έκπτωση

…κι ο υπηρέτης μου να δρασκελίζει, πάντοτες το κατώφλι, ρωτώντας με αν σκοπεύω, ως συνήθως, να πάρω τον αέρα μου στον κήπο…διερωτώμαι τί είναι αυτό που εκείνος θαρρεί για συνήθειά μου, απαράβατη, και πότε άρχισε, ή σταμάτησε, να γίνεται αισθητή σ’ αυτόν, που η μύγα που βουίζει γύρω από το κεφάλι του, προσδιορίζει, με τις τροχιές της, την ατομική του υπόσταση, αλλά τον εμποδίζει να ιδεί, μα και να ακούσει ακόμη, άλλο οτιδήποτε… εξάλλου δεν υπάρχει κήπος πλέον!

μόνο χώμα, και λακούβες, που ακόμη καπνίζουν…

στη μια βρίσκονται χωμένα κράνη που ακόμα αχνίζουν…

στην άλλη σουρωτήρια και τρίφτες…

στην τρίτη φυσαρμόνικες, γάντια με μονογράμματα, πορτατίφ δίχως γλόμπους, με δαγκωμένα καλώδια…

στην τέταρτη…

μα πρέπει να κατανοήσεις αναγνώστη μου πως όλα αυτά δεν είναι παρά απλές εικασίες….

κάθε τόσο ένας τοίχος καταρρέει, ολάκερος, δίχως καμμιά πρειδοποίηση, μηδ’ αιτιολογία…

τινάζομαι απαλά στην πολιθρόνα, και σφίγγω το ζωνάρι μου, της ρόμπας, ενώ αυτός αναλαμβάνει ευθύς δουλειά, με σκούπα και φαράσι τόσο δα! με αυτό δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, πως κάποιο τούβλο μοναχό, μπορεί έξαφνα να κλονισθεί, δίχως καμμιάν αιτία αποχρώσα, και να πέσει, απλός προάγγελος της καταρρεύσεως του αντιστοίχου τοίχου, που ωστόσο μπορεί και να παραμείνει στη θέση περί τη μια εβδομάδα… η αρχή, δεν το φαντάζεσαι αναγνώστη μου, έγινε με την οροφή… ναι, αληθώς μας επλάκωσε, αλλά βεβαίως ουδέποτε υπήρξαμε δεισιδαίμονες… έπειτα οι αρρώστιες των ανθέων… καθημερινώς μια αλογόμυγα μεταμφιεσμένη σε μέλισσα, ερχότανε και τους προξενούσε ασταθείς συλλογισμούς και στομαχοκαούρες… κατόπιν, έφευγε το άστατο ζιζάνιο, έτοιμο για να καταχτήσει ουρανούς και πεδία όπου εμείς, τα γραπτά μας, οι γκρίνιες μας και τα προβλήματά μας, ήμασταν όλοι τόσο ακίνδυνοι ωσάν μια ρέγγα καπνιστή ή ωσάν το πέος λογιστή… τα κυκλάμινα βήχαν… τα κυνόρροδα κατάπιναν βιταμίνες και αυτοχτονούσαν κατά δεκάδες… οι μαργαρίτες μοιρολατρικά μαδούσαν και όσο για την Ευμάρεια, και την Ετυμηγορία…

η τεχνική είναι γνωστή… αφήνεις απότιστα τα λουλούδια και έπειτα ρωτάς τη γνώμη του τυχαίου διαβάτη για την κατάσταση του λουλουδιού…

κι ωστόσο, ο κήπος, ο κήπος… πώς το ‘παν; αδιασάλευτη αξία!

και τότε είναι που σκέφτομαι, πως ίσως ναι, πως ίσως, ίσως θ’ άξιζε, να πάρω τον αέρα μου στον κ ή π ο… και πως για τη δική μου καλύβα που καίγεται, δε φταίει του διπλανού που δεν καίγεται ακόμη!

γιατί, αυτό που συμβαίνει έξω από τον κήπο* είναι εξίσου σημαντικό με αυτό που συμβαίνει μέσα σ’ αυτόν…

υγ. παραφράζοντας τον M. Sadler (1900), γιατί, αυτό που συμβαίνει έξω από το σχολείο* είναι εξίσου σημαντικό με αυτό που συμβαίνει μέσα σ’ αυτό…

Advertisements

8 responses to “έκπτωση

  • L’Enfant de la Haute Mer

    ωραίο!
    φτιάξε του λίγο ακόμη τα μαλλιά!

    Μου αρέσει!

  • L’Enfant de la Haute Mer

    τρεις ψωρο-φορίτσες το άκουσα μόνο!

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Γενικώς προσέχετε όταν περπατάτε στον κήπο…..κυκλοφορούν και άνθη του κακού.Για άκου τι λέει ο ποιητής

    Μου αρέσει!

  • kafsokaliva

    «…για τη δική μου καλύβα που καίγεται, δε φταίει του διπλανού που δεν καίγεται ακόμη!» Πολύ καλό!
    Αν και για την ώρα τουλάχιστον, τα όμορφα καλύβια όμορφα δεν καίγονται.
    Με αφορμή τους κήπους, μου θύμισες και κάτι από Υβ Λε Μανάκ, το οποίο και αντιγράφω ολόκληρο, ζητώντας να με συγχωρέσεις για την κατάληψη του χώρου σου.

    **********************************
    «Παντού σ’ ολόκληρο τον πλανήτη ο Κήπος μοιάζει να είναι μια οικουμενική ανθρώπινη αξία, μια κραυγή για σύναξη.
    Θλιβερά κηπάρια των βορείων προαστίων. Κήποι των μοναστηριών. Κήποι εγκαταλελειμμένοι και μυστηριώδεις, που τους ξανακυρίευσε η άγρια φύση. Πορτοκαλεώνες της Βόρειας Αφρικής. Σκαλωτοί κήποι με τις ξερολιθιές στ’ απόκρημνα βουνά. Ακόμα και στην καρδιά της ζούγκλας του Αμαζονίου, οι Ινδιάνοι καλλιεργούν τα μποστάνια τους.

    Όταν κατοικείς στην πόλη, σπάνια έχεις την τύχη να έχεις το δικό σου οικογενειακό κήπο. Τότε που ήμασταν παιδιά, πηγαίναμε να παίξουμε στην πλατεία Comaille ή στους κήπους του Λουξεμβούργου. Σαν μεγαλώσαμε, παίζαμε στο Βοτανικό κήπο ή στις Αρένες της Lutece. Δεν ήμασταν κι απ’ τους πιο άτυχους.

    Οι άνθρωποι της γενιάς του 1936 κέρδισαν τις πληρωμένες αργίες, τις ώρες της αναψυχής και της κατανάλωσης. Αγόρασαν ποδήλατα ή μοτοσικλέτες και ρίχτηκαν στους δρόμους των διακοπών. Δεν δίστασαν να δουλεύουν παραπανίσιες ώρες προκειμένου ν’ απολαύσουν την τηλεόραση ή το ηλεκτρικό ψυγείο. Ξεπούλησαν την αλληλεγγύη με αντάλλαγμα ένα αυτοκίνητο και κάποιες σύγχρονες συσκευές.

    Όταν όμως ήρθε η ώρα να βγουν στη σύνταξη, οι περισσότεροι από αυτούς προσπάθησαν να βρούνε κάπου ένα μικρό κηπάκι για να γεμίσουν το λυκόφως της ζωής τους. Όλη τους τη ζωή δηλαδή κρατούσαν μυστικό στα τρίσβαθα της καρδιάς τους το όνειρο ενός Κήπου.
    Και δεν μας έλεγαν τίποτα γι’ αυτό! Δεν έλεγαν ψέματα μόνο σ’ εμάς, τα παιδιά τους, αλλά και στον ίδιο τους τον εαυτό.»

    Υβ Λε Μανάκ – Ο Κήπος (η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα)

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Tώρα που το σκέφτομαι μικρό μου Τσοπανάκι μερικά απο τα «λουλούδια» του κήπου μου φέρνουν και φαγούρα και αλλεργία μήπως να τα ξερίζωνα ή να άλλαζα κήπο?

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac