πρέπει να μιλήσουμε…

πρέπει να μιλήσουμε Cindy! τι έχουμε να πούμε εμείς οι δυο; εσύ τίποτα, εσύ μόνο θα με ακούς… μίλησες ήδη! για όλα απ’ όλα αυτά δεν έφταιγε εκείνος! παρά τον οποιοδήποτε ιστορικό σκεπτικισμό των ανθρώπων, εκείνος πίστευε στην ευτυχία! όταν σου λεγε «πιστεύω σε σένα«, εννοούσε ότι θεωρεί την κατάσταση υπαρκτή και άξια προσπάθειας…

ξέρεις Cindy οι αναζητητές της ευτυχίας τείνουν να χωρίζονται σε δυο κατηγορίες, σε αυτούς που την αναζητούν εκπληρώνοντας κριτήρια καθορισμένα από άλλους, και σε αυτούς που την αναζητούν εκπληρώνοντας δικά τους κριτήρια… κανένα από τα δυο μέσα αναζήτησης δεν είναι ηθικά ανώτερο από το άλλο βέβαια… αλλά, όσο αφορούσε τη δική σου ευτυχία, εξαρτιόταν απ’ το να είσαι πιστή στον εαυτό σου, πιστή στη φύση σου, δηλαδή πιστή στην καρδιά σου… αλλά μήπως η κεντρική δυσχέρεια της ζωής το κύριο πρόβλημα είναι πώς γίνεται να  γνωρίζουμε την καρδιά μας; μήπως πάλι το περιβάλλον πρόβλημα είναι πώς γίνεται να γνωρίζουμε τη φύση μας; λένε πως οι περισσότεροι άνθρωποι εντοπίζουν τη φύση τους στην παιδική ηλικία, έτσι οι μαγεμένες αναπολήσεις τους, οι νεανικές φωτογραφίες τους, είναι τρόποι να ορίσουν τη φύση τους… θα θελα να δω μια νεανική σου φωτογραφία Cindy, μήπως υπάρχει μια που σε δείχνει κόντρα στον ήλιο, κατσούφα, με το κάτω χείλι σουφρωμένο; αυτή θα μπορούσε να υποτεθεί πως είναι η φύση σου ή απλά θα υποτεθεί πως ήταν ανίκανος ο φωτογράφος να σου τραβήξει μια σωστή φωτογραφία;

αλλά μετά απ όλα όσα έγιναν, αναρωτιέμαι τι γίνεται αν αυτή η φύση σου δεν είναι περισσότερο ανεπιτήδευτη απ΄τη φύση που σκιαγραφεί κυνικά ένας χορός της ζωής σου με τον άνθρωπο της ζωής σου; διότι αν είσαι ανίκανη να εντοπίσεις τη φύση σου στο χορό, σίγουρα οι πιθανότητες να ευτυχήσεις ελαχιστοποιούνται… ή αν ο εντοπισμός της φύσης σου στο γάμο είναι σαν τον εντοπισμό ενός υδροβιότοπου, η φυσιολογική διάταξη του οποίου παραμένει μυστηριώδης και οι λειτουργίες του δυσανάγνωστες, τί γίνεται; σκέφτομαι πως , και με τις πιο ευνοϊκές συνθήκες και την έλλειψη εμποδίων και παρά το γεγονός ότι πίστευες ότι σε αγαπούσε, δεν θα ένιωθες ευτυχισμένη…στην αρχή θα πίστευες στο ότι σε έκανε να βαριέσαι, ή αγάπη του σε έκανε να βαριέσαι, ή η αγάπη σου σε έκανε να βαριέσαι, αλλά, δεν ήσουν σίγουρη και μη γνωρίζοντας τη φύση σου, πώς θα μπορούσε να ναι, πίστευες ότι ήταν αλήθεια αυτό, έπληττες, άρα έφταιγε η αγάπη η λύση για σένα… πράγμα που, άλλωστε, δεν αποτελεί εκκεντρική θέση πιστεύω… ή ίσως έφταιγε που δεν άργησες να γνωρίσεις την αγάπη, τόσο ώστε να μη σε κάνει να χάσεις τη μοναξιά σου, αν αυτός είναι είναι ο σωστός ο  τρόπος για να δοκιμάσεις την αγάπη, τόσο ώστε να μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένη… αν σου πω πως στο μεσαίωνα οι άνθρωποι αποζητούσαν τη σωτηρία κι όχι την αγάπη θα καταλάβεις πως οι δυο έννοιες είναι αντίθετες, μόνο που οι αιώνες που ακολούθησαν Cindy είχαν χαμηλότερες φιλοδοξίες… άρα όταν γυρεύουμε την ευτυχία μας, ίσως να επιδιώκουμε μια κατώτερη μορφή σωτηρίας παρόλο που δεν τολμάμε να της δώσουμε αυτό το όνομα… ίσως η δική σου ζωή να ήταν ως τώρα μια στείρα σπατάλη χρόνου αφού δεν έκανες την ελάχιστη πρόοδο έστω προς την κατώτερη μορφή σωτηρίας σου, σας… ίσως για τίποτα απ΄όλα αυτά δε φταίει κανείς σας…

 «ανέλυσα» μια σχέση, δε με στοίχειωσε όπως άλλους αλλά με έκανε να σκεφτώ: οι φοβίες κάποιων σκηνοθετών βγάζουν δυνατές ταινίες, υπάρχουν στιγμές που βλέπεις μια ταινία και περιμένεις πως και πως ποιο θα ναι το επόμενο μουσικό κομμάτι που θα ακουστεί, αυτό πάει να πει πως χωρίς τη μουσική , η ταινία δε σε κρατά ξύπνιο; δυσκολεύτηκα συναισθηματικά να την παρακολουθήσω, δίνω βάση σε ότι προβάλλεται στο φεστιβάλ του Sundance όμως και σφίγγομαι να μην το βάλω στα πόδια πριν με δουν πως κλαίω… πώς θα το χαρακτήριζα; χμ… ρομαντικό δράμα μάλλον!ρεαλιστικό και σκληρό … πόσο μου χει λείψει ο Fatih Akin! και πώς θα θελα να ακούσω Tom waits…

Advertisements

10 responses to “πρέπει να μιλήσουμε…

  • xroma_anemou

    Πρέπει να μιλήσουμε…

    Μα έχω χιλιάδες ερωτήσεις, katabran!!! Το ξέρεις το ανέκδοτο «Ξέρασέ τα όλα»; Ε, κάπως έτσι… Χαχα… Αν τρόμαξες, μπορείς να σκεφτείς ότι κάνω και πλάκα. It’s up to you…

    Εγώ δεν προλάβαινα να βαρεθώ στις σχέσεις μου, αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία και βαριέμαι πια να τη λέω.

    Κι εγώ μπέρδευα κάποτε τη σωτηρία με την αγάπη. Αλλά «η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα» και κανένας δεν μπορεί να σώσει την ψυχή κανενός άλλου.

    Όταν πιάνεις πάτο, δε σε ενδιαφέρουν πια τα κριτήρια των άλλων. Μόνο τα δικά σου.

    Έχω πράγματι μια τέτοια φωτογραφία, και δεν ήταν άχρηστος ο φωτογράφος!!!

    Χορός; Αναδυόμενη ψυχή… κάποιες φορές.

    Μουσική, κινηματογράφος… πόνος πολύς, και μειδίαμα.

    ΥΓ. Και να φανταστείς, δεν έχω κοιτάξει ακόμη ούτε τα τραγούδια, ούτε τις παραπομπές σου.

    Μου αρέσει!

  • xroma_anemou

    Ίσως έφταιγε που δεν άργησες να γνωρίσεις την αγάπη…

    Οι στίχοι του you and me και οι στίχοι του Tom Waits (πόση θλίψη…) Νιώθω σαν εκκρεμές, katabran, όταν ταλαντεύεσαι κι εσύ σαν εκκρεμές. Αλλά δεν αφήνομαι στην ταλάντωση!!!

    Αυτή την ταινία δε θα ήθελα να τη δω. Δε θα το άντεχα… άσε που δεν έχει και νόημα τώρα πια για μένα μια τέτοια ταινία. Χρόνια πριν ίσως, αν και… Τέλος πάντων. Ο κινηματογράφος και η μουσική, πονεμένη ιστορία κι αυτή.

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ο τρόπος κινηματογράφισης είναι αυτό που ίσως θα θυμάμαι απο όλη τη ταινία πολλά χρόνια μετά.Η ιστορία έχει ξαναειπωθεί αλλά όχι με τετοιο φακό!
    Το κείμενο είναι τόσο μοναδικό όσο και το γύρισμα της ταινίας…
    Περιγραφεις ένα φιλμ με ένα τρόπο τόσο αιφνιδιαστικά όμορφο που κάτι τετοιο άξιζε στη ταινία του Σιάνφρανς……

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Το έχω στην άκρη……
    Το γυροφέρνω….
    Αλλα δε τολμάω….
    Εμ…απο τη μία το ΜΑΖΙ ΠΟΤΕ απο την άλλη Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ πολύ φοβάμαι πως αν το δώ σύντομα θα περνάτε πάνω απο μια μαρμάρινη κατοικία και αφήνοντας λουλούδια θα λέτε μοιρολογώντας «Γιατι Αλέκο μου είδες την ταινία αφου θα σε πείραζεεεεεε….ποιός θα φωνάζει για την Πανιωνάρα τωραααα?»

    Μου αρέσει!

  • Theorema

    Αυτό το σιντί στοίχειωσε την εφηβεία μου, και τώρα ξαφνικά, στολισμένο με όλες αυτές τις λέξεις γύρω του, απλώς με επανέφερε σε μια κατάσταση madeleine, σαν τον κύριο Swan που ταξιδεύει γλυκά (και με λίγο μαρτύριο στην καρδιά) μέσα στο χρόνο…

    Μου αρέσει!

  • Ράκος Κουρελάριος

    @ katabran

    Γράφετε:

    «αλλά μήπως η κεντρική δυσχέρεια της ζωής το κύριο πρόβλημα είναι πώς γίνεται να γνωρίζουμε την καρδιά μας;»

    Νομίζω ότι η απάντηση είναι πολύ απλή [ή μήπως απλοϊκή;]: η καρδιά μας ξέρει καλύτερα από «εμάς» όταν είναι χαρούμενη. Όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν.

    Και μια απορία, μιας και δεν έχω δει την ταινία.

    Μήπως τίθεται στην ταινία το ερώτημα «ο έρωτας είναι απλώς μια ιδεολογία;» [όπως και η σωτηρία της ψυχής…] Ή το θέτετε εσείς αυτό το ερώτημα, εμμέσως πλην σαφώς;

    Μου αρέσει!

    • katabran

      ο έρωτας σαφώς είναι ιδεολογία…
      ο γάμος είναι η συνθήκη που την ακυρώνει…αν δεν υπάρχει κοινή έμπνευση βέβαια…
      έτσι αντιμετωπίζεται το δίπολο στην ταινία αγαπητέ Ράκο:)
      η κοινή πρακτική των φλας μπακ στην ταινία αυτό αποδεικνύει…
      τόσο λοιπόν το δίπολο έρωτας – γάμος όσο και η ταινία εμπίπτουν στον σκληρό ρεαλισμό σε σημείο που μπορεί να μην αντεξει κανείς κανένα!
      άρα σίγουρα στην ταινία όπως και στη ζωή τίθεται το ερώτημα:
      τί δεν είναι εφήμερο;

      Μου αρέσει!

  • Ράκος Κουρελάριος

    Ο γάμος κι αν δεν είναι ιδεολογία…

    Μάλλον έθεσα λάθος το ερώτημα. Να το επαναδιατυπώσω; [Ευχαριστώ!]

    Μήπως ο έρωτας κατάντησε ιδεολογία; Και σήμερα, που ζούμε το τέλος όλων των ιδεολογιών, ζούμε και το τέλος του έρωτα ως ιδεολογία;

    Τουλάχιστον αυτό παρατηρώ στη γενιά των εικοσικάτι. Εμείς οι γεροντότεροι, όχι πάντα, είχαμε και κατιτίς το «φευγάτο» όταν ερωτευόμασταν.

    Κι αν ο έρωτας δεν είναι -σε μικρό ή μεγάλο βαθμό- ιδεολογία, τότε τι είναι; Αυτό το υπέροχο… άυλο που ταξιδεύει από μάτι σε μάτι, τι ακριβώς είναι;

    Ένα ενεργειακό γεγονός; Ένα τι;! Ειλικρινά δεν ξέρω…

    _ _ _

    Τι δεν είναι εφήμερο στη ζωή;

    Μα και η ίδια η ζωή -του ανθρώπου- εφήμερη είναι. Πώς θα μπορούσαμε, όντες τόσο εφήμεροι, ν’ αδράξουμε κάτι που να διαρκεί αιώνια; Και τι άραγε διαρκεί αιώνια; Ή, εν πάση περιπτώσει, πολύ περισσότερο απ’ την ανθρώπινη ζωή;

    _ _ _ _ _

    Τα ‘καψα! 😆 Και σας ζαλίζω κι από πάνω… Καλό απόγευμα!

    Μου αρέσει!

    • katabran

      στον εναλλακτικό (μπλιαχ) μεταμοντέρνο (ξανά μπλιαχ) κόσμο μας Ράκο, τόσο στον έρωτα όσο και στην τέχνη (πώς λέμε η τέχνη του έρωτα) η δογματική τυποποίηση τείνει να πάρει διαστάσεις μάστιγας…
      τί συμβαίνει όταν στο εφήμερο της ζωής υπεισέρχεται η ειρωνεία για όσα οι περισσότεροι μάθαμε να δεχόμαστε apriori και οι παραδομένοι ρόλοι ανατρέπονται;
      δες τε την ταινία!

      για μένα ο έρωτας είναι ένα σκανταλιάρικο αφελές παιδί που αρνείται να ωριμάσει!
      είναι επίσης θύτης και θύμα(άλλο δίπολο) που βρίσκουν δημιουργική διέξοδο σε αυτό που ονομάζεται μοίρασμα…
      είναι τέλος επαναστάτης σε διαρκή αντιπαράθεση με την αλήθεια μιας ανταγωνιστικής κι απάνθρωπης κοινωνίας…

      φχαριστώ που ασχολείστε και απασχολείστε με τον τρόπο που βλέπω μια ταινία αλλά και τα μικρά και μεγάλα πραματάκια που συμβαίνουν γύρω μου/μας

      Μου αρέσει!

  • Ράκος Κουρελάριος

    Θα την δω. Για τα περί μάστιγας και ανατροπής ουδεμία αντίρρησις.

    _ _ _ _ _ _

    Το θέμα είναι πώς να ωριμάσει [και να ωριμάσουμε] αλλά να παραμείνει ένα… θεληματικό και, κυρίως, σκανταλιάρικο παιδί [κι εμείς το ίδιο].
    _ _ _ _ _ _

    Ασχολούμαστε… Η ζωή μας…

    Συγνώμην για τη φλυαρία [συνήθης ύποπτος :-D]

    Καλημέρα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac