τραγούδια και μηνύματα…

κάθε απόγευμα στις έξι, θυμάμαι μικρή ας ήμουν, που άνοιγε η γιαγιά μου το ραδιόφωνο κι άκουγε εκείνη την ωριαία εκπομπή “τραγούδια και μηνύματα απ’ τους ξενιτεμένους”

κάθε απόγευμα εκτός σαββάτου και κυριακής…

γιατί, όσο κι αν δεν χώνευε την ξενιτιά η γιαγιά μου, όσο κι αν έκανε τα πάντα για να μη ξαναβρεθεί μακριά από αυτό εδώ το σπίτι πια, δεν ξεχνούσε ότι ο αδερφός της κάποτε, θα ‘ταν γύρω στα δεκαεννιά με είκοσι, χάθηκε στην αναμπουμπούλα της μεγάλης φυγής στο λιμάνι της Σμύρνης…

και είτε είχε κάποιο προαίσθημα πως θα της στείλει κάποτε ένα μήνυμα, ένα τραγούδι, είτε όχι, αυτή φρόντιζε να μη χάνει την εκπομπή…

καθόταν σε μια πολιθρόνα ή στο ντιβάνι στην κάμαρα την έξω, είχε τελειώσει το συμμάζεμα και έτσι διάλεγε το προχώλ όπως το λεγε η μητέρα μου, μέχρι να στεγνώσει το πάτωμα, μη μείνουν οι πατημασιές της να φαντάζουν στο αντιφέγγισμα του τζαμιού της εισόδου στα πλακάκια….

εκεί λοιπόν, στο ντιβάνι ή στην πολιθρόνα την κουνιστή, έγερνε το κεφάλι της κι άκουγε…

κι άκουγε κι άκουγε με την ελπίδα…

και κατόπιν με το που τέλειωνε η εκπομπή, προσηλωνότανε στις αναζητήσεις του ελληνικού ερυθρού σταυρού…

πάντα εκεί, στο ντιβάνι ή στην κουνιστή πολιθρόνα…

ή διάλεγε εκείνη την ώρα για να χτενίσει με ησυχία τα μαλλιά της, ήταν σχετικά μακριά, τα μάζευε σε σινιόν, ήξερε γαλλικά η γιαγιά μου, τα μαθε στη Σμύρνη και μετά στην Αλεξάνδρεια…

έστρωνε στα γόνατά της ένα μεγάλο άσπρο μαντήλι για να πέφτουν εκεί οι καστανόγκριζες τρίχες και να μετράει πάνω κάτω πόσες της πέφτουν, πόσο γρήγορα ή “ανθρωπινά” αραιώνει η κόμη της, περνούν τα χρονάκια…

ένα απόγευμα θυμάμαι, ένα και μοναδικό ή σημαδιακό για το τρόμαγμά μου που ως σήμερα δε με αποχωρίζεται, αφού σκιάζομαι εύκολα και δύσκολα ησυχάζω…

ένα απόγευμα δηλαδή, άνοιξα την πόρτα που χώριζε την κάμαρά μου από εκείνη και τη βρήκα με το κεφάλι εντελώς πίσω στην πολιθρόνα, σα να χε μακρύνει ο λαιμός της μια πιθαμή…

τα μάτια της κλεισμένα μοιάζαν κι όχι κλειστά…ή σφαλισμένα; αναρωτιέμαι τώρα βέβαια…

σκέφτηκα την εκπομπή…

το στόμα έχασκε μισάνοιχτο, οι παλάμες κάπου σττην κοιλιά, μισόκλειστες, παραδομένες, ενώ το άσπρο μαντήλι ήταν διπλωμένο στα γόνατά της κι από πάνω η χτένα…

ή είχε κιόλας χτενιστεί ή δεν πρόλαβε…

σκέφτηκα την εκπομπή…

το ραδιόφωνο έπαιζε, είχε τελειώσει η εκπομπή με τους ξενιτεμένους, τώρα ήταν γι αυτούς που “έκτοτε αγνοείται η τύχη τους…”

ένας φόβος μου έγλειψε τα μάγουλα, ένας φόβος που δε μοιάζει με άλλο τίποτα, ένιωσα ο φόβος αυτός να αφανίζει τα μάγουλά μου…

ήταν αυτή, η ίδια η γιαγιά μου, που μου χε πει την προηγούμενη μέρα, με αφορμή ένα ζήτημα:

“κάνω κάτι σκέψεις καμιά φορά!…πώς θα με βρείτε, λέει, κάποια ώρα να κοιμάμαι…πρωί θα ναι , βράδυ θα ναι;…ξέρεις τι …εννοώ!ποια από τις δυο σας άραγε θα φάει την πρώτη κρυάδα, εσύ ή η μάνα σου;”

και ευκαιρία δεν έχασε να δώσει μια συμβουλή:

“να σφίγγεσαι πριν ανοίξεις μια πόρτα, να μην πετάει ο νους σου, δεν ξέρεις τι θ’αντικρύσεις από πίσω…”

τι ήταν αυτό που είπε μόλις εχθές η γιαγιά μου και τι αυτό που τώρα αντικρύζω;

πέρασε αρκετός χρόνος για να καταλάβω, ίσως και δυο στιγμές όμως μονάχα, μα πάλι δεν κατάλαβα…

κι επειδή την είχα μπροστά μου,αλλά φωνή δεν είχα να φωνάξω, ούτε θάρρος να την αγγίξω, το μόνο που μου έμεινε ήταν ν’ απλώσω το χέρι και να γυρίσω το κουμπί στο ραδιόφωνο, να το κλείσω…

τότε η γιαγιά πετάρισε τα βλέφαρα, κάτι μουρμούρισε…άπιαστο!

“δεν ήρθε για καλό αυτό το ράδιο!θα το σπάσω!” είπα με ένα λυγμό, και με ένα δεύτερο, που δεν άντεχε άλλο φιμωμένος να μένει στο λαρύγγι μου…

“τι φταίει το ράδιο;” μουρμούρισε η γιαγιά, παλεύοντας να διώξει τον ύπνο απ τα μάτια της ή τη θολούρα του ύπνου…

“τότε γιατί σε βρήκα έτσι;”

“πώς;”

“σα να κοιμάσαι…”

“α…άκουγα τα μηνύματα τζέρι μου και με πήρε ο ύπνος φαίνεται, πωπω…ξύπνησα και δεν ξέρω πότε είναι!”

“τι ύπνος;”

“ύπνος, ένας βαρύς υπνάκος, ήπια ένα τσάι με γαρύφαλλο, κι αντί να με ξυπνήσει…έβαλα και φλύδα κυδωνιού, φέρνει γαλήνη, άλλοι τα πίνουν για να τους πέφτει η πίεση…”

αλλού έβρεχε, σκέφτηκα, σα να μη θυμόταν τι μου λεγε χθες για κείνη την κρυάδα, «…και ποια από τις δυο σας άραγε θα φάει πρώτη την κρυάδα!»

κάθησε καλύτερα στην πολιθρόνα κι άνοιξε την αριστερή της παλάμη…

φανέρωσε ένα σβωλαράκι με τις τρίχες από τα μαλλιά της, αυτές που πέφτανε στο χτένισμα και τις τύλιγε σα νήμα λεπτό, σαν κουβαράκι, σημάδι ότι είχε χτενιστεί, να μην κοιμηθεί που λέει ο λόγος αχτένιστη!

μετά, με χάιδεψε στα γόνατα, στο φουστάνι μου, μού ζήτησε ένα ποτήρι νερό να βρέξει λίγο τα χείλη της…

της το ‘δωσα, ξέχειλο μάλιστα, αλλά την κοίταζα με μισό μάτι, σαν πληγωμένη θανάσιμα, εμπαιγμένη τρόπο τινά, κι ας έπαιρνα βαθειές ανάσες ανακούφισης…

υγ. εδώ, το ρήμα  «κοιμάμαι» δε σημαίνει το σύνηθες εννοούμενο!
χρησιμοπιείται κατ’ ευφημισμό ή κατ’ εκφοβισμό του μεγάλου ύπνου,και να γιατί η γιαγιά μου ευχόταν «καλό ξημέρωμα» όταν έλεγε πως πάει να πέσει…


Advertisements

5 responses to “τραγούδια και μηνύματα…

  • ΑΜΑΝΤΑ

    Τι μου ‘κανες. σαν να βλέπω τη γιαγιά μου, με το μαντήλι στα γόνατα, να χτενίζεται, να μαζεύει τις τρίχες, να τινάζει και να διπλώνει το μαντήλι….
    Μόνο που δεν άκουγε για τις αναζητήσεις μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Δεν ήρθε πρόσφυγας, αλλά είχε πάντα μια επιφύλαξη για τους πρόσφυγες, που ήρθαν και αναστάτωσαν τα πάντα. Οπως όλοι το αποτέλεσμα έβλεπε, όχι την αιτία.

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    ωραια η ιστορια με τη γιαγια, παραλιγο να με ριξει στον κοσμο των συναισθηματων, ομως εγω; εκει, βραψος :[

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Απο αναμνήσεις άλλο τιποτα με τη γιαγια και τον παππου.
    Εγω τη θυμαμαι να γκρινιάζει στο παππού μου «μη ρουφας(στα δικά της ελληνικά μη πίνεις κρασι)και βασανίζεις το παιδί»όταν εκείνος με άρπαζε κι αφου με γαργαλαγε με πέταγε πάνω κάτω με αποτελεσμα το πρώτο επάγγελμα που ζήλεψα ήταν αυτό του ακροβάτη.
    Τη θυμαμαι να κλαιει όταν άκουσε στο ραδιόφωνο για τον Αττίλα και ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω.
    Οι αναμνήσεις μου με το ραδιόφωνο ξεκινουν σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία.
    Αναλογο σοκ είχα περασει όταν μια μέρα προσπάθησα να τη ξυπνήσω και δε ξύπναγε…να μου πήγε!
    Κι εκείνη κοιμόταν βαθειά….όταν ξύπνησε και καταλαβε με κορόιδευε!
    Γιαγιαδες!

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Στο ραδιοφωνο άκουγα τα εκτος έδρας της Πανιωνάρας με το παππού….
    Και η γιαγια…»δε βαζετε κανα τραγουδακι λεω γω?»

    Μου αρέσει!

  • angiecillin

    Γιατί όλες οι γιαγιάδες μοιάζουν λίγο πολύ μου λες;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac