μεταβαίνοντας…

τίποτα πιο μοναχικό από το μεταβατικό!

πριν τελειώσει το καλοκαίρι και μπει το φθινόπωρο, στο ζεστό μεσοδιάστημα όπου ο αέρας μάς βαραίνει και τα χρώματα μαλακώνουν, τα απογεύματα συνηθίζουν να φορούν ένα ευαίσθητο ρούχο ψεύτικης μικροφιλοδοξίας…

μοιάζουν με κείνα τα τεχνάσματα της φαντασίας όπου οι νοσταλγίες δεν είναι από τίποτα, και προεκτείνονται επ’ άπειρον σαν τα αυλάκια των πλοίων που σχηματίζουν το ίδιο διαδοχικό φίδι…

τα απογεύματα εκείνα με πλημμυρίζει, σαν θάλασσα σε παλίροια, ένα συναίσθημα χειρότερο κι από την πλήξη, αλλά που δεν του ταιριάζει κανένα άλλο όνομα παρά μόνο πλήξη, ένα συναίσθημα ερήμωσης χωρίς μέρος, ναυαγίου ολόκληρης της ψυχής…

αισθάνομαι πως έχασα έναν ευπροσήγορο μικρό θεό, πως πέθανε η ουσία!

και το σύμπαν το αισθητό, είναι για μένα ένα πτώμα που το αγάπησα όσο ήταν εν ζωή…αλλά, όλα έγιναν τίποτα  στο ζεστό ακόμα φως των τελευταίων χρωματιστών νεφών…

η πλήξη μου παίρνει εικόνες φρίκης…η ανία μου είναι φόβος…

ο ιδρώτας μου δεν είναι κρύος, αλλά είναι κρύα η συνείδηση του ιδρώτα μου…

δεν υπάρχει σωματική δυσφορία, αλλά δυσφορία ψυχής και είναι τόσο μεγάλη που περνάει από τους πόρους του σώματος και το πλημμυρίζει κι αυτό…

είναι τόσο απέραντη η πλήξη, τόσο υπέρτατη η φρίκη του να είμαι  ζωντανή, που δεν μπορώ να συλλάβω τι θα μπορούσε να μου χρησιμεύει  ως καταπραϋντικό, για αντίδοτο, για βάλσαμο ή για τη  λησμονιά του…

το να κοιμηθώ μου προκαλεί φρίκη απέραντη…

το να πεθάνω μου προκαλεί φρίκη απέραντη…

προχωρώ και σταματώ, είναι το ίδιο πράμα…

ελπίζω και χάνω την πίστη μου ισοδυναμούν με κρύο και … κρύο!

είμαι ένας μπουφές με κρύες πιατέλες…

κι όμως!

τι νοσταλγία του μελλοντικού, αν αφήσω τα κοινά μου μάτια  να δεχτούν το χαιρετισμό της φωτεινής μέρας που φεύγει!

τι μεγάλο ξόδι της αισιοδοξίας προχωρεί σιωπηλά προς τα χρυσά ακόμα διαστήματα του αδρανοποιημένου ουρανού, τι ωραία η πομπή των κενών και των τίποτα ξεμακραίνει και χάνεται σε γαλάζιο πορφυρό που τελικά χλωμιάζει μέσα σε υπόλευκα διαστήματα ουρανού…

δεν ξέρω τι θέλω ή τι δε θέλω!

αλλά δεν έπαψα να ξέρω να θέλω, να ξέρω πώς θέλει κανείς, να ξέρω τις συγκινήσεις μου και τις σκέψεις που με κάνουν συνήθως να ξέρω πως θέλω ή πώς θέλω να θέλω…

δεν ξέρω ποια είμαι ή τι είναι αυτό που είμαι!

αναγνωρίζω πως είμαι η ίδια που ήμουν αλλά υπαρχει ένα  μυστήριο σε αυτό…δεν είναι πολλές μέρες που ψάχνοντας τα συρτάρια μου να βρω παιδικές φωτογραφίες, βρήκα ένα τετράδιο κενό αλλά με κρυμμένα κείμενα στις άδειες σελίδες  και μου προκάλεσε εντύπωση η γλώσσα μου…βρήκα κάτι γραμμένο, παλιό, όπου αυτό που είμαι τώρα, φαίνεται, σίγουρα δε με κατάλαβα στο παρελθόν μου, είπα, πώς έγινα αυτό που ήμουν ήδη; αναρωτήθηκα, πώς αναγνωρίζω σε μένα σήμερα αυτό που δεν αναγνώριζα σε μένα χθες; όλα συγχέονται ή όλα συνδέονται συμπερασματικά…

δεν ξέρω ποια είμαι ή τι είναι αυτό που είμαι!

αλλά σαν κάποιος που είναι θαμμένος κάτω από ένα τείχος που γκρεμίζεται, κείμαι κάτω από το κενό ακολουθώντας το αυλάκι του εαυτού μου, ώσπου να ρθει το βράδυ…

το  βράδυ συνυφαίνεται με το αεράκι μου αναγνώστη μου, κυμματίζω λίγο με το χάδι του που με κάνει να αισθάνομαι διαφορετική, καθώς αρχίζει η ανυπομονησία μου απέναντι στον  εαυτό μου…το δειλό από άστρα!

το βράδυ συνυφαίνεται με το ούριο αεράκι  που με σπρώχνει να σκαλίσω αυλάκι στη σκοτεινή επιφάνεια της ζωής μου όπως τα πλοία στη θάλασσα…

επιθυμώ να φύγω…

να φύγω απ’ ότι γνωρίζω, να φύγω απ’ ότι είναι δικό μου, να φύγω απ’ ότι αγαπώ…

επιθυμώ να φύγω, όχι για κάποιες εξωπραγματικές Ινδίες ή για μεγάλα νησιά νότια των πάντων, αλλά για κάποιο μέρος, χωριό ή έρημο, που προπαντός να μην είναι αυτό το μέρος!

επιθυμώ να μη βλέπω πια αυτά τα πρόσωπα, αυτές τις συνήθειες , αυτές τις μέρες!

επιθυμώ να ανναπαυθώ, αδιάφορη, από την οργανική μου προσποίηση…

επιθυμώ να νιώθω τον ύπνο να έρχεται σαν ζωή και όχι σαν ανάπαυση…


Advertisements

4 responses to “μεταβαίνοντας…

  • Γιώργος Ε

    Το τέλος του καλοκαιριού δημιουργεί μια μελαγχολία, πολλές φορές ανεξήγητη. Ο Σεπτέμβριος έχει επικρατήσει στο συλλογικό ασυνείδητο ως στερεότυπο μελαγχολίας. Η ζωή είναι μια συνεχής ανατροπή γνώσεων και αντιλήψεων και το καλοκαίρι το ιδανικό τοπίο της.
    Τελικά τι είναι αυτό που κάνει το τέλος του καλοκαιριού να μοιάζει με αρχή ταξιδιού;
    Δεν είναι η ξεκούραση (που και αυτή συνήθως είναι ένας μύθος), η ανεμελιά, η διασκέδαση, το γέμισμα των μπαταριών και η γλυκειά μελωδία της θάλασσας που παίζει μουσική με τον άνεμο και τα βράχια. Tώρα, που ο ήλιος τόσων καλοκαιριών έχει κάψει αρκετά το φιλμ της ζωής μας, συνειδητοποιώ ότι είναι η αφύπνιση ενός άγνωστου κομματιού του εαυτού μας, η καταβύθιση στο «εγώ» μας και ένα αεράκι αυτογνωσίας που φουσκώνει τα πανιά της ζωής μας.

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    δεν καταλαβαινω γιατι πρεπει να μιλαμε για τον πιο παρεξηγημενο μηνα του χρονου σαν εχθρο μας. Σα να μας στερησε οτι καλυτερο. Ειναι σα να στριβουμε το μαχαιρι μεσα στο στομαχι.
    Απο την αλλη, ο καθενας καποια στιγμη βρισκει κενα σε μια αναδρομη του. Εγω εχω παψει απο καιρο να ενεργω ετσι, ομως ακουω αυτους που το κανουν. Ψυχραιμια. Εχεις ακομα την ευκαιρια να διαμορφωθεις κατ’ επιλογην :[

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Θα τη πω την αμαρτία μου,μελαγχόλησα που το διάβασα,θα πω και δεύτερη αμαρτία μου άρεσε περισσότερο απ’όσο με μελαγχόλησε.
    Μου θύμισες Nick Drake μη ρωτας γιατι ,δεν υπάρχει απάντηση
    All time classic αντίδοτο για το Σεπτεμβρη

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Πανέμορφο!
    Κι εγω μελαγχόλησα μωρε…..και καλά ο απο άνω είναι 400 ετών χωρίς τα καλοκαίρια αλλά εγω είμαι νέο παιδί..εφηβεία θα είναι
    Αλλα πες μου έτσι έγραφες κι έφηβη???
    Θα καναν μια τραγουδάρα πάνω σε αυτό oι DREAM THEATER

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac