στη χώρα Ο (i)

συνέβαινε μεσούσης της δεκαετίας του ΄70…

σε όλες τις επαρχιακές πόλεις της αθηναϊκής αυτοκρατορίας εν ελλάδι συνέβαινε!

όχι πως δε συμβαίνει και σήμερα…

κι άσε τι λέει ο καλός μας ο Διονύσης, τι έφτιαχναν ή τι φτιάχνουν «των ελλήνων οι κοινότητες…»

μαράζωναν, μελαγχολούσαν κι ευτελίζονταν πληθαίνοντας σε κόσμο, αγρότες λίγης και άγονης γης, ξωμάχους χωρικούς και ανεργία…

πλήθαιναν επίσης σε πολυκατοικίες, αυθαίρετα, και χαμοκέλες…

σε καφενεία και ουζερί πλήθαιναν, σε καφετέριες , πιτσαρίες , χασαποταβέρνες και γεμάτα γήπεδα, σε παμπ, μπαράκια και σκυλάδικα…

με αντένες πλησίστιες…

αυτές κι αν πλήθαιναν σε υψίπεδα μπετόν, σε κεραμίδια, σε στέγες από λαμαρίνες και αμίαντο…

στέγες που έπλεαν φωταγωγημένες στο γκρίζο και στη νύχτα…

έπλεαν είπα;

χα, ναυαγισμένα σαπιοκάραβα ήταν μεσοπέλαγα της ερημιάς, περιφέροντας μεσίστιες τις ψυυχές τους σε κόσμους telefunken, philips, grundig, mitsubishi… κλπ

και οι επαρχιώτες, επιβάτες, για τη γενιά , λέω, που μεσ’ τα μισά του λαβυρίνθου της κόψανε το μίτο…

κάποιοι απελπισμένοι ή ριψοκίνδυνοι, μαγεμένοι από το τραγούδι της πρωτεύουσας σειρήνας, έριχναν μαύρη πέτρα πίσω τους, και, ο σώζων εαυτόν σωθήτω, βουτούσαν για τις δικές τους οδύσσειες…

κι ανάθεμα αν, με τόσους κύκλωπες και λαιστρυγόνες, κίρκες και λωτοφάγους, βγήκανε κάποιοι στο ακρογιάλι κάποιας Ιθάκης…

οι άλλοι, οι πιο πολλοί, εκόντες άκοντες σεργιανούσαν σαν τα φαντάσματα στα σάπια καταστρώματα, ακουμπισμένοι στις σκουριασμένες κουπαστές, ρεμβάζανε ανύπαρκτες ανατολές , δύσεις κάλπικες και άφαντα φεγγαρόφωτα, συνδιαιτώντο ευωχούμενοι σε σαρακοφαγωμένες τραπεζαρίες, και συναθροίζονταςν σε αραχνιασμένα σαλόνια, στα προσήλια ή σκιερά αίθρια, αραχτοί σε κουρελιασμένους καναπέδες, σαθρές πολιθρόνες, ξεχαρβαλωμένες σεζ  λονγκ…

τέτοιο σαπιοκάραβο! ερείπιο αναγνώστη μου!

αυτές, τέτοιες ήταν οι καθημερινές συνάξεις τους…

άχαρες, θλιβερές και ααδιέξοδες…

να μπλέκουν σε ατέρμονες συζητήσεις  και ανούσια συναξάρια για ότι δήθεν τους αφορούσε, αυτούς τους ίδιους και τον κόσμο ολάκερο!

σαράβαλα κουβέντες, συμφωνοδιαφωνίες, να λένε και να λένε, για να μη μείνει άηχη η σιωπή τους, να μην αφήνουν αφανή την ουσιαστική τους απουσία…

τέτοιες οι συναθροίσεις τους, μίζερες και απατηλές…

για να περνάνε σκουντηχτά και σπρώχνοντας τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια…

προσμένοντας κάτι αλλιώτικο, καινούριο, ζωογόνο και αξιοπρεπές…

πλέοντας κι αυτοί, ο καθένας στα δικά του μυστήρια πελάγη, ταραγμένα από κύματα που σήκωνε εκείνη με την ψαρίσια ουρά αδερφή του Μεγαλέξαντρου, του Μεγαλέξαντρου του καθενός τους, που δεν έλεγε να την εξευμενίσουν τα χαϊδολογήματα των «ίσως», «ενδεχομένως», «μπορεί» τους…

μα με χαϊδολογήματα δεν ταρακουνιέται η ελπίδα η ακύμαντη, αυτή που λεν πως πεθαίνει τελευταία…

τελευταία είπα;

χα, αυτή ήταν το πρώτο φάντασμα που περιφερόταν ανάμεσά τους, κουρελιάρα, ζητιανεύοντας ζωή από αυτούς…

ποιον δηλαδή κορόιδευαν με τέτοιες ανοησίες του «πιθανόν», «μάλλον», «δεν αποκλείεται»…

όταν η μοναδική τους βεβαιότητα αναγνώστη μου, ήταν  η κοινή και απαράλαχτη ταυτότητά τους, έτσι καθώς «μες στην πολλή συνάφεια» και «των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία»  * και τα λοιπά του ποιητή, βλέπανε πια ο ένας τον άλλο σα να κοίταζε ο καθένας τα μούτρα του στον καθρέφτη, χωρίς λίγο κουράγιο να σηκωθούν και να τον φτύσουν πατόκορφα…

άλλο ρήμα βέβαια ταιριάζει στο επίρρημα αυτό, αλλά τέλος πάντων…

————————————————————————————————

συνεχίζεται…

* «όσο μπορείς»- Κ.Καβάφης

Advertisements

4 responses to “στη χώρα Ο (i)

  • moodytimes

    Συνεχίζεται λοιπον…ευτυχώς
    Άραγε κι όλοι αυτοι που δε βρήκαν την Ιθακη αναρωτήθηκαν ποτε αν άξιζε το ταξίδι?
    Ο καλός μας Διονύσης την ιδια εποχή μιλούσε για Βρώμικο Ψωμί πριν κουρευτει στα τέλη της δεκαετίας του 80, μετανοιώσει που δε πήγε φαντάρος και προτρεψει τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν Μητσοτάκη.
    Αλλοι απόγονοι μαυραγοριτών καρπώθηκαν αγωνες ενάντια στη Χουντα
    Αλλοι φορουσαν το αμπέχωνο κατεβαιναν στους δρόμους και τώρα όταν τους λες για Αριστερα σου λένε «δε μπορώ το Σαββατο έχω γάμο»
    Οι telefunken,loewe opta,sony κλπ κλπ έκαναν κοινοπραξία επαναστάτησαν κι ετσι γυρίζουν αυτές τώρα το κουμπι στο θεατή κι όχι το αντίθετο που γινόταν παλιά.
    Το καραβι ήταν μικρό αταξίδευτο και δυστυχώς σάπιο…οε οεεεε οε οε
    Ο Κλήρος πέφτει……πέφτει?Νομίζετε,ο κλήρος είναι κρατος εν κρατει ήταν και τότε.

    Μου αρέσει!

  • poexania

    Με ότι έχει ο καθ’ ενας πορεύεται…

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Σα να έβλεπα ντοκυμαντερ με αφηγηση δική σου.
    Χαίρομαι που θα έχει συνέχεια.
    Πολλες Καλημέρες

    Μου αρέσει!

  • thaliak1

    ……………………………………………………………………………
    μα με χαϊδολογήματα δεν ταρακουνιέται η ελπίδα η ακύμαντη, αυτή που λεν πως πεθαίνει τελευταία…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac