Ραμάνθις Ερέβους

το μυθιστόρημα είναι μυθιστόρημα!

η ζωή είναι ζωή!
λάθος! εγώ πιστεύω πως η ζωή είναι έκπληξη!
τι θέλω να πω;
εεε, αφού η ζωή είναι γεμάτη από εκπλήξεις, ως λένε, ας είναι και τα βιβλία!

Ραμάνθις Ερέβους και εν μέρει κρυφά, εν μέρει φανερά, έτσι τελειώνουν κι έτσι αρχίζουν όλα…

κι εγώ που  το γνώρισα, στ’αλήθεια αναγνώστη μου, δεν μπόρεσα να βεβαιωθώ αν ήμουν ζωντανή ακόμα, αν είχα ποτέ γεννηθεί, αν ότι γινόταν γύρω μου ή έγινε κάποτε, ή…ή…ή…

δεν είχα γλυτωμό…

τόσο να ‘ναι, τόσο να ‘ναι, έλεγα κάθε φορά…

τέτοια  παραφροσύνη, τέτοια φοβέρα και τέτοιος ενθουσιασμός μαζί, ποτέ δε με συγκλόνισαν αντάμα και αχώριστα!

αλλόκοτα όλα και φυσικά υπολείπομαι σε λέξεις αφού σε χίλιες πεντακόσιες σελίδες, οι άνθρωποι σε αγώνα με τη ζωή ατέρμονο, παραδέχονταν, θυμόντουσαν, παρασύρονταν, κατέρρεαν, προκαλούσαν, ριγούσαν, έβλεπαν, πονούσαν, κατευνάζονταν, ξημέρωναν και νύχτωναν μοναχικά ή σε φαμίλιες…

και στο κατόπιν τους ο Ραμάνθις Ερέβους, δηλαδή, Ο Θάνατος ήρθε τελευταίος…

με πονεμένη περιέργεια προχωρούσα κι εγώ κοντά τους και ένιωθα το κλάμα τους στα ρουθούνια μου, τη ριγηλή ανάσα τους στο στήθος μου, το χάδι τους στο πετσί μου…

και κάθε φορά που αναστέναζα, έλεγα: για να δούμε τι θα γίνει και έκλεινα το βιβλίο…

και κάθε φορά που επανερχόμουνα, έλεγα:για να δούμε τι θα μείνει και άνοιγα το βιβλίο…

όπως και με το Θωμά,την Κλητία,το Θεαγένη,τη Φεβρωνία,την Εύθα έτσι και με το Ντάφκο, τη Λεύκα, τη Ζήνα, το Σέρκα…

το πάθος χίλιες φορές!τα παθήματα χίλιες χιλιάδες…

οι παιδικές ηλικίες γινόντουσαν καπνός και οι άλλες θάμπος ή ομίχλη…

ένα τρέλλαμα με στριφογυρνούσε, δεν ήθελα να το εξηγήσω, αν ήθελα θα έλεγα πως φταίνε οι λέξεις και ο τρόπος που η Ζυράννα τις βάζει τη μια με την άλλη παρεμβάλλοντας παλαβές ανάσες, σαν αυτές που μας πιάναν στα παιδικά μας τρεχαλητά και μας καναν να καταπίνουμε τι άλλο; λέξεις!

δεν υπήρχε καμμιά σειρά αναγνώστη μου, ότι πιο διαυγέστερο δηλαδή κατά τη γνώμη μου…

και πάνω από τις λέξεις, τόνοι, κάθετοι σαν αστραπές και ξαπλωτοί σαν σώματα στο χώμα, πολύ χώμα, και πνεύματα προς τα δεξιά και προς τα αριστερά, ψιλά και δασή, σαν δρεπάνια έτοιμα για το θερισμό…σαν φτερούγες άναυδων,ολιγόλογων ή ομιλητικών ανθρώπων…

οι κλειδωμένοι άνθρωποι είχαν τη μέριμνα, είχαν και τα σημάδια τους, στα μπράτσα ή στο μέτωπο…άλλα κατα λάθος κι άλλα ως δράμα εν οίστρω!

είχαν και …μάτια!που κοιτούν στην άλλη όχθη!με τσίνορα που ρίχνουν βαριές σκιές!

και οι ψυχές είχαν…μάτια, και στόμα είχαν!που δίψαγε, δίψαγε…

και φωνή εμφατική είχαν όλοι τους, αν ήταν έμφαση αυτό το πράγμα κι όχι βοή αλλόκοσμη πότε και πότε ήρεμος γόος…

και συναντιούνται όλοι και τρώνε και πίνουν και μιλούν και κλαίνε ή γελούν και τους βλέπει ο κόσμος όλος όπως ήταν κάποτε και χαίρεται, πέραν του Παύλου που χάσκει οκνηρά και μασουλάει οδυνηρά και διατεiνεται ότι τους τους περισσότερους τους έχει καλά θαμμένους, όπως πρέπει !

Βασίλης  + Δωροθέα, Τριφυλλία+Θεοχάρης, Αγγελος-Θεοχάρης, Ζήνα (με το αδιόρθωτο στόμα και το παυσίλυπο φουστάνι)+Ντάφκος (μέλι στο τσεκούρι και τρικυμία στο πάτωμα) +Ελένη (μπαίνει στα όνειρα και τα φτιάχνει), Σέρκας (τσορ-τρρροπ σου αφαιρεί το 7 απ’ το 3 κι εξαφανίζεται σαν αστραπή), Νικήτας+Θωμαή, Δάφνη,Δωροθέα Φυλλίτσα, Νίκος, Μυρτώ, Στέλιος,Δάφνη+Δαβίκος, Ζάφος,Λεύκα (όχι βατή και αναγνώσιμη)! και … Άννα(μια τρίχα που χωρίζει το εδώ απ’ το εκεί)

με μαύρον ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα… μαζί τους!

και μερικά ζώα επίσης…όπως η Κούσα,όπως ο Μάρκος…όπως κάργιες, όπως ο μικρός χοίρος…όπως η Ταβιθά, το ελάφι…

τα βυθά*…όπως λέμε ο στρατός , τα στρατά, ο βυθός, τα βυθά αναγνώστη μου!

όπως τα βυθά του νου της Λεύκας με το βαθύσκιωτο βλέμμα και την αινιγματική πένα που δοξάζεται ξοδεύοντας το μελάνι της για να γράφει και να μιλάει στις ψυχές όπως μιλάει το σώμα στο χώμα, χους ην, κι όπως ο αέρας στα φύλλα των δένδρων…

επ αφορμή του αέρα, θα λεγα πως ο καιρός σχεδόν πάντα ομιχλώδης και βουρλισμένος, δίχως να περισσεύουν οι απαιτήσεις,χιλιάδες στρόβιλοι ουρανού στο μάτι μιας βελόνας, σκοτεινός, σαν ωραία μαύρα πουλιά, πηχτός, σαν το γάλα της συκιάς, κάποτε είναι αλήθεια, και τι ‘ναι ένα κάποτε, ανθισμένος σαν ροδακινιά !

κάτω από τα δένδρα, παιδιά, άνηβα, που κοιμάται το πνεύμα τους ενώ το μάτι τους λοξοκοιτάει ηγεμονικά!

να χει την ικανότητα η φαντασία τους να γίνεται ένα με την έξω πραγματικότητα, ακόμη και να την παραμερίζει, ακόμα και να τη στοιχειώνει; να κατέχονται άραγε από αισθήματα σκληρά, ακόμη και απάνθρωπα, αλλά με καθαρή την συνείδησή τους; να ναι άραγε δυνατά;

αυτά ξέρουν!

αλλά ξέρεις τι λένε αναγνώστη μου αυτοί που ξέρουν;

θεέ μου , μη μου δώσεις αυτό που αντέχω!

όχι που δεν αντέχω, που αντέχω!

αν αναζητάς απαντήσεις όμως:

στο πίσω εξώφυλλο, ο εκδότης αναφέρεται στη ζατελική ανθρωπότητα, η φτωχή μου γνώμη είναι αντίθετη στην επιλογή του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού του μυθοπλαστικού σύμπαντος της κ. Ζατέλη…αν και θεωρώ αλχημιστικές υπόθεσεις, τις ιστορίες και τους χαρακτήρες των βιβλίων της, μου θυμίζουν υπαρκτά πρόσωπα, και πρόσωπα που στη ζωή μου έχω γνωρίσει…

δε διαβάζω συνήθως τα σημειώματα των εκδοτών, συνήθως ανοίγω τα βιβλια σε τυχαίες σελίδες και διαβάζω…αν η ανάγνωσή μου προχωρά όπως οι κύκλοι της σπέιρας, το αγοράζω! με έλκουν “τα βυθά” αναγνώστη μου!εξάλλου,ενίοτε και στη ζωή,τα πράγματα γίνονται σαν να έρχεται πρώτα το αποτέλεσμα και μετά η αιτία!

τελειώνοντας θα ήθελα να πω ότι η Ζατέλη, ως συγγραφέας έχει φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς!

στους τελευταίους θα ήθελα να πω πως η εν λόγω κυρία, δεν είναι συγγραφέας! ένας απλός άστεγος άνθρωπος είναι  που διεκδικεί ως στέγη ένα βιβλίο με απόκοσμη βαθύτητα…

συνεπώς αναγνώστη μου, οφείλεις να υποψιαστείς ότι τέτοιοι είναι οι συγγραφείς που βλέπουν τη λογοτεχνία όχι σαν μέγιστη επιτυχία, αλλά απλά συμβιβάζονται ευγενικά μαζί της ακροποδητί και άδηλα!

* η Ταβιθά ήταν μια ελαφίνα, τα ελάφια γεννούν κάθε εφτά χρόνια, η Ζυράννα έγραψε το πρώτο βιβλίο που εικονίζεται παραπάνω το 2002, το δεύτερο το έγραψε το 2009…και αποτελούν τα δυο πρώτα της τριλογίας,άρα αν μετρώ καλά, το τρίτο, “Με το παράξενο όνομα” θα ‘ρθει το 2016!σε έξι χρόνια καλά να ‘μαστε…”τόσο να ‘ναι” που λεγε και η Δάφνη…


Advertisements

6 responses to “Ραμάνθις Ερέβους

  • moodytimes

    Το ότι η Ζατέλη έχει εχθρους καλό το βρίσκω,σημαίνει ότι ενοχλεί κάποια στερεότυπα,καιρός ήταν.
    Θέλει κότσια για να μπεις στο κόσμο της και θέλει στομάχι για να αντέξεις τις ανατροπές της.
    Πάντα στις «κριτικές» βιβλίων μ’εκνευριζαν τα πολλά λόγια και η αφόρητη αναλυση ύφους χωρίς κανένας να μιλάει για το βιβλίο.
    Πάντα μου άρεσαν οι αναλύσεις βιβλίων που φανερώνουν το χάδι στη ψυχή που άφησαν οι σελίδες τους.
    Υπομονή λοιπόν μέχρι το επόμενο.
    Καλημέρα

    Μου αρέσει!

  • Chris

    Kι εγώ κατά την προσφιλή μου συνήθεια ξεκίνησα να ερευνώ περί τίνος πρόκειται κι αν η συγγραφέας που ως τότε αγνοούσα, αξίζει τον ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομά της, μέχρι που άρχισα να διαβάζω μαγικά πράγματα!

    Μου αρέσει!

  • e-blogημένη

    Είναι τέτοια τα βιβλία της που δεν χρειάζεται να τα ψάξεις για να τα διαβάσεις, αν είναι να συμβεί, θα έρθουν αυτά να βρουν εσένα!
    Kλεμμένο, από σένα το πήρα…
    Να ‘σαι καλά, έτσι να τα περιγράφεις!

    Μου αρέσει!

  • Γιωργος Ε

    Και τα :
    «Στην ερημια με χαρι»
    «Περυσινη αρραβωνιαστικια»
    ειναι πολυ καλα βιβλια της Ζυραννας Ζατελη

    Μου αρέσει!

    • katabran

      Η «Περσινή αρραβωνιαστικιά» , το πρώτο της δηλαδή βιβλίο ,διηγήματα που με άφησαν ικανοποιημένη, και που τελείωσα πριν δυο μέρες, εξηγούν ως ένα βαθμό αυτό που έγραψα παραπάνω…δεν είναι παραμυθάκια οι ιστορίες της Ζατέλη, εγώ βλέπω την ίδια σε κάποιους χαρακτήρες της…
      καλή σου μέρα!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac