ήλιος με δόντια…στη Χίο!

ένα κενό μνήμης αδιευκρίνιστης χρονικής περιόδου της ζωής, στην πραγματικότητα ένα διάστημα μικρότερο του ενός έτους…

μια πόρτα ντουλάπας, με επικολλημένο καθρέφτη στο εσωτερικό…

κάθε σάββατο έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα, καθότανε από το πρωί που ξυπνούσε μπροστά στο ανοιχτό φύλλο της ντουλάπας κι έλεγε τα ίδια μέχρι το βράδυ που κοιμότανε κατάκοπος…

σε κάποιο σημείο της αφήγησης, κουραζότανε ή τον έπιανε κρίση πανικού, έγερνε στο κρεβάτι, μετά από λίγο ύπνο ξανάπιανε την ιστορία από κει που την είχε αφήσει…

ποια ιστορία; το ντοκουμέντο πρέπει να πω…

γι αυτό υπήρχε το μπομπινόφωνο, με πολλές μπομπίνες, ένα μικρόφωνο, ακουστικά, καλώδια…

ένα κουτί ξύλινο κρυμμένο σε ένα πατάρι έφερε στην ταμπέλα του τρεις λέξεις:

«ήλιος με δόντια»

περιείχε αφηγήσεις του τρόφιμου Κωνσταντίνου Χάψα καταγεγραμμένες σε τρεις μπομπίνες κι ένα χειρόγραφο που λεγε, είνε υγιή βαφτισμένο Νικόλαος…

τί συνδέει τον Κωνσταντίνο ή Κωνσταντή ή Ιδιώνυμον με τον Νικόλαο;

μια μέρα βομβαρδισμού, το πρωινό της 7ης Φεβρουαρίου 1944!μια μέρα με ήλιο αλλά πολύ πολύ κρύο! έναν ήλιο με δόντια…

ένα φόντο: τα ιστορικά γεγονότα στη Χίο του πρώτου μισού του 20oυ αιώνα…

μια μέρα κατά την οποία, ο Νικόλαος απέκτησε στα είκοσι ένα του χρόνια μια μάνα ήδη νεκρή κι έναν αδερφό παράφρονα…

μια μέρα κατά την οποία η άμεση, καίρια, εύστοχη, ρέουσα αφήγηση τελειώνει, μαζί τελειώνουν και  οι μπομπίνες κι έρχεται η ανατροπή του βιβλίου…

μια μέρα, μια ζωή και μια κινηματογραφική ματιά, μια βιωματική σύνθεση ακουσμάτων και εμπειριών, μια ηθογραφία λοξή…

σκέφτομαι πως ο Κωνσταντής θα μπορούσε να κάνει καλή παρέα με τη Ραραού…

σκέφτομαι πόσα χρωστάω στην Ιωάννα Καρυστιάνη που μου γνώρισε το Γιάννη Μακριδάκη…

σκέφτομαι ότι ο Γιάννης Μακριδάκης, που δε δηλώνει συγγραφέας, ασχολείται με τον καλύτερο τρόπο με τα βιβλία και με τους «λοξούς» ανθρώπους, τη μοναχικότητα, τη συνεύρεση δηλαδή με τον εαυτό…

σκέφτομαι ότι το κουτί που περιείχε εκείνες τις μπομπίνες και το σημείωμα δεν είναι παρά ένας ακόμη ήρωας άνθρωπος, άνθρωπος διαφορετικός , αφού οι άνθρωποι που διαφέρουν κατατάσσονται σε «κουτάκια» εντός του μυαλού των άλλων και παραμένουν εκεί…

σκέφτομαι πόσο μεγάλα όπλα είναι για τον άνθρωπο το διαφορετικό, η αφέλεια και η απόκτηση του ακαταλόγιστου, βοηθούν να μην αντιλαμβάνεται τα παιχνίδια που σκαρφίζονται οι άλλοι γύρω του και του τα χρεώνουν ως δικά του…

σκέφτομαι πως το Ιδιώνυμον, αλλά και καμιά άσημη προσωπικότητα δεν είναι ασήμαντη…

σκέφτομαι πως όταν έχει κανείς στρεβλή επίγνωση μιας κατάστασης, επιλέγει να ζήσει μέσα στο δικό του σύννεφο ευτυχίας και κρίνει τον κόσμο με τα δεδομένα του πώς θα ήθελε να είναι…

σκέφτομαι πως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε την πραγματικότητα περνά μέσα από τη δική μας οπτική γωνία που δεν είναι αξιόπιστη και δεν πρέπει να θεωρούμε αντικειμενική καμία ωραιοποιημένη εικόνα , αντίθετα πρέπει να ψάχνουμε πίσω της, μέχρι να φανούν όλες οι παθογένειες …

σκέφτομαι πως είχα να πάω στη Χίο από τότε που η γιαγιά μου μού διηγιόταν ιστορίες της προσφυγιάς της…

σκέφτομαι πως όταν έκλεισα το βιβλίο και το κράτησα στα χέρια μου, ένιωσα να κρατώ μια ποιητικά συμπυκνωμένη ουσία, μια απόδειξη πως όσο κι αν περιγράψει κανείς τα τεκταινόμενα μαζί και τα εννοούμενα του βιβλίου αυτού, κάτι θα του ‘χει ξεφύγει…

αυτό που μου ‘χει ξεφύγει λοιπόν, είναι αυτό που αποκόμισα  από τον «Ήλιο με Δόντια»


Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι ιδρυτής του Κέντρου Χιακών Μελετών «Πελινναίο» και εκδότης του τριμηνιαίου ομώνυμου περιοδικού, κατά δήλωσή του, είναι αυτοδίδακτος λογοτέχνης και «ασχολείται με βιβλία», κατ΄εμέ είναι ο τελευταίος λοξός αγαπημένος μου  συγγραφέας…

Advertisements

8 responses to “ήλιος με δόντια…στη Χίο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac