αηδόνι σε χερσάδια δεν ζυγώνει


ο στίχος είναι σήμερα δανεισμένος για τίτλο  από τη συλλογή Διηγήματα της Γιώτας Αργυροπούλου, εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα 2010

τι πιο ταιριαστό αναγνώστη μου μετά τα χθεσινά που κουβεντιάσαμε εδωδά…

διηγήματα εξηγεί η ποιήτρια στο πρώτο της συλλογής της ποίημα, διηγήματα έστω, γιατί οι εκδότες μόνο για άλλοθι ζητούν, εάν ζητούν καθόλου, την ποίηση – καλύτερα πολύ τους έρχεται το διήγημα κι ακόμα πιο καλύτερα το μυθιστόρημα…

μήπως κυρία μου έχετε κάποιο πεζό, νουβέλα ή μυθιστόρημα;

διηγήματα έστω!

η ποίηση δεν κινείται…

να γράψω ολίγα για … το αηδόνι;

;;;

το αηδόνι!

το κοινό αηδόνι;

ναι! το κοινό αηδόνι της δυτικής και νότιας Ευρώπης που στερείται εντυπωσιακής εμφάνισης! είναι μικρόσωμο (ανήκει στην οικογένεια τσίχλες), καστανόχρωμο, με υπόλευκη κοιλίτσα, συνηθισμένο καφετί ουροπύγιο και καστανοκόκκινη ουρά (αν θέλει κανείς, ας θυμηθεί, συσχετίζοντας, το ξεθωριασμένο καφετί πανωφόρι που φορούσε επί χρόνια ο ποιητής Αντόνιο Ματσάδο)!

αυτά που δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες, που έγραφε ο Σεφέρης;

ναι,αλήθεια είναι! η αηδονολαλιά μπορεί να σε κρατήσει άγρυπνο, και προσηλωμένο: ηχηρή, μελωδική, ποικιλότροπη, με σύντομες ενδιάμεσες παύσεις, αποτελείται από φωνητικά ποικίλματα που θυμίζουν ήχο και τερέτισμα φλάουτου…

καταφέρνει ν’ αλλάξει από είκοσι έως είκοσι τέσσερις στροφές… γλυκύτητα και διάρκεια…

κάποτε ένας  ποδηλάτης, υπό τη βραδινή συνοδεία της μελωδίας του αηδονιού με τα μεγάλα του μαύρα μάτια, και χάρη σ’ αυτή, είχε ονειρευτεί πριν από χρόνια στο βουνό Αργαίος της Καππαδοκίας ότι διηύθυνε συμφωνική ορχήστρα.!

αφελής μεταφορά του συνειδητού, που αν είχαμε μπόλικο ευχαριστημένο απ’ αυτό, το κακόβουλο ασυνείδητο δεν θα έβρισκε χώρο ανάδυσης στα όνειρά μας!

το αηδόνι λοιπόν ζει σε ρεματιές, δάση, κήπους με πυκνή βλάστηση, συχνά κοντά σε νερό, αλλά μπορεί να ζήσει και σε κάπως άνυδρα μέρη, αρκεί να διαθέτουν πυκνά θαμνοειδή φυλλώματα κι  όταν κελαηδάει, φροντίζει συνήθως και εξασφαλίζει ένα ψηλό κλαδί σε ανοιχτωσιά, για να μπορεί να αντιληφθεί τους εχθρούς του…

ταπεινό λοιπόν, σε χερσάδια όμως όχι!

έχει τον δικό της τρόπο να είναι ξεροκέφαλη η ταπεινότητα…

όχι στους ανθρώπους, σε αυτούς δεν ισχύουν αυτά…

ναι, αυτοί μπορεί να είναι μιμητικά ζώα, αλλά τα πρότυπά τους δεν τα αναζητάνε στη φύση, για κάποιο περίεργο λόγο αυτή, τη βρίσκουν κατώτερή τους!

με λίγα λόγια, αν δεν προλάβουν να πρωτοτυπήσουν σε κακογουστιά και έπαρση, προτιμάνε για παράδειγμα προς άμιλλα και μίμηση τον πλουμιστό και σε χερσάδι συνάνθρωπό τους!

το πάλαι ποτέ ευφυές νεοελληνικό πνεύμα, έλεγε επί τούτου, από τον κόρακα κρα μόνο θ’ ακούσεις…

πάλαι ποτέ, σήμερα όμως;

σήμερα είπαμε! θα αφοσιωθούμε στα φυτά, τα πτηνά, τα ζώα, και τους τόπους στους οποίους αρέσκονται μετά συνέπειας να ενδημούν…

η δυτική ποίηση, φιλοξενεί ρόδια, πουλιά, άλογα, ιτιές και λεύκες, ήλιο, βουνά, ποτάμια, φεγγάρια, φύλλα, αέρα…

η ανατολική φιλοξενεί ευχαρίστως και βατράχια και σκιές και ξερά φύλλα και γυμνά κλαριά…

αν και η γλυκύτητα δεν συνιστά αναπόσπαστο συστατικό της, η ποίηση μπορεί κι αυτή με τον αιφνίδιο τρόπο της να σε κρατήσει άγρυπνο…

ένας σοβαρός λόγος που «δεν κινείται» όπως προείπαμε…αναγνώστη μου


κάποτε νιώθω

καθώς το ρόδι

που θα ‘μαι μια μέρα, καθώς το φτερό

που θα ‘μαι μια μέρα.

και με τυλίγει ένα άρωμα, ξένο και δικό μου,

δικό μου κι ενός ρόδου·

και με περισυλλέγει μια περιπλάνηση ξένη και δική μου,

δική μου κι ενός πουλιού.

Τραγούδα, τραγούδα, φωνή μου!

γιατί όσο υπάρχει ένα πράγμα που δεν το είπες

δεν είπες τίποτα!

(…)

Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (1881-1958), ανδαλουσιανός ποιητής και πεζογράφος

τι είναι η έμπνευση αναγνώστη μου;

δεν ξέρω να σου πω, εδώ κοτζάμ Ουμπέρτο έκο όταν τον ρώτησαν πώς του ‘ρθε κι έγραψε «το όνομα του ρόδου», είπε πως ξαφνικά μια μέρα του ήρθε να δηλητηριάσει έναν καλόγερο…

οπότε, η ξεροκέφαλη ταπεινότητά μου, αγνοεί αν έχει δικαίωμα να επικαλείται κάτι που δεν μπορρεί να ορίσει με ακρίβεια!

το μόνο που της απομένει είναι να μαζεύει ρινίσματα, πριονίδια  κι «απορρίματα»  της έμπνευσης των «μεγάλων» κι άθελά της να κοιτάζει με δυσπιστία όσους περιγράφουν τη Μούσα τους…

όλα έχουν ειπωθεί και δεν έχω κάτι να προσθέσω, επιστρέφω σε άχαρες δουλειές , διασχίζω το δρόμο, κουβαλάω σακκούλες σούπερ μάρκετ, βάζω πλυντήρια, ανεβαίνω δυο δυο τα σκαλιά, βιάζομαι να γράψω κάτι κι αυτό μόνο δεν είναι άχαρο…αν δεν το κάνω, αυτό το κάτι θα με στοιχειώσει…

έτσι με στοίχειωσε ένα άφεγγο πρωί το τραγούδι ενός αηδονιού στον κήπο μου…

έστι αναβάλλω τις μικρές αγγαρείες της καθημερινότητας για να σε βρω αννaγνώστη μου…

εξάλλου κι ο Δον Κιχώτης αν έβλεπε τους ανεμόμυλους ως ανεμόμυλους και όχι ως γίγαντες, δε θα υπήρχε μυθιστόρημα κι αν δεν υπήρχε ο Δον Κιχώτης δε θα υπήρχε ο πρίγκηπας Μίσκιν,  επομένως αν δεν υπήρχε το γράψιμό μου, δε θα υπήρχες εσύ αναγνώστη(ς) μου και το αντίστροφο…

συμπέρασμα: μεγάλο πράμα η ελευθεροτυπία!


Advertisements

5 responses to “αηδόνι σε χερσάδια δεν ζυγώνει

  • moodytimes

    Καλα ευτυχως που μαθαμε και κατι για τα αηδόνια γιατι έτσι όπως έχουμε γίνει το μονο που ακούγεται εκει που ζω είναι σκυλάδικα απο subwoofers και σαλταρισμένοι να ουρλιάζουν στο κινητο τους.
    Απο ποίηση….το τελευταίο καιρό η ζωή μου έχει αποκτήσει κάμποση.
    Δαγκώτο σους εκαστοτε Δον Κιχώτες!

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Δε ξέρω απο αηδόνια αλλα αμα έρθεις στη δουλειά μου στο τμημα υπευθυνων βαρδιας θα γνωρίσεις μπουφους.Γι αυτούς η ποιηση περναέι με ασπιρίνη και ξεκούραση.
    Είσαι σε μεγάλη φόρμα τελευταία στα γραπτα

    Μου αρέσει!

    • katabran

      καλώς το μου!
      όταν άκουγα μπούφους, επέλεγα «ταξίδια», με είπαν αλαφροϊσκιωτο κι αλλοπαρμένο, κάποιος με είπε απλά κουρασμένο, με κατάλαβε…
      από τότε με ποιήματα-τραγούδια φροντίζει να ξυπνώ…υπάρχει περίπτωση να φτουρήσουν οι μπούφοι τώρα;

      Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Ποιήματα και τραγούδια ε?Μήπως δεν υπήρξαν ποτε μπουφοι?Αλαφροισκιωτο και αλλοπαρμεένο?Πόσο ξενέρωτος ήταν αυτος ή αυτη που σε χαρακτήρισε έτσι?Ωπ σορρυ αν είπα μια κουβεντα παρπάνω

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac