υπό γωνίαν*…

«τίποτα δεν είναι πιο ολισθηρό από έναν κουρέα»*

όταν οι μεγάλες ανάγκες χρεωκοπούν,

η ανάγκη να χέζεις και να ξερνάς,
 
και οι άλλες μεγάλες ανάγκες,
 
όλες,
 
μικρές κατηγορίες της ύπαρξης…

δες με  υπό γωνίαν αναγνώστη μου…

στο χέρι μου που είναι ελεύθερο, αντί σε κάποιο άλλο μέλος, τα λέω όπως τα ακούω και  όμοια τα γράφω…

μικρές κινήσεις εκτελεί το κάτω μέρος του προσώπου με μουρμουρητό συνοδευμένες…

έρχεται κοντά στα μάτια μου,

δεν το βλέπω,

κλείνω τα μάτια,

κάτι λείπει,

δεδομένου ότι κανονικά είναι κλειστά…

αν δε φτάνει αυτό,

ανοίγω τα μάτια,

το φτερουγίζω, το χέρι μου,

μιλάμε για το χέρι μου δέκα δευτερόλεπτα, δεκαπέντε δευτερόλεπτα…

κλείνω τα μάτια,

πέφτει αυλαία…

αν δε φτάνει αυτό,

το ακουμπάω στο πρόσωπό μου,

το καλύπτει εντελώς,

μου αρέσει να αγγίζω τον εαυτό μου…

το φωνάζω,

δεν έρχεται,

δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό,

το φωνάζω νε όλη μου τη δύναμη,

δεν είμαι αρκετά δυνατή,

ξανάγινα θνητή…

το μυαλό μου αγκομαχεί,

μετά κοπάζει,

πρόβλημα με τη μνήμη μου προφανώς,

κι αυτό επίσης λίαν σημαντικό,

σημαντικό εξαιρετικά σημαντικό,

αυτή η φωνή, στ’ αλήθεια ευμετάβολη…

πόσα έχουν μείνει μέσα μου από δαύτη…

να συμπεράνω από αυτό ότι δε θα ξανάρθει κανείς ποτέ να ρίξει πνεύμα πάνω μου;

όπως και να ναι,

δε λέω αλλά παραθέτω,

πάντα είμαι εγώ άραγε;

εγώ δεν είμαι έτσι πια,

μου το πήραν αυτό… 

αυτή τη φορά, το μόνο που λέω είναι πώς κρατάει, πως κρατάει…

οι μέρες μου, οι νύχτες μου, οι εποχές μου και οι γιορτές μου…

καλοκαίρι, όχι και πολλή άνοιξη, το βαλιτσάκι μου…

χάρη στο βαλιτσάκι μου συνεχίζω να γεννιέμαι σε μια εποχή που πεθαίνει…

στο βαλιτσάκι μου κονσέρβες…

κάθε λογής…

λιγοστεύουν σε κάθε γιορτή…

αλλά όχι τόσο γρήγορα όσο η όρεξη…

το χέρι μου,

με άκουσε…

τα δάχτυλα που ξεγελάστηκαν,

το στόμα που ενέδωσε σε μια ελιά,

και του δόθηκε ένα κεράσι,

όχι μου γνέφουν…

προτιμήσεις δεν υπάρχουν για μια γλώσσα που μου ταιριάζει, να ταιριάξει μαζί σου αναγνώστη μου…

γι αυτό δες με υπό γωνίαν…

πέρνω το χέρι μου αγκαλιά,

του μιλάω,

βάζω μέσα του το κεφάλι μου,

τρίβω πάνω του το πρόσωπό μου,

ακουμπάω πάνω του τα χείλη μου,

του γυρίζω την πλάτη,

γυρίζω πάλι προς το μέρος του,

το σφίγγω πάλι πάνω μου, του λέω:

ω εσύ εσύ…

λέω ήχο δυο συλλαβών δις…

ίσα που σαλεύου σ το κάτω μέρος του προσώπου μου,

τα χείλη μου…

και παντού γύρω,

παντού πάνω,

εσύ με θόρυβο με βοηθάς να καταλάβω, χέρι μου…

σκυμμένο από πάνω μου,

σε βλέπω υπό γωνίαν πάνω  μου…

αυτή είναι η ζωή που μας δόθηκε…

ερώτηση,

είμαι άραγε ευτυχής στο παρόν ακόμη, λίγο πιο ευτυχής από καιρού εις καιρόν…

απάντηση,

ίσα που ακούγεται ως βόμβος…

κενό…

και ίσα που ακούγεται, έγινε, έγινε στ’ αλήθεια η ευτυχία…

το χέρι μου λείπει…

μου λείπει μονίμως λίγος ύπνος…

μου λείπει πάντα ύπνος, λίγος ύπνος…

υπό γωνίαν, με είδες να χασμουριέμαι…

με αποκοιμίζει το χέρι μου έτσι όπως βγάζει μια φωνίτσα που ίσα που ακούγεται…

ψιθυρίζει στο αυτί μου…

θα χεις μια ζωούλα…

θα στην ψιθυρίζω τη ζωούλα…

θα ναι αλλιώτικη, εντελώς αλλιώτικη…

μια μουσική εντελώς αλλιώτικη…

μια μικρή μουσική ζωής στο στόμα μού αφήνει…

και δε φεύγει πια…

κοιμισμένη με βλέπει υπό γωνία, κοιμισμένη στο πλευρό ή μπρούμυτα, ή το ένα ή το άλλο, στο πλευρό καλύτερα, ποιο πλευρό, το δεξί καλύτερα, το χέρι κάτω από το κεφάλι μου, ξεχάστηκε απ’ τις καρδιές όπου η χαρά υπνώττει…

* τυχαίες κουβέντες με έναν κομμουνιστή, ένα τυχαίο απομεσήμερο…

Advertisements

6 responses to “υπό γωνίαν*…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac