η κυρία Ερση…

η κυρία Ερση αναγνώστη μου, δεν είναι μια απλή σφαλερή υπόθεση, αλλα κάτι παχύρευστο μέσα στο κενό…

κάτι που μπορεί να αναχθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο…

αν τη γνωρίσεις, θα νιώσεις πως προχωρούν τα βήματά σου από τη μέση και κάτω…

από το ζωνάρι κι επάνω τίποτα δε διακόπτει τη γαλανή, λιόχαρη μακάρια άποψη που έχεις για ένα τοπίο που σε κρατά μαγεμένο για μια ζωή…

η κυρία Ερση ζει στον κόσμο του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, όπου τα αισθήματα κατεργάζονται σε έναν εγκέφαλο άπληστο για γνώση και συσσωρεύονται σε μια μνήμη που προσπαθεί να χωρέσει ότι έδωσε ο θεός στον άνθρωπο…

η κυρία Ερση παίζει ένα έξοχο υπερρεαλιστικό παιχνίδι!

ο Πεντζίκης δε, ενορχηστρώνει με οξυδέρκεια τον κόσμο, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού από τη μυθοπλασία στην πραγματικότητα…

οι δυο τους συναντιούνται στο παρόν σε έναν συμπαντικό γάμο, μέσω αναπάντεχων συνειρμών, ακουμπώντας για λίγο στην καθημερινότητα, υπολογίζοντας επακριβώς την αρθμητική αξία των λέξεων, σεβόμενοι τη λόγια γλώσσα, συνταιριάζοντας φυτολογικές περιγραφές με βαθειά συναισθήματα για τον άνθρωπο…

πρόκειται για κείμενο απρόβλεπτο κείμενο που δηλώνει παρόν σε ένα απρόβλεπτο παρόν διότι η απουσία από το παρόν είναι μεγάλη αμαρτία!

δυσνόητο αυτό αναγνώστη μου, αλλά τα παρακάτω ελπίζω να σε δδιαφωτίσουν…

ο αφηγητής είναι ο Ανδρέας Δημακούδης, δηλαδή ο αναστημένος αυτόχειρας του πρώτου μυθιστορήματος του Πεντζίκη και θέλει να γράψει ένα βιβλίο στο οποίο θα εξιστορεί τις ευτυχισμένες μέρες της Ερσης και του Παύλου Ροδανού, του αρχαιολόγου, οι οποίοι στη φαντασία του συγγραφέα είναι η μετενσάρκωση των ηρώων του ομώνυμου αισθηματικού μυθιστορήματος του Δροσίνη… όταν πεθαίνει ο αρχαιολόγος, η Ερση πείθει τον κρυφό της θαυμαστή συγγραφέα Ανδρέα Δημακούδη, να γράψει για τη σχέση της με τον Παύλο… κι έτσι αναγνώστη μου μια συζυγική ευτυχία αποκτά διαστάσεις που δεν τις βάζει ο νους σου!

άργησε πολύ το διάβασμα σε αυτό το βιβλίο, το ομολογώ, κρατούσα σημειώσεις και υπήρξαν φορές που μονολόγησα: αν μπορούσε να τον «μεταφράσει» κανείς!

θέλει μεγάλη υπομονή η ανάγνωση οποιουδήποτε βιβλίου του Πεντζίκη αναγνώστη μου και προσπάθεια, θα βρεθείς αντιμέτωπος με ένα έργο όπου έχει καταργηθεί το πριν και το μετά κι όπου πλήθος πρόσωπα, αλλά κανένας χαρακτήρας, παρελαύνουν μπρος στα μάτια σου!

στα δύσκολα το έκλεινα και κοίταγα το εξώφυλλο που μου θύμιζε παλιό ακριβό υφαντό εργόχειρο!


αυτό συνέβαινε συχνά και πολλές φορές σκέφτηκα πως αυτό είναι μια διαδικασία στην οποία σε υποβάλλουν αναπόφευκτα τα πεντζικικά κείμενα…

ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά αν και…

στο πρώτο μέρος, η Ερση και ο Παύλος, είναι ξαπλωμένοι σε μια ακρογιαλιά… στεριά και θάλασσα οι δυο κόσμοι,  η θάλασσα ο μεταφυσικός… ο αφηγητής τους παρακολουθεί κι αντιλαμβάνεται ότι οι ήρωες του Δροσίνη είναι ζωντανοί!είναι υπαρκτοί!εμφανίζονται και στα όνειρά του και είναι φορές που μπλέκεται μαζί τους, βλέπει με τα μάτια τους κι αυτοί με τα δικά του…συνταξιδεύουν τρεις λοιπόν!

στο δεύτερο μέρος κάνει την εφάνισή του ο μυστήριος κύριος Ρούιτ Χόρας, ασύλληπτο πρόσωπο, εξαδάχτυλος, γέρος και χοντρός, αλάζει μορφές κατά βούληση, ή εξαφανίζεται κι επανεμφανίζεται πάλι κατά βούληση, σημειωτέον ο κύριος Ρούιτ Χόρας ή Ωραρής αφού ruit hora σημαίνει ρέει η ώρα, ρυθμίζει το χρόνο και απαντά διφορούμενα…

στο τρίτο μέρος, ο αφηγητής Ανδρέας Δημακούδης, περιμένει την Ερση έξω από μια εκκλησιά για να φύγουν ταξίδι όταν βλέπει τοιχοκολημένο ένα αγγελτήριο της κηδείας του, λες και στην αρχή ενός νέου κόσμου βλέπει τον «άλλο κόσμο»!ο χρόνος αναγνώστη μου είναι ονειρικός , δεν εξηγείται αλλιώς η μεταμόρφωση του αφηγητή σε βελόνι που τρυπά το δάχτυλο της Ερσης και το ματώνει…και ταξιδεύουν έτσι! πώς;η Ερση και το βελόνι! έτσι…

μανιακός της περιγραφής αναγνώστη μου ο αφηγητής, με μάτι ακόρεστα βουλιμικό, ανορθόδοξος παιζωγράφος*, ναι, καλά το έγραψα, ευφάνταστος,απαριθμεί, ταξινομεί τα πάντα, τιποτένια και ακριβά, διογκώνει τη λεπτομέρεια, μοντάρει και ξεμοντάρει τα ανεπεξέργαστα υλικά ενός απίθανου ονείρου και δημιουργεί μια πειθαρχημένη περιπλάνηση στο πεντζικικό σύμπαν!

είναι φανερό πως  Πεντζικης διακρίνεται και ως πε-ζωγράφος αφού η στιγμογράφηση των πινάκων του επαναλαμβάνεται συνεχώς κι αδιαλλήπτως στην προσπάθεια να απεικονίσει το άπαν!

το κείμενο συνεχές και την ίδια στιγμή σπαστό, κατακερματίζεται, ο Πεντζίκης βιδώνει και ξεβιδώνει σταθερά και επίμονα σχόλια, παραλλαγές, συνειρμούς, εκτροχιασμούς*…

ένα βιβλίο με πολυδαίδαλες κρύπτες και σαρωτικές ενδοσκοπήσεις… ένα βιβλίο υφαντό, σπάνιο εργόχειρο συγγραφικού αργαλειού!

ένα καλειδοσκόπιο!

από πού άρχισες και τι ήθελες να δεις καταλήγοντας μοιάζει να μη θυμάσαι αλλά και να μην σε ενδιαφέρει αναγνώστη μου αφού ο μοναδικός και μοναχικός στόχος του Πεντζίκη είναι η σωτηρία της ψυχής και η ανθρώπινη ευφροσύνη…αν και δεν υπάρχει συναίσθημα, υπάρχει εξερεύνηση, δεν υπάρχει ανάλυση, δεν υπαρχει λεπτομέρεια αλλά υπάρχουν στίβες λεπτομέρειες κι αυτο γιατί αγαπάει το συγκεκριμένο και με το συγκεκριμένο ντύνει τους εαυτούς…


* ο εύστοχος όρος είναι δημιούργημά του…

* ενδεικτική του υφαντουργικού κατασκευάσματος αναγνώστη μου η διευκρίνιση που συνοδεύει τον τίτλο στις Σημειώσεις εκατό ημερών:

«Πεζογράφημα σε συνέχειες γραμμένο από το Σεπτέμβριο του 1965 ίσαμε το Γενάρη του 1966, ξανακοιταγμένο το καλοκαίρι του 1972, ξαναδουλεμένο τον Οκτώβριο του 1988 από το Ν. Γ. Πεντζίκη, που παρακαλεί τον αναγνώστη να κάμει υπομονή μέχρι τέλους διαβάζοντας το κείμενο, όπου και θα αντιληφθεί την ενότητα του διασπαρμένου και κονιορτοποιημένου κόσμου των φαινομένων που περιγράφεται»

Advertisements

5 responses to “η κυρία Ερση…

  • renata

    Το ΄χω αδιάβαστο κι από όσο διάβασα θέλει ηρεμία εν κρανίω άρα μένει για καλοκαίρι, που θα έχω καθαρό μυαλό να το εκτιμήσω.

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Θα το διαβασω,θα σιχτιρήσω για τα μυαλα που έγραφαν κάποτε και για αυτά που «γραφουν» τώρα και θα μελαγχολήσω και πάλι…αλλα θα το διαβάσω με υπομονή όπως και την ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΟΡΠΙΑΣ ΖΩΗΣ

    Μου αρέσει!

    • katabran

      πάντως και τώρα γράφουν Moody!
      με αφορμή το διάβασμα του Πεντζίκη τον οποίο ανακάλυψα επειδή κάποτε διάβασα μια βιβλιοκριτική για τη Ζατέλη που σημειωτέον την «άδειαζε» και που όπως ξέρεις λατρεύω, είδα ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δυο σύμπαντα, ένα πεντζικικό κι ένα ζατελικό!

      Μου αρέσει!

  • Theorema

    κι εγώ αδιάβαστο το έχω, αλλά χάρη σε σένα ενδέχεται να ήρθε η ώρα του…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac