ελαιογραφία


είναι μια ελαιογραφία ακατακίνητη

την κοιτάζω χωρίς να ξέρω αν τη βλέπω

στην προθήκη υπάρχουν κι άλλες σαν κι αυτή

είναι στο κέντρο της προθήκης που βρίσκεται κάτω  από τη σκάλα

το κορίτσι σφίγγει την άνοιξη στην αγκαλιά του και τα μάτια του με κοιτάζουν σχεδόν θλιμμένα

χαμογελάει με τη γυαλάδα του χαρτιού και τα μάγουλά του είναι κόκκινα

ο ουρανός από πίσω του είναι της νύχτας σκούρος  σαν βελούδο ύφασμα

το στόμα του είναι καλοσχεδιασμένο και σχεδόν μικρό

πάνω από την καρτ – ποστάλ έκφρασή του, τα μάτια του με κοιτάζουν διαρκώς με στέρεο βαθύ σκούρο βλέμμα

το μπράτσο που κρατάει τα λουλούδια μου θυμίζει το μπράτσο κάποιου που με κρατάει με προσοχή

το άλλο το τεντωμένο, μου  θυμίζει το δικό μου σαν αναζητά προσοχή

το φόρεμα σκούρο βαθύ από στέρεο ύφασμα

τα μάτια του είναι πράγματι θλιμμένα

με κοιτάζουν από τα βάθη της λιθογραφικής τους πραγματικότητας με κάποια αλήθεια

ήρθε μαζί με την άνοιξη

τα θλιμμένα του μάτια είναι μισοσκεφτικά μισόκλειστα, αλλά δεν είναι αυτό που τράβηξε την προσοχή μου

φεύγω από μπροστά από την προθήκη ασκώντας μεγάλη βία στα πόδια μου

διασχίζω το διάδρομο και επιστρέφω με μια αδύναμη εξέγερση

κρατάει ακόμα την άνοιξη που του έδωσαν κι ας είναι καλοκαίρι

και τα μάτια του είναι ακόμα θλιμμένα σαν αυτό που δεν έχω να δω

ιδωμένη από μακριά, η ελαιογραφία έχει τελικά περισσότερα χρώματα

το κεφάλι έχει μια κορδέλα ενός χρώματος σκούρου πιο έντονου που κρατάει ψηλά τα μαλλιά του κοριτσιού

μιας κορδέλλας που δεν είχα προσέξει

υπάρχει στα ανθρώπινα μάτια, ακόμα και μιας λιθογραφίας, κάτι τρομερό

η αναπόφευκτη μαρτυρία της συνείδησης

η παράνομη κραυγή σε ώρες κενής ησυχίας

η κραυγή που δηλώνει ψυχή

με μεγάλη προσπάθεια σηκώνομαι από τον ύπνο όπου μουσκεύω, και τινάζω σαν σκυλί, τα υγρά σκοτάδια της ομίχλης

και πάνω από τη λιποταξία μου, αποχαιρετώντας κάτι, τα θλιμμένα μάτια μιας ολόκληρης ζωής

τα θλιμμένα μάτια αυτής της ελαιογραφίας με κοιτάζουν σα να γνώριζα κάτι

από κάτω, ένα ημερολόγιο

περικλείεται από δυο μαύρες σχεδόν καμπυλωτές κακοχρωματισμένες  κορνίζες

ανάμεσα στο πάνω και το κάτω μέος του περιγράμματός της, πάνω από το 1929 με τη βινιέτα με την παλιομοδίτικη καλλιγραφία που καλύπτει την ημερομηνία, τα θλιμμένα μάτια μου χαμογελούν ειρωνικά

είναι παράξενο τελικά από που γνώριζα αυτή τη μορφή

υπάρχει σε μια γωνιά στο βάθος ενός συρταριού μου, ένα πανομοιότυπο καδράκι που το έχω δει πολλές φορές

όμως, εξαιτίας κάποιου μυστηρίου, είτε της γκραβούρας, είτε δικού μου, το κορίτσι του συρταριού μου δεν  έχει θλιμμένα μάτια

είναι απλά μια ελαιογραφία λέω

είναι από χαρτί που γυαλίζει, και κοιμάται κάτω από την σκάλα την άχρωμη ζωή του

θέλω να χαμογελάσω για όλα αυτά, αλλά νιώθω μια μεγάλη δυσθυμία

νιώθω ένα κρύο αεράκι στην ψυχή

δεν έχω τη δύναμη να εξεγερθώ ενάντια σε αυτόν τον παραλογισμό

σε ποιο παράθυρο να πλησιάσω το κάδρο;

ποια μάτια να με δουν στην ελαιογραφία;

νιώθω σχεδόν, κάποια να πέφτουν πάνω μου

όχι εμένα, εκεί!κάτω από τη σκάλα βρίσκεται η αληθινή ελαιογραφία…

σηκώνω διαρκώς τα μάτια μου προς τα εκεί…

δίνω σε κάθε συγκίνηση μια προσωπικότητα, σε κάθε κατάσταση ψυχής μια ψυχή

το κορίτσι βγήκε από την κακοφταγμένη κορνίζα

έστριψε στη γωνιά

βγήκε τραγουδώντας στο δρόμο

έμοιαζε ευτυχισμένο, αλλά δεν έβλεπα το βλέμμα του

δεν ήξερα ποιο ήταν το όνομά του

το άκουγα για λίγο από μακριά

μετά το είδα, χωρίς να αισθάνομαι κάτι, σε μια μπερζέρα να κοιμάται όνειρα

Advertisements

5 responses to “ελαιογραφία

  • moodytimes

    Και ιδου η πρώτη εκτέλεση……..

    Λένε μερικές φορες πως σε ένα πινακα ο καθενας βλέπει κα΄τι διαφορετικό.
    Ύστερα απο μια πανεμορφη περιγραφή πόσο εύκολο να είναι αυτό?Θες δε θες η περιγραφή έχει καρφωθεί στο μυαλό σου.

    Μου αρέσει!

  • katabran

    να γιατί δε σε αντέχω!

    Μου αρέσει!

  • Πληγωμένη Τριανταφυλλιά

    ελαιογραφία της ψυχής χαραγμένη με ανεξίτηλα χρώματα η εκφραση…
    της ψυχής εκείνου που έδινε πνοή και υπόσταση στο σχέδιο του, και σε εσένα σε εμένα και όλους εκείνους που προσπαθούν να αναλύσουν στο τι βλέπουν….
    εκεί τελικά στη σκάλα στη προθήκη, πρέπει να έχεις θυσαυρό….
    ξέρεις τι μαρέσει πιο πολύ? το παρατεταμένο χέρι..και τα λουλούδια…το βλέμμα είναι σχεδόν αυτό που λίγο ή πολύ έχουμε όλοι σε κάποιες φάσεις της ζωής μας… λίγη θλίψη, ανακατεμένη με ένα κρυφό χαμόγελο…που απλά βγαίνει κάπως έτσι…την καλησπέρα μου σε εσένα και στους θυσαυρούς κάτω από τη σκάλα…

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Το Πορτραιτο του Ντοριαν Γκρευ….σε κατα Καταμπραν έκδοση.
    Μου άρεσε πολύ αυτό το κείμενο,λίγο μυστήριο ,λίγο ρομαντικό….έχει κατι
    Εμ δεν είμαι καλός στις περιγραφες το ξέρεις
    Λοιπόν θα κοιτάω τους πίνακες με άλλο μάτι πιά

    Υ.Γ Συγνώμη ο μόνος λόγος που δεν αντεχεις τον απο πάνω είναι οι πρώτες εκτελέσεις?Μπραααβοοο αντοχή!!!!
    Αμα εξηγούσα εγώ ήθελα 2010 σχολια…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac