στη χώρα 0 (iv)

τώρα, πώς κάποια στιγμή, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες*, στροβιλιζόμενος κι αυτός, βρίσκεται ξαφνικά εκτός τροχιάς, αδύνατο να το εξηγήσει… φαίνεται πως εν υπνώσει του κάτι συνέβη αιφνιδίως στο άτομό του!

(εδώ τόσα και τόσα φοβερά και τρομερά συμβαίνουν με αυτό το μυστήριο άτομο από εποχής Δημοκρίτου)

έφυγε λοιπόν από την τροχιά του κι αυτό ήταν όλο!

και μάλλον αυτό ήταν και το πιο δύσκολο της υπόθεσης!

επίσης, υποθέτει, και  το πιο ευαίσθητο πως ήταν, και πως ως τέτοιο, σκεφτόταν, εμπίπτει στην αρμοδιότητα της ανεξάρτητης αρχής προστασίας ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, «άρα κίνδυνος ουδείς» έλεγε…

έτσι λοπόν, κάποια απρόοπτη και ευαίσθητη στιγμή του, συνέβη ο εκτροχιασμός του… και χαρούμενος, όπως το ψάρι που ξεφεύγει από τα δίχτυα, σπαρταρώντας, αγαλλιάζει, «κουφάλες…»  λέει με σιγή ιχθύος, «έγινε η αρχή, τώρα που άνοιξε η τρύπα κι όλο θα μεγαλώνει, θα γίνει νταβαντούρι!»

βγαίνει από την τροχιά του κι αρχίζει τα δικά του… τα δικά του, πάλι, είναι δύσκολο να τα εξηγήσει, να φέρει κάποιο παράδειγμα έστω… » , δεν βοηθάει και η ιστορία, η επίσημη εννοώ» έλεγε, «αυτή υπάγεται στην αρχή κατευθυνόμενων δεδομένων, θα έλεγα πι χι για… τέλος πάντων, φταίει είπαμε η καριόλα η ιστορία, που θάβει τα καλύτερα κομμάτια και βγάζει στον αφρό κάποιους κοπρίτες…»

την κοπάνησε και πελαγοδρομούσε σε υψοβαθές χάος, όπου έπρεπε τώρα να καθαρίσει από μόνος του πια μια άλλη, νέα πορεία του… κυρίως να τακτοποιήσει το  κέντρο βάρος του… τόσο του το χε στραπατσάρει η προηγούμενη, που πήγαινε μονόπαντα δίχως να το καταλάβει… αλλά και να ξεκαθαρίσει και κάποιες διαφορές! δικές του πάλι κι αυτές, με κανέναν δεν έχει διαφορές, μόνο με τον εαυτό του, είναι δηλαδή υποκειμενικού χαρακτήρα, έτοιμος για ριζικές αλλαγές και κυρίως έντιμες και ενεργητικές επιλογές, όχι πια άλλες παθητικές, ή έστω μέσες διαθέσεις και τέτοια μεσοβέζικα… κι εδώ ήταν τα πιο στρυμόκωλα!

πέφτει λοιπόν σε κάτι ατέλειωτους διαλογισμούς κι αναζητήσεις … και τα λέει κι έτσι κι αλλιώς… μονάχος του… και ξανά και ξανά… κάθεται και διαλέγεται νυχθημερόν μεθ’ εαυτού… ενώπιος ενωπίω και όταν επιτέλους πείθεται ότ έχει πειστεί, λέει καταληκτικά » … και μέχρις εδώ φιλαράκο, τα «διατί»! τέλος! φτάνουν και περισσεύουν…»

και κει που είπε πως ξέμπλεξε με τα αναπάντητα ερωτήματα και περιμένει μια κατάφαση, σιωπηρή έστω, από τον ενώπιόν του, ακούει αίφνης ένα κούφιο και ερωτηματικό «και λοιπόν;»

προς στιγμή ξαφνιάζεται… είναι που πίστευε πως είχε εμπεδώσει τη βεβαιότητα και δε σηκώνει αμφισβητήσεις κι αντιρρήσεις… κι ευκαιρία θέλει ν’ αρπαχτεί, «τι και λοιπόν ανόητε; τόσο καιρό τα λέμε έτσι κι έτσι… τόσα «διατί», θα τα κάνουμε κοκορέτσι…;»

ο ενώπιός του πιάνεται από εκείνο το ευτράπελο που του ξέφυγε, το κοκορέτσι, και συνεχίζει να κανει το χαζό, «εσύ τι λες να τα κάνουμε…;»

τέτοια ευτέλεια δεν την περίμενε…

ήταν απάντηση αυτή;

αντιπολίτευση του κάνει ο εαυτός του;

ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι του, τo τι βρισίδι έριξε δε λέγεται, ξεθύμανε και ηρέμησε…

και μετά τα λιάνισε ξανά και ξανά και τα ψιλόκοψε με όλες τις διαλεκτικές και τις επαγωγικές , για να καταλήξει πάλι «…γι αυτό λοιπόν, όλα αυτά τα «διατί μας», θέλουν τα «δια ταύτα μας», τα δικά μας δια ταύτα! κατάλαβέ το επιτέλους!», για να εισπράξει ξανά, αντί μια συγκατάβαση τουλάχιστον, ένα παγερό «αυτό είναι δηλαδή, θ’ αφήσουμε την τρέλλα να μας πάει πού..;»

ανατρίχιασε, όμως έκανε πως δεν άκουσε, δεν τα βγάζεις μερικές φορές εύκολα πέρα με το θρασίμι τον εαυτό σου…

αν είχε μπροστά του κάποιον άλλο,  θα του ‘σπαγε τα μούτρα!

κατάλαβε ότι σκούρυναν τα πράγματα και είπε να μη ρίξει λάδι στη  φωτιά…

ποιος όμως ξεφούρνισε την εξυπνάδα «και γιατί δε σβήνουμε τα «διατί μας», να δεις για πότε εξαφανίζονται τα » δια ταύτα μας», για να…»

η φράση έμεινε ημιτελής…

από το χαρακτηριστικ;o μακρόσυρτο χαρχαρητό στο λαρύγγι του κατάλαβε ότι το προϊόν επρόκειτο να του ‘ρθει κατάμουτρα, κάπως έτσι «χχρρρρρ, φφθθσστού σου, ρε», γι αυτό προτιμά να δώσει τόπο στην οργή και να λήξει εκεί η ιστορία, με την ικανοποίηση πάντως ότι, ούτως ή άλλως, βρίσκεται στο σωστό δρόμο…

νταβαντούρι όμως δεν είχε γίνει…

συνεχίζεται

———————————————————————————————————————

υ.γ. «όσο μπορείς» Κ. Καβάφης

Advertisements

2 responses to “στη χώρα 0 (iv)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac