στη χώρα 0 (.)

νταβαντούρι λοιπόν δεν είχε γίνει, που πάει να πει, ουδείς φάνηκε από τους άλλους που περίμενε…

κανένας…

είχε πιστέψει πως κάποιοι άλλοι θα βρίσκανε την τρύπα που είχε ανοίξει στα δίχτυα και θα φτάνανε κι αυτοί εδώ, να κάνουν έναν κόσμο αλλιώτικο από εκείνον, τον σκατένιο τους… «και κατά πως φαίνεται, μάγκα μου» κουνάει το κεφάλι, «ξέμεινες μόνος σου σ’ αυτή εδώ την έρημη και μοναχική σου αποικία…»

αλλά, δεν το βάζει κάτω… κι ως ανεξίθρησκος ελληνορθόδοξος χριστιανός, λέει πάλι, «αφού το τιμημένο το βουνό δεν πάει στο Μωάμεθ, βουρ λοιπόν, ο Μωάμεθ στο βουνό»…

κι επιστρέφει αυτός με φρόνημα υψηλό κι αυτοπεποίθηση, κι αναπεπταμένο, ως λάβαρο, το αίσθημα της αυτοεξορίας του, τους βρίσκει, ανυποψίαστους όπως τους είχε αφήσει, εφησυχασμένους και μακάριους…

«ρε σεις, ελάτε…» τους καλεί φιλικά και συνωμοτικά…

«γιατί, τι έγινε…» κάνουν αδιάφορα…

εκπλήσσεται και προς στιγμήν ανησυχεί… τέτοια υποδοχή δεν την περίμενε…

πού πήγε, πού χάθηκε εκείνη η αναστάτωσή τους κάποτε «έλα δω, που πας να μας πουλήσεις…» και τέτοια… δεν περίμενε βέβαια κι υποδοχή κανενός επιφανούς, ένα απλό ανθρωπάκι σαν κι αυτούς ήταν… δεν είχε κάνει δα και κανένα ανδραγάθημα! έστω, ας μην τον βλέπανε με κείνη τη γνωστή τους καχυποψία «κάτσε κάτω κι εξηγήσου» και λοιπά… ας τον βλέπανε τουλάχιστον με απλή περιέργεια… ακόμα κι αν αντιδρούσαν σε κλίμακα «χα χα χα» ελάσσονα, ή ακόμα και «αχ αχ αχ» μείζονα, δε θα τον πείραζε και τόσο… αλλά μπα, ούτε κι αυτό… τι τους συνέβη; τόση απάθεια και αδιαφορία; αυτοί ούτε καν είχαν καταλάβει τον εκτροχιασμό, ούτε την απουσία του!

φαίνεται πως η αρχή προστασίας ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων δεν έχει μόνο τα υπέρ της…

κι αν δεν πίστευε ότι η αρχή αυτή κάνει τόσο καλή δουλειά, δε θα μιλούσε για  απλή καθημερινήν ανοησία*, για απλή απάθεια και αδιαφορία…

θα ‘λεγε για σκέτη περιφρόνηση, ακόμα ίσως και για ζηλοφθονία…

σίγουρος πάντως ότι κάτι παράξενο συμβαίνει εδώ, καλύπτοντας την ανησυχία του μ’ ένα μειλιχιώδες ύφος, λέει ξανά:

«ελάτε βρε που σας λέω…»

«λέγε κι άσε μας…» κάνουν πάλι βαρετά

παραλίγο να τον πιάσουν τα κλάματα, ένιωσε τη θλίψη του αθλητή που η ανεπάρκειά του τον απέκλεισε από τον αγώνα κι αποσύρεται ταπεινωμένος στον πάγκο, απροστάτευτος στα γιούχα που πέφτουν απ’ τις κερκίδες…

«καλά», λέει σκύβοντας το κεφάλι…»άστους» σκέφτεται…»παράτα τους», κι ετοιμάζεται να φύγει…

μέσα του όμως βράζει και θέλει να γυρίσει να τους πει «εμ βέβαια…. μήπως την αμολήσετε και δεν τη μυρίσετε, μήπως τα κάνετε και δεν τα φάτε», νομίζει πως τους τα φώναξε κιόλας τρέμοντας από αγανάκτηση και περίμενε να του ορμήσουν αγεληδόν γι αυτή του την ύβη…

τζίφος, άλλος χασμουριέται, άλλος ξύνει το αυτί του κι άλλος σκαλίζει τα απόβλητα της μύτης του, λες και το κάναν επίτηδες!

μπορεί να πνιγόταν από οργή και θυμό, όμως τώρα, έτσι που ούτε και οι δικοί του πια τον καταδέχονταν, ένιωθε πιο … αριστοκράτης!

ήταν ήταν πια εντελώς μόνος σε μια δική του πορεία, ορισμένη και χαραγμένη από τον ίδιο, δύσκολη βέβαια γι αυτόν, όμως ύποπτη κι απαράδεκτη για ους άλλους, που ξέφυγε από τη δική τους…. γιατί, ήταν σίγουρος πως υποκρίνονταν, ότι κάτω από αυτή τη δήθεν απάθεια και αδιαφορία τους μόνο δειλία και εμπάθεια μπορούσε να κρύβεται…

άλλη εξήγηση δεν έβρισκε!

πάντως κάτι τέτοιο δεν το περίμενε, δεν έβλαψε δα και κανέναν, κι επιτέλους, δεν έκανε δα και καμιά επανάσταη! μπορεί ποτέ ένα μόνος του να κάνει επανάσταση; ένας μόνος σου είσαι εσύ κι ο εαυτός σου! το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσβάλλεις κάπως τα εσκαμμένα και ασφαλή δεδομένα των άλλων! να πατήσεις, όχι βέβαια κατά λάθος, τα όρια τους! τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο…

μόνο που δεν ξέρεις αν τα όρια αυτά ενώνουν ή χωρίζουν τους ανθρώπους, αν κάνουν φίλους ή εχθρούς…

το μόνο που ξέρεις είναι ότι ξέφυγες από κείνη την κοινή, την παλιά σου πορεία κι έχεις τώρα μια νέα, νέα και δική σου…

μόνο, πάλι, που δεν ξέρεις πού οδηγεί αυτή…

κι έτσι, καθώ είσαι μόνος, νιώθεις ανέστιος και άπολις, δίχως ταυτότητα και διαβατήριο, και πρέπει ν’ αναζητήσεις τη χώρα που θα σου χορηγήσει τέτοια διαπιστευτήρια…

κι αναρωτιέσαι «βρε, μπας και δεν υπάρχει αυτή η χώρα; μπας κι είναι εκείνη που ονειρεύτηκες καθώς εκτροχιαζόσουν…;»

και πηγαίνεις, ούτε ξέρεις πια πού, κι ακούς σε κάθε σου βήμα τους διατεταγμένους εκατέρωθεν φρουρούς να ουρλιάζουν θανατηφόρα «αλτ. τις ει…»

και συ τι να πεις, ποιος «τις ει»;

αυτοί θέλουν σύνθημα, παρασύνθημα κι άλλα τέτοια σίγουρα πράγματα, παστρικά και δικά τους!

ρίχνουν ανελέητα στο ψαχνό…

και συ τα μαζεύεις και πάλι φεύγεις, τι άλλο μπορείς…

ώσπου να πέσεις στην παγίδα τους: τους ξέφυγες τάχα, αλλά αυτοί, ύπουλοι, ύπουλα σε άφησαν να περάσεις, και δημιουργείς εδώ και κει κάτι σχέσεις πρόσκαιρες, πρόχειρες και εύθραυστες και μπερδεύεσαι μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες…* μέχρι να σου αποσπάσουν την ομολογία για τις αθέατες ιδιότητες και ιδιοτροπίες σου, που έτσι κι αλλιώς τις ξέρουν εκ των προτέρων, δική τους είναι η αρχή ελέγχου των αρχών δεδομένων!

σε θέλουν δικό τους αλλά, με τη δική σου θέληση, όμως, με το δικό τους νόμο!

αν πας να κάνεις τσιριμόνιες, ακούς τις σειρήνες, βλέπεις να φτάνουν αναβοσβήνοντας οι κοκκινογάλαζοι φάροι, ούτε προλαβαίνεις να διαβάσεις το αναστροφογραμμένο ambulence, είσαι κιόλας καλωδιωμένος, μέσα του, σε απόλυτη καταστολή!

————————————————————————————

από το παράρτημα αποκατάστασης δεδομένων πήρε εξιτήριο πριν μια βδομαδα… του όρισαν να πάει να του αφαιρέσουν τα ράμματα σε πέντε μέρες… του είπαν πως είναι τελείως υγιής, το νιώθει κι ο ίδιος βέβαια αναγνώστη μου… του είπαν πως η πλαστική είναι αριστοτεχνική, δε θα φαίνεται τίποτα, θα εξαφανιστεί κάθε ίχνος επέμβασης… εξάλλου θα μεγαλώσουν και τα μαλλιά του…

και δε θα θυμάται τίποτα, άκουσε να λένε, κι ούτε θα ξέρει τίποτα…

τίποτα!

η επιστήμη σήμερα κάνει θαύματα αναγνώστη μου!

«μάλλον έτσι θα ναι…» είπε, γιατί και τους άλλους που έβλεπε, σε κανέναν δεν είδε να φαίνεται κανένα σημάδι… τίποτα!

τίποτα!

όλα όπως πριν, αναμενόμενο, αφού το άκουσε με τα ίδια του τ’ αυτιά! ότι τίποτα δε θα φαίνεται κι ούτε αυτός θα ξέρει τίποτα!

και πράγματι, τίποτα δεν ξέρει, πώς και τι, τίποτα!

όλα όπως πριν, κι αυτός…

.

———————————————————————————————-

υγ. «όσο μπορείς» Κ. Καβάφης

 

» έχω σιχαθεί να μην έχω το κουράγιο να είμαι το απόλυτο τίποτα»

Τζ. Ντ.Σάλιντζερ

η χώρα Ο «εμπνεύστηκε» από έναν άνθρωπο που θα ‘γραφε κάτι για τον εαυτό του αλλά… δεν ξέρει γράμματα!


Advertisements

3 responses to “στη χώρα 0 (.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac