ο κόσμος δεν καταλαβαίνει από αστεία!

και το αστείο και παράλογο είναι πως εδώ και χρόνια τίποτα δεν τον τραβούσε να επισκεφτεί τη γενέτειρά του…

έλεγαν πως την αμέλησε και συνήθισε σε αυτή την ιδέα…

εξάλλου δεκαπέντε χρόνια, δε ζει πια εκεί και δεν του απόμειναν παρά δυο τρεις γνωστοί και φίλοι, που με ευχαρίστηση θα τους απέφευγε…

αλλά, γελάστηκε!

αυτό που ονόμασε αμέλεια ήταν στην παραγματικότητα μίσος!

οι αιτίες βαθύτερες, και του διέφευγαν ακριβώς γιατί στη γενέτειρά του τού συνέβησαν τόσα και τόσα καλά και κακά, όπως βέβαια και σε όλες τις άλλες πόλεις…

όμως το μίσος πήγαζε από εκεί και το αντιλήφθηκε σε ένα ταξίδι τριών ημερών…

αντιλήφθηκε πως τα περισταττικά, εκτός του ότι συμβαίνουν, εκτός του ότι υπάρχουν, λένε και κάτι:

όσο νηφάλιος κι αν είναι κανείς αναγνώστη μου, το τονίζω αυτό, υπάρχει μέσα κάτι, πες το παράλογο, πες το δεισιδαιμονία, παραδείγματος  χάρη η σκέψη πως όλα τα περιστατικά της ζωής που μας συμβαίνουν έχουν μια επιπλέον σημασία, κάτι σημαίνουν!

και ίσως είναι έτσι, τα περιστατικά, κάτι ψιθυρίζουν, κάτι βαθμιαία αποκαλύπτουν, ίσως κάποια μυστικά,  μπροστά μας στέκουν σαν γρίφοι, που πρέπει να λύσουμε…

ίσως είναι η μυθολογία αυτής της ζωής και μέσα στη μυθολογία αυτή υπάρχει το κλειδί της αλήθειας και του μυστηρίου…

είναι αυτό τάχα πλάνη αναγνώστη μου;

πιθανόν, αλλά εγώ τουλάχιστον δεν μπόρεσα ποτέ να απαλλαχτώ από την ανάγκη αυτή, να λύνω αδιάκοπα τη ζωή μου…

λες και μέσα της είναι πραγματικά κρυμμένη κάποια έννοια, σημασία, αλήθεια…

και εκείνος δεν μπορούσε να απαλλαχτεί από αυτή την ανάγκη, ακόμα κι όταν δε θα ήταν τίποτε αλλο από μια απλή ανάγκη κάποιου παιχνιδιού…

εξάλλο και το λύσιμο γρίφων παιχνίδι δεν είναι;

ο Λούντβιχ έμαθε τελικά να λύνει γρίφους την τρίτη μέρα του ταξιδιού…

άργησε διότι ποτέ δεν έμαθε να συγχωρεί ίσως…

ίσως και γιατί συνέχεια θυμόταν μια μέρα, σε μια γενική συνέλευση, όπου όλοι σήκωσαν το χέρι εναντίον του εξαιτίας ενός αστείου και συμφώνησαν να τον καταστρέψουν…

αυτό ποτέ δεν τους το συγχώρεσε, όχι μόνον αυτούς σαν μεμονωμένα άτομα, διότι εκατό άτομα λόγου χάρη αναγνώστη μου, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα μικρό μοντέλο του ανθρώπινου γένους…αλλά ποτέ δε συγχώρησε τον κόσμο όλο!

συνεπώς, ο Λούντβιχ κατά την άποψή μου, δεν έχει εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο γένος, το εχθρεύεται…

το νιώθω, αλλά αυτό, σκέφτομαι, δεν αλλάζει το γεγονός πως μια τέτοια γενική έχθρα, είναι φοβερή, μπορεί να γίνει κατάρα…

γιατί το να ζει κανείς μέσα σε έναν κόσμο που τίποτα δεν του συγχωρείται, όπου όλοι είναι αλύτρωτοι, είναι το ίδιο σα να ζει στην κόλαση!

και ο Λούντβιχ ζούσε στην κόλαση!

τον λυπόμουν… αλλά έμενα μαζί του!

κουραζόμουν, μου ερχόταν να τα στείλω όλα στα διάολο, ήθελα να φύγω από τη γενέτειρά μου  και να πάψω να ενδιαφέρομαι για το κάθε τι, δεν ήθελα να υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο των υλικών πραγμάτων που δεν καταλαβαίνω και που με απατούν, μου έλεγε…

υπάρχει ακόμα ένας άλλος κόσμος, ο κόσμος που σε γνωρίζει και το γνωρίζεις, είναι ο κόσμος προς την εξοχή, προς την ερήμωση, ο κόσμος μακριά από τον στόμφο και τη ρεκλάμα, μακριά από την πολιτική προπαγάνδα, τις κοινωνικές ουτοπίες, μακριά από το πλήθοςπου σε δαχτυλοδείχνει, μακριά από την επιδεικτική εξομολόγηση των συγχρόνων σου, μακριά από τον αντίπαλό σου, υπάρχει η κάθαρση εκεί Λούντβιχ!του τόνισα πολλές φορές…

ναι, υπάρχει, αλλά πρέπει να γνωρίσω ως το τέλος αυτόν τον κόσμο των υλικών πραγμάτων, πρέπει να ψάξω ως το βάθος αυτής της πλάνης και απάτης, μου απαντούσε…

έτσι αναγνώστη μου, ξαφνικά, ο Λούνβιχ ήξερε που να πάει…

στη γενέτειρα! για τρεις μέρες στη γενέτειρα! σε ένα θέατρο σκιών! μου θύμισε το μαύρο θέατρο της Πράγας…

όμως, κι αν ακόμα ήταν δυνατό να καταφέρει πραγματικά να σβήσει αυτές τις τρεις μάταιες μέρες της ζωής του, σε τι θα βοηθούσε αφού όλη η ζωή του ήταν από την αρχή μια πλάνη , ένα αστείο γραμμένο πάνω σε μια κάρτα…, μια σύμπτωση  κι ένας παραλογισμός;

ξέρεις αναγνώστη μου, τα πράγματα που γεννιούνται από πλάνη είναι το ίδιο πραγματικά όπως εκίνα που γεννιούνται σωστά και από αναγκή!

και κάτι τέτοια «αστεία», είναι τόσο καθημερινά και συνηθισμένα, που δεν είναι πλάνες, δεν είναι εξαιρέσεις, ή «λάθη», στην τάξη των πραγμάτων, αλλά αντίθετα, ακριβώς αυτά τα «αστεία» αποτελούν την τάξη των πραγμάτων!

ποιος λοιπόν φταίει; η ίδια η ιστορία;

στη δική μου λογική, αν η ιστορία έχε κάποια δική της λογική, αυτή θα πρεπε να ναι αφοσιωμένη στη δικαιοσύνη, αυτή η λογική, θα απαιτούσε την ανθρώπικη κατανόηση…

αλλά, αν η ιστορία γράφει επικιδυνότερα «αστεία» από αυτά του Λούντβιχ;

ε, τότε, νιώθω και κατανοώ πόσο δύσκολο και πόσο αδύνατο  είναι για τον κάθε Λούντβιχ, να θέλει να αρνηθεί το προσωπικό του αστείο, όταν όλοι μας μ’ όλη μας τη ζωή, είμαστε καλυμμένοι πίσω από ένα αστείο πολύ πιο μεγάλο, ανεξιχνίαστο και εντελώς αμετάκλητο…

ναι, όταν ο Λούντβιχ γύρισε στη γενέτειρά του, ανάμεσα από τις στέγες των σπιτιών άκουσε τραγούδια, είδε τον κόσμο από την αυλή μιας ταβέρνας, απόμακρο, σχεδόν φανταστικό κι αυτό το φαινομενικά απόμακρο και φανταστικό, το σχεδόν ανύπαρκτο, του πρκάλεσε τη σκέψη, πως όλα αυτά, δεν είναι καθόλου παρόν, αλλά το ίδιο το παρελθόν, πως το τραγούδι «κόσμε…κόσμε»  είναι παρελθόν, πως η Λουτσία είναι παρελθόν, ο Ζέμανεκ, η Ελενα είναι παρελθόν, ο Γιάροσλαβ κι ο Κόστκα είναι παρελθόν και αυτός ο ίδιος είναι μια πέτρα που με αυτή θέλησε να χτυπήσει  έναν  κόσμο που δεν καταλαβαίνει από αστεία!

στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου…
τέσσερις αφηγητές…
ένα «τζαζ» μυθιστόρημα…
Advertisements

5 responses to “ο κόσμος δεν καταλαβαίνει από αστεία!

  • yannidakis

    να σου πω το χαζο;
    ειναι η πρωτη φορα που διαβαζω «δε θα μεινω στο ραφι»
    Την πρωτη φορα που αποφασισα να φλερταρω μια κοπελα ηθελα να μελετησω τις πιθανοτητες μου. Καπου λοιπον ακουσα πως το χιουμορ, το αστειο ειναι ενα στοιχειο που αρεσει στα κοριτσια κι ετσι πιστεψα στον εαυτο μου.
    Δεν τα πηγα και ασχημα εκεινη την ημερα. Ετσι απο τοτε πιστεψα σε ενα αστειο. Ενα μεγαλο αστειο :[

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Το πρώτο βιβλίο του Κούντερα που διάβασα,έτος 1987 ερωτευμένος με μια Ελενα τότε.
    Τον αγαπησα και διαβασα αμέσως το Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ και ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ.Το αστείο με σημάδεψε σε μια περιοδο που άρχισα να αντιλαμβάνομαι διαφορετικά το κόσμο γύρω μου…ίσως σαν αστείο και συχνά κακόγουστο…και δικά μου «αστεία» δεν έμειναν ατιμώρητα, ο τίτλος σου είναι 1000% σωστός,ναι δε καταλαβαίνει απο αστεία ο κόσμος αλλα το χειρότερο είναι οτι όσο παει γινεται και πιο σοβαροφανής.Όταν καποτε μιλούσα μ’έναν δογματικο του ΠΑΣΟΚ μου λέει
    «Και μη κοροιδεύεις και πολύ τη Δήμητρα Λιάνη γιατι έχει αγαπημένο συγγραφέα το Κούντερα»
    «Δε μπορεί ασφαλώς πρόκειται γι’αστείο» σκέφτηκα

    Μου αρέσει!

  • Πληγωμένη Τριανταφυλλιά

    Ένα αστείο η ζωή
    δεν έχει πώς, ούτε γιατί
    κι εγώ που ζω καιρό για δύο
    πια δε γελάω μ` αυτό τ` αστείο
    εγώ για δύο

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac