινηματογράφος ζει έντονα χλιαρά την σεξουαλική του απελευθέρωση τελευταία… όχι και τόσο όμως η Μαρίνα με το μηχανικό που τη ζουν χλιαρότατα…

το παράδοξο;ο μεγάλος κερδισμένος των βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου δεν ήταν η Τσαγγάρη αλλά ο Οικονομίδης για τον Μαχαιροβγάλτη του, ο οποίος κέρδισε επτά βραβεία (ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, φωτογραφίας, ήχου, σκηνογραφίας και μοντάζ), ενώ το Attenberg μόλις ένα (Α’ Γυναικείου ρόλου), όμως πρέπει να δεχτώ πως το Attenberg αντιπροσώπευσε το ελληνικό σινεμά! δε θα ψάξω ως σε ποιο βαθμό, ούτε θα ψάξω ανάμεσα στις ταινίες που έχω δει, να θυμηθώ ένα αντιπροσωπευτικότερο δείγμα που εκτιμήθηκε στη χώρα μου με περισσότερες βραβεύσεις…

πρωταγωνιστούν:

Ariane Labed
 Γιώργος Λάνθιμος
Βαγγέλης Μουρίκης

 Ευαγγελία Ράντου

σκηνοθεσία:

Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη (μέλος της καλλιτεχνικής παρέας του Κυνόδοντα)

σαφώς η δήθεν κινηματογραφία της χώρας μας, η μπουρζουά υπεροψία διαθέτει και σπουδαίους δημιουργούς…

Advertisements

3 responses to “ποιοι εντέλει είμαστε;

  • Νέστορας

    μια κάρτα με το «φιλί» στέκει πάνω από το γραφείο μου εδώ και πολύ καιρό, μα ποτέ δεν έψαξα να δω από που είναι.

    προχθές είδα το holy mountain του jadorowski. και μάλιστα όχι ολόκληρο. και επιπλέον στο mute. και ασπρόμαυρο.

    ό,τι φαίνεται πως κατάλαβα να περιγράφεις συνέβη 3-4 δεκαετίες πριν. εν τάξει, ποτέ δεν είναι αργά για τη σεξουαλική απελευθέρωση της ελληνικής κινηματογραφικής κοινωνίας, κάλιο αργά λένε.

    αλλά βαριέμαι λίγο για να ‘μαι ειλικρινής…

    καλημέρεεεεες!

    υγ. πολύ όμορφη παρουσίαση, όπως συνήθως!
    και υγ. εντάξει είναι απολαυστικός ο σερ όπως και να το κάνομεν!

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Θα τη δώ την ταινία και ομολογώ πως ακόμα δε μπορώ να καταλάβω πως την έχασα.Όπως και στη «μουσικοκριτική» έτσι και στην «σινεκριτική» εδώ και χρόνια υπάρχουν παρεάκια και «συμμορίες».
    Το σπρώξιμο που τρώει ο Λάνθιμος είναι αν μη τι άλλο ύποπτο κι απο την άλλη αν τον αμφισβητήσεις χαρακτηρίζεσαι άσχετος, κομπλεξικός και εμπαθής!Το ότι η πρώτη ταινία του ήταν αντιγραφή του μεξικανικού ΚΑΣΤΡΟΥ ΤΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ μάλλον δε μετράει….θα φταίει το ότι το remake δεν είναι ελληνική λέξη γι’αυτό.Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει κανει καποιες σημαντικές ταινίες τελευταία αλλα…μάλλον εκτός κυκλώματος.Θα γραψω για μια απο αυτές σύντομα.

    Μου αρέσει!

  • Joker

    Σαφώς καλύτερη από τον Κυνόδοντα που είχα δει πριν κάμποσο καιρό..Σαφώς περίμενα να δω κάτι καλύτερο..Ναι ήθελε να περάσει μηνύματα, αλλά δε νομίζω ότι τα κατάφερε και πολύ καλά…Τη Μαρίνα όπως και η ίδια είπε δεν την έμαθαν να ζει με ανθρώπους, από την άλλη πως γίνεται να ακούει Suicide, να οδηγεί, να βλέπει τηλεόραση αλλά να μην ξέρει να φιλάει;; Αυτό με προβλημάτισε…Την ίδια μέχρι τέλος περισσότερο γιατί ήθελα να δω που θα καταλήξει αν και όσα είχε να πει τα είπε από τα πρώτα κιόλας λεπτά…Και για να μην λέμε μόνο τα αρνητικά, μ’άρεσε η μουσική..Ε κάτι είναι και αυτό..Καλησπέρες!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac