δεν αστειεύομαι…



η αισιοδοξία είναι το όπιο του ανθρώπινου είδους…
το υγιές πνεύμα μυρίζει ανοησίες …
τίποτα για μένα δεν είναι άγιο…
βλέπω τις τρεις φράσεις και τον τίτλο με τα μάτια σου αναγνώστη μου…
τις βλέπω με φρίκη και τρομάζω πως κάτω από την πάλη να πάω ή να μην πάω στη δουλειά σήμερα, να πάω ή να μην πάω στην πορεία, αποκαλύπτεται κάτι αληθινό και ιδιαίτερα σοβαρό!
δε θα γίνω ποτέ επαναστάτρια…
ποτέ δεν ήμουν επαναστάτρια…
ποτέ δεν ενώθηκα με το κόμμα…
αντίθετα είμαι μια απλή οπαδός του “εμπρός με τους επαναστάτες”
τελικά πήγα και στη δουλειά πήγα και στην πορεία…
συμπτωματικά σήμερα στο μάθημα αναφερθήκαμε στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830 τότε που το νεοσύστατο κράτος μας ξεκίνησε την ύπαρξή του με μια ένδοξη, γενναία και φιλοπάτριδα πράξη και με νεοβαρβαρικό φέσι ένα υποχρεωτικό δάνειο των 60.000.000 χρυσών φράγκων με επιτόκιο 5% που υπεγράφη με όλους τους τύπους και τιμές
(η λέξη τιμή έχει πολλές σημασίες, είπα στους μαθητές μου, σημειώστε το!)

έφυγα για την πορεία… έχοντας στο νου τη φράση της παρένθεσης…

ένιωθα την επαναστατικότητά μου, για να το πω έτσι, όχι σα θέμα εκλογής ή επιλογής, αλλά σα θέμα ουσίας!

επαναστάτης κανείς ή είναι και μετά ενώνεται με το κίνημα σ’ ένα σώμα, σκέφτεται με το κεφάλι αυτού του σώματος κι αισθάνεται με την καρδιά του, ή δεν είναι και θέλει να γίνει!

αλλά, έτσι είναι ένοχος για κάτι που δεν είναι:
είναι ένοχος για την ανεξαρτησία του, για τη μη συγχώνευσή του…

και γω στάθηκα σήμερα με το κεφάλι συνέχεια κατεβασμένο, έτσι που σιγά σιγά συμφιλιώθηκα με την ιδέα, πως οι τρεις αρχικές μου φράσεις όσο και να κοιτούν προς τα πάνω, τον τίτλο, δεν είναι λιγότερο ένοχες, κι εδώ αρχίζει μέσα μου ένας αγώνας αυτοκριτικής…

λέω, οι φράσεις αυτές δε μου κατέβηκαν τυχαία, κι έτσι χωρίς αιτία…
μια τέτοια αυτοκριτική, συνάμα και λυπηρή μου υπεράσπιση, ανακοινώνω όλη μέρα στον ευατό μου…
Advertisements

12 responses to “δεν αστειεύομαι…

  • moodytimes

    Eγώ πάλι εχθες διαπίστωσα ότι με τα δακρυγόνα στη μούρη κοιμάσαι πιο εύκολα και πιο βαθειά.
    Με τη τηλεπροπαγανδα πιο πολύ αλλα με το ματι ανοιχτό και το κεφαλι πονεμένο.
    Όταν ξαναφαω δακρυγόνο σίγουρα θα κοιμηθω καλύτερα και πιο ήσυχα ειδικά με τη συνειδηση μου,όχι φυσικά γιατι παριστάνω τον επαναστάτη δεν είμαι αλλα επειδή μπορώ να αγαναχτώ ακόμα,μπορώ να αντιδρώ,μπορώ να θυμώνω με τις εγκληματικές αδικίες.
    Θα αγνοήσω τη ταυτιση του θυμωμένου με τον κουκουλοφόρο που θα ακουστει και θα γραφτεί σε πολλές ιστοσελίδες τι σημασία έχει τι θα γραψουν και τι θα πουν?Τα αναγνωρισμένα απο οφθαλμίατρο ματακια μου είδαν τι έγινε κι αυτό δεν αλλάζει.
    Μόνο ας σκεφτουν κάποιοι πως ναι μεν οι μολότωφ είναι επικίνδυνες αλλα τα αερια που ρίχνονται απο την αστυνομία αν ριχτουν σε περίοδο πολέμου θεωρούνται «πολεμικό έγκλημα» απο το 1969!
    Επίσης κάποια απο τα αέρια αυτά πέρασαν και την ημερομηνία λήξης που έχουν επάνω.Όλα αυτα θα τα καταργούσε ο κύριος Χρυσοχοίδης.
    Αλλα τα αγορασαμε ακριβα απο Ισραηλ και ΗΠΑ πρεπει να κάνουμε αποσβεση.
    «Όταν πας να ανοίξεις έναν ταφο να έχεις έτοιμο το φτυάρι για τον δεύτερο» έλεγε ο Κομφούκιος
    «Μαχαιρα έδωσες μάχαιρα θα λάβεις» έλεγε ο Ιησους για όσους έχουν χριστιανικά αισθήματα και επιλεκτική μνημη
    «Πάταξον μεν άκουσoν δε» είπε ο Θεμιστοκλής στον Ευρυβιάδη
    Κανεις δεν έχει μαθει να ακούει,τη κοινωνία εννοώ,και κανεις δεν έχει μαθει να βλέπει πέρα απο τη τηλεορασή του.
    Η αδικία είναι ποτάμι που παει να πνίξει οπότε ή στήνεις φραγμα ή αν πλημμυρίσεις πετας τα απόνερα.
    Δικαιολογίες πολλες κι ακομα περισσότερες οι αιτιολογίες.
    Η δημοκρατία και η δικαιοσύνη δε κλείνονται στους τοιχους οποιουδήποτε Κοινοβουλίου ή οποιουδήποτε δικαστηρίου είναι έννοιες δυναμικές και κοινούνται.

    Μου αρέσει!

    • katabran

      αδικία, δικαιοσύνη δηλαδή… το δίπολο!βία μη βία…άλλο δίπολο!
      προσπαθώ να καταλάβω γιατί και πώς συμαβαίνει ότι συμβαίνει, αλλα δεν μπορώ, δεν μπόρεσα ως τωρα και δεν ξερω αν θα μπορέσει κάποιος να το εξηγήσει στο μελλον…αν κάποτε εδώ ήρθε ο πολιτισμός, δε σημαίνει τίποτα πια… δυστυχώς!

      Μου αρέσει!

  • annyra

    Καλημέρα λατρεμένη φίλη.
    Ελπιδοφόρα η γραφή σου!!!
    Κι όπως πάντα αποκαλύπτει αλήθειες που πονάνε…
    Πολλές φορές σε διαβάζω για να αναπνέω τη δροσιά του πνεύματός σου που με ταξιδεύει… με το νου στο Αιγαίο.
    Λατρεύω κάθε λέξη σου που κεντά εξαίσια κείμενα.
    Να είσαι πάντα καλά.

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Δυστυχώς δε μπορούσα να ανεβω στη πορεία απο κει που ήμουν.Μαλλον όμως θα επρεπε να μη πάω στη δουλειά αφου τα γουρούνια θα διώξουν κι αλλους και μας το λένε και με χαμόγελο.
    Οχι δε παριστανουμε τους επαναστατες αλλα δε θα πάρω και την άδεια κανενος «δημοκρατη» του καναπε και να διεκδικήσω αυτα που μου ανήκουν αν αυτός θελει να τον κλέβουν και να λέει ευχαριστώ προβλημά του ή καλύτερα βίτσιο του ή ακόμα καλύτερα συνενοχή του.
    Ναι τα χω πάρει γιατι ζήλεψα το λαμόγιο που ζαλιζοταν απο τα δακρυγόνα, την άλλη φορα δε πειραζει.
    Προς κυριους ΜΑΤΑτζήδες:Παιδιά μου καλά αν είστε μπροστα όταν κάποιος παει να μου βάλει φωτιά στο σπίτι θα τον συλλάβετε ναι ή ου?
    Αν ναι τότε γιατι αυτούς που πετανε πετρες και σε απλους διαδηλωτές τους αφήσατε?
    Αν όχι αποσύρω την ερώτηση.
    Είσαστε καμμια 100αριά δε μπορούσατε να πιάσετε κανέναν?
    Απ’ότι έμαθα οι απλοι διαδηλωτες φωναζαν σε αυτούς «σταματήστε» και σε σας «κάντε κάτι»
    ΟΚ το πιασαμε το νόημα κοιταχτε μόνο μην είναι αργα όταν το πιάσετε, μετα συγχωρήσεως,εσείς
    Καλημέρα

    Μου αρέσει!

  • yetonelitsas

    Καλό μου κορίτσι,ο καθένας κουβαλάει μαζί του την» κοινωνία του»,κάτι που το κληρονόμησε απο τους παπούδες του,ανεξάρτητα εάν ήτανε αμόρφωτοι και αστοιχείοτοι,το κάτι αυτο πηγάζει απο τα οργανωτικά,λατρευτικά,εκπαιδευτικά στοιχεια της κοινωνίας εκείνης,Μπορεί να ήταν το λημέρι του ληστή, του κυνηγού δολοφόνου,του καταταλαιπωρημένου γεωργού,του κλήρου και πάει λέγοντας…Ύστερα απο τόσες διεργασίες στούς αιώνες των αιώνων, κατάληξαν σήμερα π ο λ ι τ ι σ μ έ ν ο ι κουμπουροφόροι με άσπρες ποδιές,μαγκάκια της κακιάς ώρας,μερσεντέδες, παπάκια-μηχανάκια Τα πολλά κουράζουν ,Κάτι θα σου μείνει είμαι βέβαιος, αν και ειναι λίγο δύσκολα τα νοήματά μου .Προσπάθησε..Ευχαριστώ.

    Μου αρέσει!

    • katabran

      κληρονομιες;
      νηματα επαφης δηλαδη…
      μα αυτα πια δεν ειναι νηματα επαφης αγαπητε, ειναι μοναχα παρελθον!
      οσα κουβεντιαζω τωρα με τον πατερα μου, μου κανουν ολο και πιο σαφες οτι το λιμανι, δηλαδη απο εκει που απεπλευσα, με τοσες θυσιες, με ορους τοσο εντιμους, ειναι πααντα εκει αλλα ο δρομος ειναι… ο δρομος ειναι χαμενος!
      καλη σου μερα εντουτοις!

      Μου αρέσει!

  • yannidakis

    το συμπερασμα ομως. το συμπερασμα ποιο ειναι;
    υπαρχει;
    αγωνας επαναστατικος ή προσπαθεια συλλογικη :[

    Μου αρέσει!

  • thaliak1

    Θα αφήσω τον θαυμασμό μου για την γραφή σου…..
    Σε κάθε μου επίσκεψη, σε θαυμάζω και περισσότερο ! ! ! !

    Μου αρέσει!

  • rodia

    Σιγουρα δεν αστειεύεσαι… Η εποχη δεν σηκωνει αστεια…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac