τα παλιόσκυλα τ’ ατίθασσα…

ξένε,

αν στης Α-βυσσινίας τα στενά καθώς περπατάς

εμφανιστούν στο διάβα σου

δυο αδέσποτα ψόφια αδέσποτα ατόφια αδέσποτα μαυρόκορμα

να ξέρεις πως οι σκύλοι αυτοί ήσαν δυο φίλοι

τα παλιόσκυλλα τ’ ατίθασσα

που κάποτε περνιότανε για άνθρωποι

και ήσαν και οι δυο επιμελώς ξανθοί

κάποτε με είχανε στα χούγια τους εντάξει:

μια νύχτα τους απάντησα στον λιμενοβραχίονα

που η περίμετρός του είναι ένα τόξο

μοιρών τριακοσίων δεκαπέντε

μοιρών που άτεγκτα με είχανε κυκλώσει

στην προτομή την κεντρική με ηύρανε καθισμένη με το δεξί ποδάρι μ’ αφημένο

μες στη βαλίτσα, που την είχε λέει σουφρώσει

ο ταξιτζής που μ’ έφερε, χρεώνοντάς με μάλιστα

διπλή ταρίφα, μα αγνοώντας τί είχε μέσα:

γελούσα μαζί του, που θαρρούσε

πως μ’ είχε εμπαίξει…

το επόμενο πρωί

ο φάρος θα ‘ ταν ορατός- διότι οι φάροι

υπάρχουν μόνο για να φαίνονται σε περιπάτους

του απομεσήμερου- το πόδι μου στη θέση του ξανά

η γκλίτσα μου, ωχρή

από ξύλο οξυάς, θα την κρατούσα

μονάχα για φιγούρα…

κι οι ήχοι,

απ τις κουτσουλιές των γλάρων, ως θα πέφταν

στο πέλαγο το οκνό, θ’ αντιλαλούσαν

και πάλι το τερψίχορο όνομά της…παρίδα

το πρωί όλα αυτά…

μα τώρα που οι δυο τους ήσαν οι μοναδικοί

φίλοι που μου προσφέρονταν

τους ακολούθησα κι εγώ

στου λιμανιού το καπηλειό, όπου μ’ υποσχέθηκαν

πως θα με φίλευαν για την επιστροφή μου

στη δραχμή,

μα κείνοι δραχμή δεν πλήρωσαν…

μήτε μεζέ παράγγειλαν, αλλ’ εγώ

όλη την ώρα αυτή συλλογιζόμουν

πως κάποτε τους είχα ξαναδεί

μα δε θυμόμουν πότες και γιατί

μέχρι που η θύμησή μου επανήλθε

κι έτσι αντελήφθην επιτέλους πως

οι δυο καινούριοι φίλοι μου

ήσαν ο πιο παλιός εχθρός μου…

ξένε,

που πριν μπαρκάρεις μου ζητάς να σου ιστορήσω

θρύλους του λιμανιού, εγώ δεν ξεύρω

παρά ότι έζησα, κι αν θες να μάθεις κι άλλα

ρώτα την πέτρα δίπλα στο πλυσταριό

την πέτρα την πιο κοφτερή μες σ’ όλο το λιθόστρωτο

αυτή που μοιάζει με βυζί

γιατί είν’ ολόλευκη με μύτη πορφυρή

απ’ τα κεφάλια που’ χει ζμπαραλιάσει

μόνο πειστήριο εγκλήματος, που το αντικείμενό του

εξαερώθηκεν ευθύς, γίνηκε πάλι ψείρα

στη γενειάδα ενός ολύμπιου πχ θεού

που εξαρχής το εξέπεμπε

και τώρα,

ως ένδειξη ήττας πια, του βρήκε

μια πιο παραδειγματική μορφή… και είναι αυτή

που ίσως να ιδείς στο διάβα σου, μονάχος σα ρεμβάζεις

σκεφτόμενος της φύσης την τόση ασυνέχεια…

δυο σκύλους μαύρους, σκύλους -γαύρους, σκύλους κακόψοφους

σκύλους που μήτε κόλαση μήτε ουρανός εδέχθη

σκύλους που δε σκυλιάζουν πια, σκύλους οξύμοιρους

σκύλους που ο κάθε σκώληξ τους γνωρίζει

και τους καλεί παλιόσκυλα

Advertisements

6 responses to “τα παλιόσκυλα τ’ ατίθασσα…

  • moodytimes

    Ως γεννημενο παλιόσκυλο πέρασα να σου θυμίσω αυτο που επανειλημένα σου έχω πει περι δημοσίευσης.Έτσι είναι τα παλιόσκυλα γαβγίζουν επίμονα…ειδικά αν έχουν φαει μερικές χημικές φολες και μερικά δακρυγόνα παραπάνω…αρρρρφφφ

    Μου αρέσει!

  • Τελευταίος

    Ματαιοπονείς, ο ξένος ποτέ δε θα καταλάβει. (Εκτός κι αν αυτός είναι ο σκηνοθέτης!)

    Το βίντεο με τον Τσάπλιν είναι καταπληκτικό. Για να σου πω την αλήθεια δεν το είχα δει ποτέ!

    Μου αρέσει!

  • kafsokaliva

    «σκύλους που μήτε κόλαση μήτε ουρανός εδέχθη
    σκύλους που δε σκυλιάζουν πια, σκύλους οξύμοιρους
    σκύλους που ο κάθε σκώληξ τους γνωρίζει
    και τους καλεί παλιόσκυλα…»

    Κέντημα.

    «Οι βασιλιάδες χωράνε σ’ ένα κουτί από σπίρτα όταν κοιμάσαι. Και τα σκυλιά, το βράδυ, κοιτάζουν δακρυσμένα προς τα κει που ήμαστε κάποτε παιδιά».
    (Τάσος Λειβαδίτης)

    Μου αρέσει!

  • HappyHour

    Ήρθα απο το λινκ του Σαιλεντ… έχω μείνει άφωνη!!!

    Εξαιρετικό! Αυτό είναι ποίηση! Φοβερό!

    Μου αρέσει!

  • silentcrossing

    Μια φόλα στους δεσπότες και τους δεσποτάδες που σκυλεύουν την αδέσποτη ζωή που τη ζηλεύουν. Μόνο τα παλιόσκυλα εμπιστεύομαι πια, αυτά που δαγκώνουν το χέρι αν χρειαστεί…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac