όπως…

κάποιος που του ‘χει πέσει ένα μαργαριταράκι ή ένα διαμαντάκι στο χορτάρι και χωρίζει τις ψηλές τούφες του πολύ προσεχτικά, πότε έτσι, πότε αλλιώς, ψάχνει εδώ κι εκεί μάταια και στο τέλος πασχίζει να διακρίνει ανάμεσα στις ρίζες τί φαίνεται, τί είναι…

έτσι αναλύω το ένα πράμα μετά το άλλο αναγνώστη μου…

και μοιραζόμαστε θροΐσματα ανεπαίσθητα…

κοπιαστικό…

μα τι περιμένεις, γείρε…

ας πέσουμε δίπλα δίπλα κάτω από τους φράχτες, ας ανοίξουμε κουρτίνες τα μυτερά φύλλα, ας τις κάνουμε στην άκρη τις τρεμάμενες τούφες του μαϊντανού για να δούμε τον ουρανό, το γαλανό, τον αταλάντευτο…

βυθισμένη νιώθω, σαν αγρός με τριφύλλι με κίτρινες πεταλούδες να πετάνε γύρω γύρω…

ο εγωισμός μου είναι εγκλωβισμένος, η ανατροφή μου καλή, και η καταγωγή μου το ίδιο, οι αντιδράσεις μου παρορμητικές και τα συναισθήματά μου ξεκάθαρα…

μόνο η ικανότητά μου της ενδοσκόπησης είναι περιορισμένη…

σαφής και απλή, καλύπτομαι διαιρώντας και υποδιαρώντας τα ρολόγια που συνιστούν υποταγή, να ροκανίσω τις μέρες για να υπογραμμίσω τα εξαίρετα πλεονεκτήματα της +ύπαρξης…

κι όπως χωρίζω τις ψηλές τούφες της χλόης πολύ προσεχτικά, πότε έτσι, πότε αλλιώς, και  ψάχνω εδώ κι εκεί εκείνο το μαργαριταράκι, αντιλαμβάνομαι πως είναι πιθανό να μην έχει κανένα απολύτως νόημα ο κόσμος χωρίς το +…

μα μετά εστιάζω στα δάχτυλά μου, που τόσο καλλιτεχνικά μεταχειρίζονται τους μαϊντανούς και λέω σε αυτά οφείλονται όλα… ακόμα και το + έχει δική του ζωή στα δάχτυλά μου…

κι αυτό που μόλις ισχυρίστηκα είναι πολύ περισσότερο απτό παρά προσωπικό…

ένας θεός ξέρει πόσο απολαμβάνω τα πράματα, αν και ένας θεός ξέρει πόσους ενδοιασμούς έχω γι αυτά, συχνά νιώθω πως ακόμα κι αυτός, ύστερα από τόσα χρόνια που με παρακολουθεί, μόνο ένα απλό περίγραμμά μου είναι ικανός να φτιάξει…

εν πάση περιπτώσει αναγνώστη μου, όσα γράφω σήμερα έχουν εξαιρετική αίσθηση του χαμογελαστού στοιχείου, αλλά χρείαζομαι ένα + για να τη βγάλω στην επιφάνεια την αίσθηση αυτή, έτσι αναπόφευκτα «χαραμίζω» το χρόνο μου στη μουσική, αμβλύνοντας την κόψη του μυαλού μου και χάνοντας την ορθή μου κρίση, αφού γέρνω σε κάθε ευκαιρία…

κι όπως ο κοιμισμένος +επιβάτης που τραντάζεται και πέφτει πάνω σου σε βαγόνι τρένου, έτσι κι εγώ κάθε φορά σε βρίσκω…για να σε καταβάλλω, μα και για να πάρω από τα χέρια σου συμπόνοια, κατανόηση και άφεση…

μα και να μοιραστώ μαζί σου πράματα για χάρη των πραγμάτων…

Advertisements

11 responses to “όπως…

  • Μοναδική Τριανταφυλλιά

    όπως και η δική μου ενδοσκόπηση έχει πια περιοριστεί…
    να σου πω κάτι είναι ψυχοφθόρο το να σκορπάς τις σκέψεις σου..
    Καλύτερα να τις χαρίζεις… που μα σε +τρόφους, +οδοιπόρους,
    σε εκείνους που ξέρουν ότι σε νοιάζονται, σε αγαπάνε, σε πονάνε, σε σκέφτονται, σε στηρίζουν, σε νιώθουν..
    και όχι σε ότι χάνεται μέσα από εγωιστικούς καθρέπτες …
    Σίγουρα δεν έχει νόημα αν δεν έχεις αυτό το +
    αλλά ρωτώ εσένα …
    Αν ανακαλύψεις ότι κάποια σημαντικά + της ζωής σου, απλά αλλάζουν πορεία, κατεβαίνουν από το τρένο και ούτε πια +επιβάτες τους έχεις, τότε απλά συνειδητοποιείς… πως στο τρένο πάνω είσαι μόνος σου… μέχρι να ανέβει κάτι άλλο σημαντικό στη ζωή σου, αλλά πια δεν έχεις εμπιστοσύνη σε ότι έρθει γιατί απλά χαθηκε κι αυτή η ριμάδα τότε τι κάνεις?
    Απλά χάνεσαι στη μουσική που επιλέγεις να βάζεις μόνος σου…
    Θα μου πεις γιατί δε βάζεις εγωισμό… γιατί δεν ξέρω, τι είναι αυτό..! ναι δίκιο έχεις κανενας δε μπορεί να κάτσει δίπλα σου με το ζόρι όποτε θέλει απλά πατά το κουδούνι και κατεβαίνει στην επόμενη στάση…. ακριβώς αυτό…αλλά να όταν δένεσαι … με +αισθήματα είναι δύσκολο να πεις πάω παρακάτω… απλά ίσως τη επομενη φορά δεν μπλέκεις το συναίσθημα και έχεις μόνο τη λογική και κάνεις ότι κάνουν και οι άλλοι για να σωθούν μετά και από τον ίδιο τους τον εαυτό.

    Σε απασχόλησα πολύ … μακρυσκελές… αλλά μια στο τόσο χρειάζεται!

    Υ.Γ. Καλή αρχή!!!!

    Μου αρέσει!

  • kafsokaliva

    Ούδεν σχόλιον!
    «Εξομολογητικό» κέντημα…
    Μόνο μια σκέψη, γι’ αυτόν που μας «παρακαλουθεί»: Σάμπως τον έχουμε καταλάβει εμείς; πέρα από το να του προσάπτουμε οτιδήποτε;;;

    Μου αρέσει!

  • Soduck

    «μα μετά εστιάζω στα δάχτυλά μου, που τόσο καλλιτεχνικά μεταχειρίζονται τους μαϊντανούς και λέω σε αυτά οφείλονται όλα… ακόμα και το + έχει δική του ζωή στα δάχτυλά μου…»

    … τόσο που αναρωτιέμαι αν με κρυφοκοιτάν οι λέξεις σου…

    λες;

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    + υπογράφω!
    Aν το μαργαριτάρι είναι μαύρο δε σας πειράζει έτσι?

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Τελικά άμα ψάχνει κανείς προσεκτικά ένα μαργαριτάρι θα το βρεί. Δύσκολο θα μου πείς…εμ μαργαριτάρι είναι αυτό.
    Συμφωνώ λοιπόν με τον +εργάτη του μπλογκ

    Μου αρέσει!

  • xroma_anemou

    Katabran, σιχαίνομαι αυτό που κάνω τώρα -να πιάνομαι έτσι από ένα κείμενο τόσο ποιητικό- αλλά μου άγγιξες ευαίσθητο σημείο. Δεν είναι λίγο αντιφατικό αυτό το παρακάτω:

    «και τα συναισθήματά μου ξεκάθαρα…

    μόνο η ικανότητά μου της ενδοσκόπησης είναι περιορισμένη…»

    ΥΓ1. Αλ-χημεία… Τι τραγούδι!!! Και πόσο ταιριάζει με τη φωνή του…
    ΥΓ2. Είδα ότι έχεις κι άλλα κείμενα. Δε θα τα διαβάσω τώρα. Χτυπάς στόχο και πονάει, ξέρεις. Οπότε, ένα την ημέρα…! Εκτός και αν… άσε… Εγώ δεν έχω χάσει την εμπιστοσύνη, το όνειρο έχασα…

    Μοναδική τριανταφυλλιά, αν δεν μπλέκεις το συναίσθημα και προχωράς μόνο με τη λογική κάποια στιγμή το πληρώνεις πολύ ακριβά. Κι αν μπλέκεις το συναίσθημα πάλι το πληρώνεις αλλά, τουλάχιστον, μπορείς και λες «έζησα»!

    Μου αρέσει!

  • xroma_anemou

    Μοναδική τριανταφυλλιά, μόλις άκουσα το τραγούδι. Να το πάρω πίσω το προηγούμενο σχόλιό μου για σένα, ή να το αφήσω καλού-κακού; Πες μου…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac