Σεπτεμβριανά…

γεια σου αναγνώστη μου…

έχω ξαναγράψει πως τα κράτη είναι … άνθρωποι!


η ζωή μοιάζει με παλέτα … οι κύκλοι της είναι τα σύνορα λοιπόν!

κάποιες φορές τα χρώματα ανακατεύονται … η μίξη είναι μεγάλο  θέμα αναγνώστη μου, θα στο έχουν πει και οι ζωγράφοι…

το αποτέλεσμα ίσως δημιουργεί, ίσως απογοητεύει…

αν βάλει το χεράκι του κάποιος … άσχετος ας πούμε…

προβοκάτσια;

έτσι λένε…

οι πληγές του φθινοπώρου…

φθινοπωρινός πόνος…

η μνήμη μεταφέρεται, σαν τις ψυχές…η ζωή – με αρχή, μέση, τέλος – ορίζει και βάζει την τελική υπογραφή…

είχα ακούσει  για ένα βιβλίο  που αφηγείται την ιστορία δύο νέων ανθρώπων του Μπεχτσέτ, ενός Τούρκου καλλιεργημένου μεγαλοαστού εθνικιστή και της Εστέρ, μίας Εβραίας πόρνης  στην Κωνσταντινούπολη, εκείνο το Σεπτέμβρη του ’55…είπα καλά, λίγος έρωτας και λίγη ιστορία, παλιά συνταγή…

μετά άκουσα για μια ταινία, που πραγματεύεται την ιστορία δύο νέων ανθρώπων του Μπεχτσέτ, ενός Τούρκου καλλιεργημένου μεγαλοαστού εθνικιστή και της Εστέρ, μίας ελληνίδας πόρνης  στην Κωνσταντινούπολη, εκείνο το Σεπτέμβρη του ’55… είπα καλά, η εβραία ήταν ελληνίδα ή άλλη η ελληνίδα και άλλη η εβραία πόρνη; μια από τα ίδια…

και χθες αποφάσισα να μαι επίκαιρη και είδα τις πληγές του φθινοπώρου…

ένιωσα να με αφορά …πέρα από το ρομάντζο του τούρκου και της ρωμιάς…

ένιωσα πως αυτό που βλέπω έχει αξία γιατί με κάνει να συγκρίνω στάσεις και απόψεις αφενός τούρκων και αφετέρου ελλήνων ανθρώπων της τέχνης, άντε να το πω πιο λαϊκά, κινηματογραφιστών!

αλλά με αυτό έπρεπε να κλείσω το κείμενο…

λοιπόν, όπως σου είπα νωρίτερα αναγνώστη μου,βρισκόμαστε στην Πόλη, του ‘ 50, τα πράματα βράζουν και κοχλάζουν πολιτικά , αφού αυτή η Πόλη κρατάει στην αγκαλιά της ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μα και τόσο … όμοιους!

και τα χρόνια περνούν, οι άνθρωποι δημιουργούν,  αντιπαρατίθενται, αγαπιούνται, διώκονται, εξοντώνονται, αγαπιούνται, λεηλατούνται, καταρρέουν, αγαπιούνται… έρχεται ο μαύρος σεπτέμβρης! έρχεται ο φθινοπωρινός πόνος!

οι πρωτεργάτες, με εξοργισμένα μάτια και ανάγλυφο τον ενθουσιασμό της πατριδολατρίας στα πρόσωπά τους, κατέλαβαν τους δρόμους σα ληστές, χωρίς  την παραμικρή αντίσταση… η Πόλη –και όχι μόνο το Πέρα- ήταν υπό την κατοχή τους…όλοι έτρεχαν προς την πλατεία Ταξίμ…ο όχλος ενεργούσε ανεξέλεγκτα…καμία δύναμη δεν μπορούσε να τον σταματήσει…ξέσπασαν φωτιές … οι λεηλασίες έφτασαν στο αποκορύφωμά τους…ο άνθρωπος φαίνεται ότι από τη στιγμή της γέννησής του έχει την έμφυτη τάση να προσπαθεί να αφανίσει το συνάνθρωπό του… ο άνθρωπος είναι έρμαιο του πάθους αυτού, που τον κάνει να νιώθει δυνατός όταν στρέφεται εναντίον αδύνατων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων…

πήγα όμως να δω την ταινία αν και γνώριζα καλά το τι συνέβη τότε…

ξέρω από τους πρόσφυγες παππούδες μου πως κάποια πράγματα βιώνονται, δεν περιγράφονται…

εδώ, είπα, υπάρχει ανακρίβεια, δεν γνωρίζω όμως εάν είναι εσκεμμένη…η σκηνοθέτις εξάλλου δεν κάνει ντοκιουμαντέρ, περιγράφει μια ιστορία αγάπης και χρησιμοποιεί ως χρόνο τον Σεπτέμβρη του ’55…

βέβαια, η πολιτική κατάσταση στην οποία παρουσιάζει τη χώρα, είναι μια κατάσταση που δημιουργήθηκε δεκαετίες μετά…για παράδειγμα η σύγκρουση δεξιάς και αριστεράς θυμίζει ’70-‘90…και οι οργανωμένοι τραμπούκοι της εθνικιστικής δεξιάς υπήρχαν μέχρι πρότινος  και υπάρχουν ίσως ακόμα σε κατάσταση «λούφας και παραλλαγής»… ίσως η Τομρίς Γκιριτλιόγλου να έκανε εσκεμμένα τον ετεροχρονισμό με στόχο να ασκήσει κριτική σε σημερινές καταστάσεις…

αυτό είναι τόλμη;

ναι είναι, όταν μιλάς για γεγονότα που πονάνε και αποτελούν μαύρες σελίδες της ιστορίας σου…

γι αυτό αναρωτήθηκα πρωτύτερα, αν θα τολμούσαν έλληνες κινηματογραφιστές να φτιάξουν μια ταινία με πληγές που ανοίγουν συμπατριώτες τους…

δε θα σου πω αναγνώστη μου ότι η προσέγγιση των γεγονότων είναι επιφανειακή καθώς σε πρώτο «πλάνο» βρίσκεται ο έρωτας ενός Τούρκου με μια Ρωμιά…

δε θα σου πω ότι μου κάθεται άσχημα που η ρωμιά παρουσιάζεται ελαφρών ηθών…

θα σου πω ότι δεν πρέπει αν δεις την ταινία, να φύγεις με λανθασμένες εντυπώσεις…

εξάλλου μια ταινία δεν μπορεί να διδάξει ιστορία! μπορεί σαφώς να υπαινιχτεί, και η συγκεκριμένη είναι η πρώτη τούρκικη που το κάνει αυτό όσο αφορά στα γεγονότα του σεπτέμβρη του ’55…

δες την και  μπορεί να σου ανοίξει την όρεξη για να ψάξεις την αλήθεια, εγώ αυτό έκανα κι αυτό ακριβώς είναι το θετικό της…

Advertisements

4 responses to “Σεπτεμβριανά…

  • moodytimes

    Φαντάζομαι πως το ζητούμενο είναι το εναυσμα για έρευνα γύρω απο εκείνα τα γεγονότα.Ένα ερεθισμα αρκεί έστω και κινηματογραφικό όταν ξέρεις να ερεθίζεσαι και όχι να ξύνεσαι χωρίς λόγο.
    Ο Φατίχ Ακιν είχε δηλώσει πως Ελληνες και Τούρκοι μπορούν και να συνεργαστούν και να συνυπάρξουν διοτι έχουν πολλά πολιτιστικά «κοινά»,πολλές «κοινές» αγωνίες,μιλούσε για λαούς όχι για κυβερνώντες.
    Ο Ερτογκαν πρόσφατα μίλησε για «φασιστικά-εθνικιστικά» στοιχεία που έδρασαν στη Τουρκία εκείνη τη περίοδο δημιουργώντας έντονη δυσαρέσκεια στο παντοτινό παρακράτος.
    Μέσα απο την ιστορία αποκτούμε ταυτότητα και συνείδηση.
    Η ιστορία νουθετεί αν κάτσεις να την ακούσεις.
    Τώρα αν κάποιοι την έκαναν πόρνη για να ξεκαβλώνουν τα όποια ανεγκέφαλα ανθρωποειδή και να ξεσπούν κατα πάντων κάνοντας όνειρα για ξεκοιλιάσματα,σφαγες ρεβανσισμού και άλλα «ανωτερης» φύσης σχέδια ε αυτό είναι άλλο θέμα.
    Θέλω να τη δω τη ταινία,δε ξέρω αν θα την αντιμετωπίσω σαν ερωτικό φιλμ με φόντο ένα ιστορικό συμβαν πάντως το ερεθισμα ήρθε η μαλλον ξαναρθε διοτι έχω κενα απο τις πρώτες μου έρευνες.

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Εξηγούμαι διοτι ο «αναγνώστης» έχει πολλά ποδάρια και μάλιστα στραβα.
    Το οτι ανεφερα δηλώσεις του Ερτογκαν δε σημαίνει οτι τον εκτιμώ σαν πολιτικό αλλα στη συγκεκριμένη περίπτωση ήθελε κότσια για να κάνεις τετοια δήλωση.

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Κοιτατε μόνο να μην είναι σαν το ΜΑΖΙ ΠΟΤΕ….γιατι θα πάρετε νεο ωραίο και πολλά υποσχόμενο Ιρακινό στο λαιμό σας.Το νου σας!!!

    Μου αρέσει!

  • Πληγωμένη Τριανταφυλλιά

    δεν έτυχε να την δω.. μετά την παρότρυνση σου και θα το δω και θα το ψάξω λίγο παραπάνω…..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac