Χατζίμε…

στα γιαπωνέζικα σημαίνει «ξεκίνημα»!

τι γίνεται όμως αναγνώστη μου, όταν δυο γονείς επιλέγουν να ονομάσουν Χατζίμε το μοναχοπαίδι τους;

και τι σημαίνει για ένα μοναχοπαίδι να ‘ναι μοναχοπαίδι;

θα μου πεις, μια έκφραση είναι και τίποτε άλλο, αλλά είναι φορές που η έκφραση αυτή μοιάζει με δάχτυλο επικριτικά υψωμένο που κουνιέται σε ρυθμό «κά τι σου λεί πει ε σέ να»!

μοναχοπαίδι λοιπόν, άρα κακομαθημένο αδύναμο και εγωκεντρικό, σίγουρα πράγματα!

αν σκεφτείς όμως αναγνώστη μου, αν μπεις στη θέση του Χατζίμε, αυτά τα σίγουρα πράγματα, καταθλίβουν και πληγώνουν, όταν μάλιστα γνωρίζεις πως όλα αυτά είναι αλήθεια!

το μοναχοπαίδι δεν είναι μοναχό όμως, έχει δίπλα του τη Σιμαμότο, άλλο μοναχοπαίδι, αλλά όσο αγέρωχο και ψύχραιμο κι αν φαίνεται κι αν φαντάζει αυτό το κορίτσι που σέρνει το ατροφικό του πόδι, τόσο ζεστό κι εύθραυστο αποδεικνύεται…

ή έτσι τουλάχιστο τη βλέπει ο Χατζίμε…

κοινός δεσμός τους η μουσική, ιεροτελεστεία… δεν ήταν δίσκοι τελικά αυτοί που άκουγαν μαζί ο Χατζίμε κι η Σιμαμότο, ήταν εύθραυστες ψυχές μέσα σε γυάλινα μπουκάλια…

κι έτσι ανακάλυπταν κάθε φορά, μυστικούς κήπους που μόνον αυτοί είχαν δικαίωμα να μπουν…


κάποιοι στίχοι αναγνώστη μου, έχουν έναν τρόπο να εκφράζουν στάσεις ζωής, ακόμα κι αν δεν ξέρεις τα λόγια, θέλεις η μουσική, θέλεις οι νότες, κάνουν κάποιους ανθρώπους να ξεφλουδίζουν ευγενικά τα αλλεπάλληλα στρώματα που καλύπτουν την καρδιά τους…

όμως, υπάρχουν πράγματα στον κόσμο που γίνεται να αλλάξουν κι άλλα που δε γίνεται…

κι ο χρόνος που περνάει δεν ξεγίνεται αναγνώστη μου!

ούτε για το Χατζίμε , ούτε για τη Σιμαμότο, ούτε για την Ιζούμι, ούτε για σένα, ούτε για μένα…

όταν περάσει ο χρόνος, όταν φτάσεις ως κάπου, δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω… τα πράγματα γίνονται σκληρά, σαν το τσιμέντο στον κουβά…

αυτό που θέλω να πω αναγνωστη μου, είναι πως το τσιμέντο από το οποίο φτιάχτηκες έχει πήξει, έτσι αυτός που είσαι τώρα δεν μπορεί να γίνει άλλος!

η αίσθηση όμως αναγνώστη μου που κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας, αφήνουν μέσα μας είναι κι αυτή σαν το τσιμέντο που πήζει, δε φεύγει ποτέ, μένει εκεί, στο καλούπι της, στο καλούπι της καρδιάς μας, γιατί ο κουβάς κάποτε παίρνει το σχήμα της καρδιάς, αν είσαι τυχερός…

κι όσος καιρός και να περάσει, νιώθεις μικρό πουλί που φτεροκοπά στον αέρα, με τον άνεμο να φυσάει δυνατά, κι από κει ψηλά, από τον ουρανό, μπορείς και βλέπεις ένα μέρος που κάποια μέρα θα πας, κι αυτό σου κόβει την ανάσα και κάνει το στήθος σου να τρέμει…

πιθανώς είναι πάλι κάτι φορές, (πιθανώς είναι η μόνη λέξη που μου ‘ρχεται να χρησιμοποιήσω εδώ) που κοσκινίζεις αναγνώστη μου την περιοχή της μνήμης που ονομάζεις παρελθόν και κρίνεις τι είναι σωστό και τι όχι, κι αυτό πιθανώς είναι λάθος!

η διαδικασία της ωρίμανσης είναι επίπονη αναγνώστη μου…

κάποιοι δοκιμάζουμε να την περάσουμε, με μουσική, βιβλία… δίχως συνομιλίες άσκοπες… κάποιες σχέσεις μας, πληγώνουν τόσο άσχημα… σκεφτόμαστε πως ένας άνθρωπος μπορεί, απλώς με το να υπάρχει, να βλάψει ανεπανόρθωτα κάποιον άλλο άνθρωπο…

άλλες φορές πάλι, είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν ένα κρυφό πάθος με τις θύελες, τους σεισμούς ή τις διακοπές ρεύματος…θα μπορούσαμε να το πούμε μαγνητισμό, είτε μας αρέσει είτε όχι αναγνώστη μου, είναι μια δύναμη που τυλίγει τους ανθρώπους στα δίχτυα της…η πιο κοντινή παρομοίωση που μου ρχεται στο νου είναι η δύναμη των αρωμάτων… ακόμα κι ο μεγαλύτερος αρωματοποιός δεν μπορεί να εξηγήσει πώς γεννιέται ένα άρωμα που μαγνητίζει τους ανθρώπους… είναι αυτό που λέμε «το πιάνω στον αέρα, κανένας άλλος δεν το νιώθει αλλά εγώ μπορώ!»

και ο απολογισμός είναι τα λάθη… και η σκέψη » μάλλον έχω χάσει την ευκαιρία να γίνω ένας σωστός άνθρωπος»… τα λάθη που διαπράττουμε μπορεί τελικά να ναι ένα μέρος του εαυτού μας, το να χουμε πιάσει πάτο, δεν έχει σημασία, σημασία έχει να το ξέρουμε…

καλοπιάνουμε τον εαυτό μας λέγοντας, πως δε συνέβη κάτι, πως ήταν μια παραίσθηση, μια φαντασιωση, απ’ την αρχή ως το τέλος, πως υπάρχει μόνο στο μυαλό μας… ή ίσως πως είναι ένα πολύ μεγάλο αληθινό όνειρο που το έχουμε μπερδέψει με την πραγματικότητα… αλλά ένα αντικείμενο μέσα στο συρτάρι μας είναι εκεί και μας φωνάζει «δεν ονειρεύτηκες, συνέβη πραγματικά!»

τελικά, όλα χάνονται, όλοι χάνονται… μερικά πράγματα και μερικοί άνθρωποι απλά εξαφανίζονται, σαν να τα κόβει κάποιος, άλλα σβήνουν στην ομίχλη και το μόνο που μένει είναι η έρημος…

σκιές που σβήνουν στον τοίχο, σκιές σήψης , σκιές φθοράς και ο Χατζίμε μέρος τους και μεις μέρος τους, αναγνώστη μου…

ένας φαύλος κύκλος…

κοιτάς έναν καθρέφτη και βλέπεις άλλα μάτια να σε κοιτούν, όχι τα δικά σου, βλέπεις εκείνα που πάντα ονειρευόσουν να βλέπουν εσένα…

παραισθήσεις; γίνεσαι άλλος, έχεις παρέα, ακούς μουσική, βρέχει…

συγκεντρώσου για πολλή ώρα στη βροχή, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα, και θα νιώσεις σιγά σιγά το κορμί σου να αλαφραίνει, ν’ απελευθερώνεται απ’ τη γήινη πραγματικότητα…να ταξιδεύει … να γεμίζουν τα κενά…

«κενά» , δε θα μπορούσα να βρω πιο κατάλληλη λέξη αναγνώστη μου, σκεφτόμενη μια παλιά γελαστή φωτογραφία…

την κρατάς, την κοιτάς μετά από χρόνια και συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να καταλάβεις πολλά πράγματα, είναι σκιές αυτά που βλέπεις, οι αληθινοί εαυτοί ήταν ήδη μακρά την ώρα του κλικ απαθανάτισης της στιγμής… κι αυτό δε φαίνεται σε μια φωτογραφία!

αυτό το μακριά για να το φτάσεις αναγνωστη μου πρέπει  να ταξιδέψεις!

τη διαδικασία την ξέρεις, είναι ότι ακριβώς έκανες από παιδί, αφήνεις τη σκέψη ελεύθερη και η φαντασία παίρνει το πάνω χέρι…

στήνεις το μυαλό σε ένα φανταστικό τόπο, πχ νότια των συνόρων και δυτικά του ήλιου και σιγά σιγά προσθέτεις λεπτομέρειες…

κι αν λόγου χάρη ένα τραγούδι γίνει εισιτήριο, κάπου προς το τέλος του αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι εκείνο το ίδιο τραγούδι, γιατί εκείνο, στο τέλος του είχε μια μικρη γρατσουνιά που μπορούσες να την ακούσεις, πσσστ! πσσστ!! κατά περίεργο τρόπο χωρίς εκείνη τη γρατσουνιά δεν μπορείς να νιώσεις τη μουσική!

και τότε δεν υπάρχουν ούτε «μάλλον», ούτε «πιθανόν», είσαι μόνος αναγνώστη μου!

στο τέλος το μόνο που μένει είναι η έρημος…

αν ψάξεις να βρεις το δίσκο με τη γρατσουνιά και δεν τον βρεις, θα ναι επειδή η μνήμη και οι αισθήσεις είναι τόσο αβέβαιες, τόσο μεροληπτικές…

εξάλλου πάντα βασιζόμαστε σε μια ορισμένη πραγματικότητα αναγνώστη μου, ας την πούμε αναπληρωματική πραγματικότητα, για να αποδείξουμε πως ζήσαμε στ’ αλήθεια όσα ζήσαμε… νότια των συνόρων και δυτικά του ήλιου!

σε ποιο βαθμό τα γεγονότα που γνωρίζουμε ως πραγματικά είναι πραγματικά, ή είναι όπως φαίνονται;

και σε ποιο βαθμό είναι γεγονότα απλώς επειδή εμείς τους βάζουμε την ταμπέλα;

μια ατέλειωτη αλυσίδα από πραγματικότητες μας δένει χειροπόδαρα αναγνώστη μου, και η συντήρησή της είναι αυτό που παράγει την αίσθηση πως πράγματι είμαστε εδώ,  πως εμείς οι δυο υπάρχουμε!

Advertisements

4 responses to “Χατζίμε…

  • moodytimes

    Ως μοναχοπαίδι τι να προσθέσω?
    Θα πω μόνο πως ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ του Σαρτρ ξεστράβωσαν όσους ήθελαν να δουν λίγο παραπέρα απο το τι λέγεται για τα μοναχοπαίδια.
    Απ’ότι καταλαβα και στο βιβλίο αυτο΄του Μουρακάμι όπως και στο εκπληκτικό ΤΟ ΝΟΡΒΗΓΙΚΟ ΔΑΣΟΣ(κανονικά ξυλο Νορβηγίας γιατι βασίζεται στο τραγούδι των BEATLES)η μουσική έχει το ρόλο της.
    Ούτε τα μοναχοπαίδια ήρθα να υποστηρίξω ούτε να πω τι ισχύει ή δεν ισχύει μια και απο την Ιαπωνική κοινωνία έχω μαύρα μεσάνυχτα αλλα το βιβλίο σίγουρα θα το αγπήσω κι όπως θα έλεγε και ο κινηματογραφικός Ρικ(και με αυτόν θα κάνω παρέα μεχρι να πεθάνω)
    «Χατζίμε this is the begining of a beautiful friendship»……
    «Here’s lookin’ at you kid»….εεε καληνύχτα ηθελα να πώ
    Αμ τι τοθελες κι εσύ το άσμα?Αφου είμαι ανίατη περίπτωση

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac