ο χιονισμένος πάσσαλος φταίει…

γεια σου αναγνώστη μου, από το παράθυρο βλέπω έναν επαρχιακό δρόμο, έναν σκουριασμένο φράχτη και έναν μα μοναχά έναν, χιονισμένο πάσσαλο!

ο στραμπουληγμένος λαιμός μου δε στρέφει περισσότερο , συνεπώς το τοπίο περιορίζεται και μαθημένη απ’ τα λίγα και καλά, περιορίζομαι και γω στο χιονισμένο πάσσαλο…

αν δεις στον ύπνο σου χιόνι λένε, είναι ευτυχία…

έξαφνα χιόνισε στ’ αλήθεια…

άσχετο αλλά η ευτυχία είναι κατι ξαφνικό λένε…

εγώ ξέρω την ευτυχία του στόματος και την ευτυχία του μυαλού…

η ευτυχία του στόματος έρχεται τρώγοντας ή φιλώντας και είναι μικρότερη από το στόμα, ακόμα κι από τη λέξη στόμα. αλλά είναι σίγουρα μεγαλύτερη από τη λέξη φιλί…

όταν την αρθρώνεις δεν έχει το χρόνο ν’ ανέβει στο κεφάλι…

«μμμ…»

η ευτυχία του στόματος δε θέλει να μιλάνε γι αυτή…

όταν μιλάω για την ευτυχία του στόματος, πρέπει πριν από κάθε φράση να λέω ΕΞΑΦΝΑ…

και μετά από κάθε φράση ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΛΛΟΙ ΠΕΙΝΑΝΕ…

θα το πω μόνο μια φορά…

έξαφνα, τραβάς το κλαδί προς τα κάτω, κόβεις άνθη ακακίας, σκόπιμα επιλέγω αυτό το δένδρο, και τα τρως…

πολλές φορές νιώθω ανυπέρβλητη κούραση…

οι σφυγμοί μου πέφτουν όπως τα μαραμένα άνθη της ακακίας στο χώμα…

δεν κόβω απολύτως τίποτα…

αμελώ τη δίψα ή την πείνα μου…

δεν ξέρω τι είναι νόστιμο…

παίρνω μια χούφτα λόγια και τα μασάω…

έξαφνα, δε νιώθω κούραση…

οι λέξεις, δροσίζουν το σφυγμό μου και το στόμα μου, και το λαιμό μου μέχρι κάτω στην καρδιά…

λέω, ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ…

κάποιες φορές καταρρέω…

αν δεν καταρεύσω, τότε η μια μέρα είναι σαν την άλλη…

εύχομαι να μην είναι η μια μέρα σαν την άλλη…

εγώ πρέπει να είμαι τυχερή, επειδή έχω υποσχεθεί σε κάποιον που κάνει το στόμα και το μυαλό μου ευτυχισμένα, ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ…

το ξέρει ότι θα ξανάρθω αλλά, ούτε αυτό θα το πω σε κανέναν, επειδή ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΡΘΟΥΝ…

για να είσαι τυχερός, χρειάζεσαι ένα στόχο…

πρέπει να ψάξω να βρω ένα στόχο, έστω κι αν είναι μονάχα το χιόνι στον πάσσαλο του φράχτη…

καλύτερα απ’ ότι για την ευτυχία του στόματος, μπορώ να μιλώ για την ευτυχία του μυαλού…

η ευτυχία του στόματος θέλει να είναι μόνη, είναι βουβή και ριζωμένη μέσα σου…

η ευτυχία του μυαλού όμως είναι κοινωνική και θέλει κόσμο…

δε θα πω Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ…

η ευτυχία του μυαλού είναι περιπλανώμενη ευτυχία, κάποιες φορές ακολουθεί τον κόσμο χωλαίνοντας…

κρατάει περισσότερο σε σχέση με αυτό που μπορείς να αντιμετωπίσεις…

η ευτυχία του μυαλού είναι διαμελισμένη και είναι δύσκολο να την κατατάξεις κάπου, αναμειγνύεται όπως θέλει και μετατρέπεται γρήγορα από:

φωτεινή,σε

σκοτεινή

σβησμένη

τυφλή

φθονερή

κρυμμένη

κυμματιστή

διστακτική

ορμητική

φορτική

ασταθή

γκρεμισμένη

παρατημένη

στοιβαγμένη

επινοημένη

εξαπατημένη

ξεφτισμένη

θρυμματισμένη

συγκεχυμένη

ενεδρευτική

αγκάθινη

σαθρή

επαναλαμβανόμενη

θρασύτατη

κλεμμένη

πεταμένη

περισσευούμενη

παρά τρίχα χαμένη ευτυχία…

η ευτυχία του μυαλού αναγνώστη μου, μπορεί να ‘χει μάτια υγρά, στραμπουληγμένο λαιμό, ή να τρέμουν τα δάχτυλά της…

όλες μαζί όμως κάνουν μέσα στο μέτωπο τόση φασαρία, σαν βάτραχος μέσα σε τσίγκινο κουτί…

η τελευταία ευτυχία απ΄όλες τις ευτυχίες αναγνώστη μου, είναι η μια σταγόνα παραπάνω ευτυχία!

έρχεται όταν λέω ΕΡΧΟΜΑΙ…

μια-σταγόνα-παραπάνω-ευτυχία…

όταν δεν έρχομαι, ο στόχος απομακρύνεται…

και τότε, πεινάω!

η καθαρή ευτυχία του μυαλού τότε, δεν υπάρχει επειδή η ευτυχία του στόματος δεν υπάρχει…

υπάρχει μια κοκαλωμενη φωνή στο κεφάλι,  μια ιλιγγιώδης τραμπάλα στην ανάσα, μια μανιασμένη ρυθμική αντλία στο στήθος κα μια άδεια αίθουσα αναμονής στο στομάχι…

τότε η ευτυχία γίνεται μεγάλη πρόκληση για μένα…

είτε του στόματος, είτε του μυαλού, θέλω να τη μασίσω, να τη μασίσω…

θέλω να τη «φάω» με κάθε πόρο του σώματός μου…

και να τη «φάω» μόνη…

αν χρειαστεί να φάω με άλλους τότε,  γίνομαι δυσάρεστη…

τρώω με τρόπο εριστικό…

γιατί;

διότι οι άλλοι δεν ξέρουν την ευτυχία του στόματος και τρώνε καθώς πρέπει και ευγενικά…

εμένα όμως τότε , μου ρχεται στο μυαλό, η μια σταγόνα παρά πάνω ευτυχία…

κοιτάζω το χιονισμενο πάσσαλο και σκέφτομαι ότι η μια σταγόνα παραπάνω ευτυχία θα ρθει για τον καθένα… ΕΞΑΦΝΑ!

αλλά όχι έτσι όπως είμαστε καθισμένοι  εδώ…

και σκέφτομαι πως τότε θα πρέπει  να εγκαταλείψω τη φωλιά που έχω στο κεφάλι μου, την τραμπάλα στην ανάσα μου, την αντλία στο στήθος μου, την αίθουσα αναμονής στο στομάχι μου…

μου αρέσει πολύ να «τρώω» την ευτυχία με το στόμα…

τόσο που δε θέλω να πεθάνω γιατί δε θα μπορώ να «τρώω» πια…

θέλω να πω αναγνώστη μου, πως κάθε συναίσθημα έχει κάθε μέρα τη δικιά του πείνα και προβάλλει αξιώσεις ανταπόδωσης, την οποία προσπαθώ να προσφέρω…

το συναίσθημα κάποιες φορές με έχει διδάξει…

η «πείνα» όμως με έχει κάνει απρόσιτη…και η περηφάνεια!

τότε, κάτω από το σαγόνι μου, το λαρύγγι μου ανεβοκατεβαίνει λες και έχω καταπιεί τον αγκώνα μου…

ή ευτυχία του μυαλού μου ψιθυρίζει ΕΞΑΦΝΑ, και γω της λέω ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ…


Advertisements

9 responses to “ο χιονισμένος πάσσαλος φταίει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac