ας πούμε για τη χώρα* κάτι…

γιατί εκεί βρίσκεται το χειρότερο απ’ όλα… δηλαδή εγώ, όταν αυτό σκεφτώ, δηλαδή το χειρότερο, πετάγομαι όρθια κι αρχίζω να τρέχω…πηλαλάω σαν πουλάρι, πηγαινοέρχομαι πάνω κάτω, πάνω κάτω! και εκεί που πηγαινοέρχομαι ξαφνικά κάνω τσουπ, και βλέπω τα μούτρα μου στον καθρέφτη, μη φανταστείς δηλαδή αναγνώστη μου, ότι μόλις νιώσω αμφιβολία τρέχω και κοιτάζομαι, αλλά έτσι και τύχει εκείνη την ώρα που πηλαλάω σαν πουλάρι να περάσω από καθρέφτη, τσουπ σταματάω! κοίταξε να δεις φάτσα, λέω μέσα μου…καμμιά φορά το φωνάζω κιόλας! κοίταξε να δεις φάτσα, λέω, σαν ξεζουμισμένο πορτοκάλι… τη βλέπω στον καθρέφτη, σκάω, λυσσάω, βράζω στο ζουμί μου και νιώθω… ε, να, τη στιγμή εκείνη νιώθω, πώς να το πω; εν ολίγοις, νιώθω πολύ…. καλούτσικα!

καλούτσικα ναι! μ’ αρέσει! τόσο πολύ μ’ αρέσει που το θεωρώ κανονική διαστροφή! κοιτάζω τη φάτσα μου στον καθρέφτη, με βλέπω κατακόκκινη, ιδρωμένη, να χω σουφρώσει το στόμα και να χω σμίξει τα φρύδια και την καταβρίσκω…κι αν είπα πριν πως αυτό είναι το χειρότερο, είναι το χειρότερο επειδή έχει σχέση με μένα… μη βιάζεσαι αναγνώστη μου, σε τελική ανάλυση θα μου πεις, όλα έχουν σχέση, ναι, αλλά αυτό αφορά προσωπικά εμένα και αφορά και τον καθένα προσωπικά… γιατί περί αυτού πρόκειται, ότι μας αφορά όλους προσωπικά έναν έναν και συνεπώς δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς νιώθω εγώ βλέποντας τα μούτρα μου στον καθρέφτη…

αλλά ας τον ξεχάσουμε αυτόν, δηλαδή τον καθρέφτη…. στο κάτω κάτω αυτό που βλέπω είναι το απέξω…

το απέξω! η φλούδα! με καταλαβαίνεις; ε, λοιπόν, ξέχασε τη φλούδα αναγνώστη μου! η φλούδα είναι κάτι απέξω, είναι αυτό που περιβάλλει το απομέσα, δηλαδή το απέξω… δε πάει στο διάολο!φλούδα είναι, τί σε νοιάζει, το απομέσα όμως; η ουσία; τί σε ενδιαφέρει το απομέσα ή η φλούδα; το απομέσα! εσύ όμως βλέπεις μόνον το απέξω, ενώ το άλλο το φαντάζεσαι… κάνεις υποθέσεις, εύχεσαι να ναι καλό, αλλά δεν είσαι σίγουρος, εντούτοις ποντάρεις πάνω του, στοιχηματίζεις γι’ αυτό, τα παίζεις όλα για όλα και στο τέλος σου βγαίνει ένα πορτοκάλι άλλα αντ’ άλλων! και τότε τρελαίνεσαι, τρελλαίνεσαι κανονικά!

θα μου αναρωτηθείς, τρελλαίνεσαι για ένα πορτοκάλι; όχι , τρελλαίνεσαι που μπορείς να το παρομοιάσεις με πορτοκάλι και που εν ολίγοις είναι το βασικότερο! η ουσία, η ουσία της ουσίας!

θα μου αναρωτηθείς ποια είναι η ουσία της ουσίας… θυμάμαι που λίγες μέρες πριν, επέμενα πως η ουσία της ουσίας είναι το δύο συν δύο που κάνει τέσσερα, που όταν κάνει όμως πέντε , και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνίας, είναι πιο νοστιμούτσικο!

νοστιμούτσικο! μάλιστα, αυτή ακριβώς τη λέξη έψαχνα τόση ώρα…

όπως νοστιμούτσικα ήταν ως τώρα τα πράγματα, που ακούγαμε μονάχα αυτά που μας βόλευαν, οπότε δε σκεφτόμαστα πως υπήρχε λόγος να…

να πηλαλάμε σαν τρελλοί και να κοιτάζουμε τη φάτσα μας στον καθρέφτη,τη φάτσα μας που χει γίνει σαν… και να μας αρέσει…

όμως εσύ αναγνώστη μου, το υποψιάστηκες, είχες βέβαια τις αμφιβολίες σου, δεν είναι έτσι; ας πούμε όχι μεγάλες, ε; τοσοδούλες μικρές; τις είχες… πως δύο και δύο δεν κάνει πάντα τέσσερα…

όπως και εγώ, που με τις προσθέσεις και τους λογαριασμούς κάνω λάθη…ξέρεις πόσες φορές κάνω λάθη; πάρε παράδειγμα τα ρέστα…πάρα πολλές φορές μου δίνουν λιγότερα… βέβαια αυτό το καταλαβαίνω μετά… βλέπεις, ποτέ δε μετράω την ώρα που μου τα δίνουν, νομίζω πως είναι προσβλητικό, πως είναι σα να λέω σε έναν ξένο άνθρωπο ότι μπορεί να είναι κλέφτης.. δεν μπορείς να προσβάλλεις κάποιον και μάλιστα χωρίς λόγο…καταλαβαίνεις… είναι και στον άνθρωπο …όμως εγώ ποτέ δε μετράω ρέστα…τα μετράω όταν γυρίζω σπίτι και τότε…

τότε, δύο και δύο δεν κάνουν τέσσερα!

δίνεις δέκα δραχμές και αγοράζεις δυο πράγματα του δίφραγκου, δηλαδή δύο συν δύο, αλλά ύστερα, στο σπίτι, όταν μετράς τα ρέστα, δεν είναι έξι δραχμές… ίσως να φταίω εγώ, που πολλές φορές ξεχνάω να λογαριάσω κάτι που αγόρασα, όπως τσίχλες… ή να, προχτές αγόρασα πήρα ένα στυλό και τσιμπιδάκια και  μετά το ξέχασα…καταλαβαίνεις αναγνώστη μου; αγοράζω τέτοια πράγματα παρακατιανά και μετά το ξεχνάω,εντάξει, όχι ακριβώς παρακατιανά, πώς να τα πω; ευτελούς αξίας; ναι, ευτελούς αξίας…

αγοράζω λοιπόν πράγματα ευτελούς αξίας και μετά τα ξεχνάω και τελικά βρίσκω τα ρέστα λάθος, που όμως δεν είναι σωστό, γιατί το σωστό είναι πως δύο συν δύο κάνει τέσσερα, όπως λέει και ο μικρός μου ανηψιός… ο Μήτσος,που είναι μορφωμένος και ξέρει…

ναι, βέβαια, ο ανηψιός μου είναι πρώτη δημοτκού, είναι μορφωμένος και ξέρει, αλλά εγώ βάζω στοίχημα το πτυχίο μου πως αυτό εξαρτάται… γιατί εμένα, μερικές φορές το πέντε μου φαίνεται πιο σωστό και μπορώ να σε διαβεβαιώσω αναγνώστη μου ότι το βρίσκω και εξαιρετικά χρήσιμο, κάποτε μάλιστα, το βρίσκω και αρκετά νοστιμούτσικο… ναι, όταν βρίσκω λάθος, εύχομαι ολόψυχα, δηλαδή πολύ θα μου άρεσε να κάνουν πέντε… ξέρω όμως ότι δεν έχω δίκιο κι αυτό με κάνει να στεναχωριέμαι… δηλαδή νιώθω μέσα μου μια λύπη που δεν είναι καθόλου… ευτελούς αξίας όπως τα τσιμπιδάκια μου λόγου χάρη,

έτσι ακριβώς! συχνά, βαθιά μέσα μου νιώθω μια λύπη που δεν είναι καθόλου ευτελούς αξίας…

*της φαιδράς πορτοκαλέας…

το ποιηματάκι που ως γνωστό, γράφτηκε από τον ρομαντικό Αγγελο Βλάχο, διακωμωδήθηκε από το περιοδικό Ραμπαγάς, πάνε πάνω από 100 χρόνια τώρα, και όπως λέει ο Μπαμπινιώτης, αποτελεί μια ειρωνική αναφορά για τη χώρα «στην οποία δεν υπάρχει η αναγκαία σοβαρότητα στην αντιμετώπιση καταστάσεων»

Advertisements

16 responses to “ας πούμε για τη χώρα* κάτι…

  • moodytimes

    Στη γή που ανθεί η φαιδρότητα και του Καρατζαφέρη η σκελέα

    Τι να σου κάνω μ’έπιασε το σατιρικό μου….
    Ναι αυτός ο ρημάδης ο καθρέφτης φταίει για όλα μα για όλα, σε αφήνει όπως λες να βλέπεις μόνο τη φλούδα και μάλιστα μόνο τη μια μεριά μπορει η άλλη να είναι χαλασμένη αλλα δε φαίνεται.

    Το 2+2 κάποιοι το έκαναν 6 αλλα τα δυο που έβαζαν στο 4 ήσαν δανεικα και νόμιζαν πως ήταν κι αγύριστα,άλλοι πάλι ξεχνούσαν να δώσουν ρέστα…κι όταν τους αποκαλείς κλέφτες σου λένε ξαναμέτρα μήπως τα ξέχασες κάπου και μετρας κι εσυ σα βλάκας!!!

    Κοιτάξου πάλι στο καθρέφτη..είσαι έτοιμη για τη σωτηρία σου? Διοτι η δευτέρα παρουσία μή σου πω και η τρίτη όσων έπρεπε να κοιτάζονται στο καθρέφτη και να φτύνουν το ειδωλο τους κι αντι για πορτοκάλια να τρώνε τομάτες…έρχεται!!!!!

    Μου αρέσει!

  • Νέστορας

    Μήπως να σπάσουμε τον καθρέφτη να δούμε τι κρύβει από πίσω; Ποτέ δε ξέρεις καμιά φορά. Σχετικοάσχετο, μου θύμισες [2ος συνειρμός σήμερα] το ταξίδι του Παλαμά:

    Μου σφίγγει ο καημός σαν θηλειά το λαιμό
    και μες την καρδιά με δαγκώνει σαν φίδι
    παράξενο θέλω ν’ αρχίσω ταξίδι
    χωρίς μα χωρίς τελειωμό

    Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ
    αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω
    ψυχή να μη βρίσκω ή πάντα να μπλέκω
    με κόσμο τυφλό και βουβό

    Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά
    κλεισμένα τα σπίτια τα τζάκια σβησμένα
    ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα
    και κάτω γυναίκα καμμία

    Ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ
    ατέλειωτο, έρμο σ’ αγνώριστη χώρα
    δε θα ‘χω περίσσεια λαχτάρα σαν τώρα
    αγάπη από σε να χαθώ

    Οι ντομάτες και τα λοιπά ζαρζαβατικά είναι πολύ εκλεπτυσμένα. Προτείνω να σηκώσουμε κάτι πιο στιβαρό.

    Μου αρέσει!

    • katabran

      είδες γιατί τα τραγούδια – ποιήματα είναι η μόνη φυγή για τους δειλούς;
      μεταξύ μας ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τραγουδάει ο Κραουνάκης…ο Μητροπάνος ερμηνεύει καλύτερα
      αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος…και οδηγάμε μόνοι εδώ γιατί εδώ είναι το ταξίδι…

      Μου αρέσει!

  • Soduck

    Το ουσιαστικό είναι πάντα ενικό, τα ρέστα πάντα πληθυντικά. Ακόμα και λάθος διατηρούν το πλήθος τους. Ως ρέστο θα ήταν ευτελές. Η ουσία πάλι, σε πληθυντικό αριθμό καθίσταται βλαβερή και ενίοτε παράνομη.

    Η γραφή σας σε ενικό και πληθυντικό, σταθερά μοναδική.

    Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Καλημέρα και με γειά το καινούργιο λουκ [χμ…]

    [Σ]τύψεις και στ[οι][ψ]ίματα…

    ΥΓ. Σιβυλλικός σήμερα… [Έτσι το λένε;;; :-)]

    Μου αρέσει!

    • katabran

      προϊόν αβάσταχτης ελαφριάς διάθεσης Ράκο το χμ [λουκ…], πώς με βρίσκετε;
      αλλά πώς και δε σας πέρασαν από το νου τα στιμμένα;
      σιβυλλικότατος το λένε και μη μου πείτε άλλη φορά πως δε καταλαβαίνετε τα αλληγορικά μου γιατί θ΄αρχίσω να έχω τύψεις και αϋπνίες…
      καλησπέρα 🙂

      Μου αρέσει!

      • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

        Δεν σας βρίσκω… Και συγγνώμην. Αυτό το ωχρό… είναι για πολλά χμ. Αλλά περί ορέξεως…

        Δεν καταλαβαίνω ούτε τα αλληγορικά σας, ούτε τα σιβυλλικά σας, πολλές φορές, και διάφορα άλλα [τις σκανταλιές σας, για παράδειγμα].

        Αλλά προκειμένου να λέω κάθε φορά ότι είμαι αργό και να μου το εξηγείτε [ήδη γελάει σε βάρος μου η μισή μπλογκόσφαιρα, συμπεριλαμβανομένου, βεβαίως βεβαίως, εμού του ιδίου], πετάω μια σωκρατιά [που φυσικά δεν την καταλαβαίνει κανείς, εμού του ιδίου συμπεριλαμβανομένου] και βγαίνω απ’ την υποχρέωση.

        Και σιγά μην έχετε τύψεις για μένα. Αϋπνίες μπορείτε να έχετε κι από μόνη σας… Και γιατί άραγε;

        Καλό σας βράδυ! 🙂

        Μου αρέσει!

      • katabran

        ομιχλώδες… το λουκ, όπως και το πράμα έτσι όπως κατάντησε Ράκο!
        πιστεύω πως το μόνο που δε σας νοιάζει είναι πόσοι γελάνε μαζί σας, μας, κλπ κλπ…
        αλλά μη μου πείτε πως κι εσείς είστε ευανάγνωστος πάντα…

        Μου αρέσει!

  • Ράκος "Lumpen" Κουρελάριος

    Μα τον άθεο, δεν θα το έλεγα καθόλου! Κατά περιόδους με πιάνουν κι εμένα τα ομιχλώδη μου.

    Και, ναι, μ’ αρέσει πια να γελάνε οι άλλοι σε βάρος μου. Είχα κουραστεί, τόσα χρόνια, να γελάω μόνον εγώ εις βάρος μου… Να φχαριστηθεί και κάνας άλλος… 😆

    Μου αρέσει!

  • χρηχα

    Kαλημέρα katabran…

    Το κείμενο σας είναι χάρμα οφθαλμών…..αναρωτιέμαι…..εγώ είμαι αγρότης μόνος που ψάχνει , ανακατεύοντας κοπριές και άχυρα να βρει καρφίτσες ή βελόνια……αναρωτιέμαι για τα δικά σας επαγγέλματα…..

    Αλλά αυτό δεν είναι σπουδαίο…το σπουδαίο είναι ότι «πηλαλώντας» μας οδηγείτε σε λογοτεχνικά μονοπάτια ….. θαυμαστό και υπέροχο αυτό….

    Σας ευχαριστώ που γράφετε έτσι….κάνετε τις ημέρες μας πιο «νοστιμούτσικες»…..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac