τα στοιχειώδη σωματίδια…

οι μεταφυσικές μεταλλάξεις, που πάει να πει οι ριζικές και παγκόσμιες μεταμορφώσεις του οράματος για τον κόσμο, τις οποίες έχει υιοθετήσει η πλειονότητα των ανθρώπων , είναι σπάνιες στην ιστορία της ανθρωπότητας…

(επί παραδείγματι , η εμφάνιση του χριστιανισμού)

ο Μισέλ Ντζερζίνσκι δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος συντελεστής μιας μεταφυσικής μετάλλαξης, όμως εξαιτίας ορισμένων περιστάσεων, υπήρξε ένας από τους πιο συνειδητούς και εναργείς μεταλλάκτες…

ηταν πλάσμα μοναχικό,αν και είχε έναν αδερφό , τον Μπρυνό Κλεμάν, η τελευταία ανάμνηση του οποίου ανάγοταν στα τέσσερά του χρόνια, μέχρι που…

ο Μισέλ στα νιάτα του διάβαζε μυθιστορήματα σχετικά με το θέμα του παραλόγου, της υπαρξιακής απόγνωσης, της αμετακίνητης κενότητας των ημερών…

ο Μπρυνό ονειρευόταν να γίνει συγγραφές, μουτζούρωνε σελίδες και αυνανιζόταν πολύ… μέχρι το τέλος του,επιθυμούσε να ζει , πάνω απ’ όλα αναζητούσε ένα ένα πενιχρό συμπλήρωμα ύπαρξης, μια ύστατη στιγμή απόλαυσης, ένα έκτακτο παραχάιδεμα…

ο Μισέλ αραιά και που δημιουργούσε κάποιες ανθρώπινες σχέσεις, κάποτε είχε νιώσει την αναγκαιότητα μιας συντροφιάς , κάτι που να τον υποδέχεται το βράδυ, όταν γυρνούσε από τη δουλειά, διάλεξε ένα άσπρο καναρίνι, ένα φοβητσιάρικο πουλί δηλαδή…τραγουδούσε προπάντων το πρωί, ωστόσο δε φαινόταν χαρούμενο… όμως μπορεί ένα καναρίνι να ναι χαρούμενο;

η χαρά είναι μια έντονη και βαθιά αίσθηση, ένα συναίσθημα διεγερτικής πληρότητας που γίνεται αντιληπτό από ολόκληρη τη συνείδηση, μπορείς να την παρομοιώσεις με τη μέθη, με τη μαγελια, με τη την έκσταση…

μια φορά έβγαλε το πουλί από το κλουβί, τρομοκρτατημένο το καναρίνι κουτσούλησε τον καναπέ του Μισέλ Ντζερίνσκι προτού πετάξει πάνω στα σύρματα του κλουβιού του ψάχνοντας το πορτάκι… ένα μήνα αργότερα το ξαναεπιχείρησε, τότε το δυστυχισμένο πουλάκι έπεσε από το παράθυρο, και προσπαθώντας να ανακόψει την πτώση του στάθηκε στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου…

ο Μισέλ Ντζερίνσκι έλπιζε πως ο ένοικος δε διέθετε γάτα…

δεν ήταν κανένα περιστατικό σημαντικό αλλά του επέτρεψε να γνωρίσει έναν άνθρωπο, την ένοικο του πρώτου ορόφου δηλαδή, η οποία από τότε, κουνούσε το κεφάλι, σημάδι πιθανόν ότι τον αναγνώριζε… εκείνος ανταπέδιδε το χαιρετισμό…

δεν έχει σημασία τί απέγινε το καναρίνι, ο ίδιος ο Μισέλ Ντζερίνσκι βίωσε χαλεπούς καιρούς συνροφικότητας, ο ίδιος καταρακυλούσε αργά σε μια μισοπτωχευμένη ζωή, όπως και η πατρίδα του κατρακυλούσε αργά, αλλά αναπόδραστα, στην ζωή των μισοπτωχευμένων χωρών…

τη στιγμή της εξαφάνισής του, θεωρούταν βιολόγος πρώτης σειράς και πολλοί πίστευαν ότι θα ‘ παιρνε το Νόμπελ…

ωστόσο οι πραγματικές αιτίες της ξεχωριστής τους σημαντικότητας…………………………………………..

η δυσανεξία στις ανθρώπινες αδυναμίες, ο ωμός νατουραλισμός, η περιφρόνηση των κανόνων του «πολιτικώς ορθού» και του «ωραίου στυλ», η έφεση στις επιστημονικές και φιλοσοφικές αναφορές φορτώνονται απνευστί στο όχημα της ιστορίας των δύο ετεροθαλών αδελφών…

μαζί, και η γερασμένη χίπικη κουλτούρα που επιβιώνει σε κάμπινγκ «εναλλακτικών» διακοπών, και τα θλιβερά απομεινάρια του Μάη του ’68, και η σεξουαλική απελευθέρωση και ο φεμινισμός, που τα επιτεύγματά τους τα παρουσιάζει να έχουν γυρίσει σαν μπούμερανγκ εναντίον των σημαιοφόρων τους, και το New Age με όλα τα παρδαλά του εμπορεύματα  μα πάνω απ’ όλα, ο ατομικισμός που κυριαρχεί στη σύγχρονη υλιστική κοινωνία και που ακραία του συνέπεια είναι η μιζέρια της απομόνωσης… φορτώνονται απνευστί στο όχημα της ιστορίας των δύο ετεροθαλών αδελφών…

η αφήγηση* μιας ανθρώπινης ζωής μπορεί να είναι εξίσου μακροσκελής κι άλλο τόσο σύντομη, ανάλογα με το τί θέλει κανείς αναγνώστη μου…

η μεταφυσική ή τραγική εκδοχή, που περιορίζεται σε τελευταία ανάλυση στις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου τις χαραγμένες σε μια ταφόπλακα, συνιστάται φυσικά χάρη στην ακραία της συντομία…

ο Μισέλ Ουελμπέκ & ένα πανόραμα του δυτικού κόσμου, στο τελευταίο κομμάτι του 20ού αιώνα

κάτι δεν πάει καλά;

ποιον πρέπει να αντικαταστήσουμε;

τον κόσμο;

τον άνθρωπο;

αν και κυνικός και  ειρωνικός, ο Μισέλ Ουελμπέκ αποδεικνύεται ευαίσθητος και τρομαγμένος όταν επιλέγει να τελειώσει το μυθιστόρημά του με τη φράση «αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον άνθρωπο»!

* ο αφηγητής της ιστορίας των δύο αδελφών είναι ένα καινούργιο είδος, ίσως ένα από τα … στοιχειώδη σωματίδια! εξάλλου στο μέλλον, χάρη στην εξέλιξη της γενετικής, το ανθρώπινο είδος θα υποστεί οικεία θελήσει μια μετάλλαξη που θα εξαφανίσει τόσο τις ατομικές διαφορές όσο και τον «φυσικό» τρόπο αναπαραγωγής… οι άνθρωποι θα είναι τότε πραγματικά αδέλφια – ομοζυγώτες πολύδυμοι, πανομοιότυποι κλώνοι που, σαν τα δίδυμα αδέλφια, θα νιώθουν και θα αγαπούν απεριόριστα ο ένας τον άλλο, ή μάλλον η μία την άλλη, καθώς από τα δύο γένη θα επιλεγεί, ως πιο κατάλληλο για τον «νέο ωραίο κόσμο», το θηλυκό...

Advertisements

7 responses to “τα στοιχειώδη σωματίδια…

  • Soduck

    Ωδή στον κυνισμό!

    Εξαίρετη…

    Σας παρακαλώ να δεχτείτε το θαυμασμό μου!

    Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Εξαιρετικά ενδιαφέρον ποστάκι, αλλά εκείνο το…

    «[…] καθώς από τα δύο γένη θα επιλεγεί, ως πιο κατάλληλο για τον «νέο ωραίο κόσμο», το θηλυκό…»

    … τι το θέλατε;

    Φεύγω από μόνος μου, πριν με… φύγουνε!

    Προφανώς πολλά δεν πάνε καλά -μα καθόλου καλά!- σ’ αυτόν τον κόσμο…

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Κάποιοι θεωρούν τον συγγραφέα προκλητικό όσο τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ.Απο αυτά που διάβασα κι έχοντας στο μυαλό μου το Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΝΤΟΥΑΡ του δεύτερου θεωρώ πως μάλλον ο Ουελμπέκ είναι λιγότερο «δήθεν» και πολύ πιο ουσιαστικός απο τον Μαρκήσιο.
    Το βιντεάκι κατατοπιστικότατο αλλα θα πρεπε να χει και καναν υπότιτλο για τους μη γνωρίζωντες την γαλλικήν.

    Μου αρέσει!

  • kafsokaliva

    Εκπληκτικός ο Ουλμπέκ! Προτείνω ανεπιφύλαχτα και τα υπόλοιπα βιβλία του…

    Μου αρέσει!

  • Το Φαούδι

    Δεν έχω διαβάσει κανένα βιβλίο του, αλλά πρόσφατα φλέρταρα με κάποια στο βιβλιοπωλείο. Ε τώρα μετά κι από αυτό, λέω να ενδώσω..

    Μου αρέσει!

  • silentcrossing

    Το καλύτερο μέρος του βιβλίου είναι νομίζω η αφήγηση του κάμπινγκ των χίπηδων, που τους ξεσκίζει όσο δεν τόλμησε ποτέ κανείς άλλος… Aκόμα κλαίω από τα γέλια όταν θυμάμαι τη σκηνή με τις πενηντάρες κοινωνιολόγους που κλαίνε στο γκρουπ θέραπυ γιατί ο μπαμπάς τους δεν τους αγόρασε το αρκουδάκι που ήθελαν μικρές…

    Για χρόνια πάντως μετά τη δημοσίευση του βιβλίου, και επειδή είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό, η μητέρα του Ουελμπέκ του έκανε απίστευτο πόλεμο (αφού τον αποκλήρωσε πρώτα βεβαίως…) και τον έκραζε στα γαλλικά μέσα με εκφράσεις τύπου «αν ποτέ ξαναναφέρει το όνομα μου θα φάει τέτοια γερή μπαστουνιά που θα του σπάσουν όλα τα δόντια…»

    Τι να πεις γι’ αυτούς τους Γάλλους;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac