Aποικίες…

το εύρος της γεωπολιτικής αναγνώστη μου είναι τεράστιο κι αν ταξιδέψεις στις Αποικίες του Ορσεννά, θα μείνεις με το στόμα ορθάνοιχτο!

κάποτε που λες κάποιοι απήγαγαν δάση, μετέφεραν φύτρεςναπό τη μια άκρη της γης στην άλλη, έτσι απλά, σα να μεταφύτευαν μια ντάλια από τη μια μεριά του κήπου στην άλλη…

χωρίς αμφιβολία αναγνώστη μου, οι αυτοκρατορίες κάποτε είχαν καταντήσει ξετσίπωτες…

κάποτε οι αυτοκρατορίες είχαν καταντήσει τόσο αλαζoνικές… όσο να μην κακοφανεί στην Αγία Βίβλο…

θα πρέπει να σου θυμήσω αναγνώστη μου ότι ο Νώε δεν είχε σκεφτεί παρά μονάχα την πανίδα!

η χλωρίδα;

πάρε για παράδειγμα το καουτσούκ!

ξέρεις ότι το καουτσούκ μοιάζει με τη δημοκρατία;

είναι ικανό να σταματήσει ακόμα και εμφύλιους πολέμους!

αν και αν ο Μ.Αλέξανδρος γνώριζε τη χρήση των ελαστικών, θα είχε φτάσει μέχρι την Ιαπωνία και βάλε…

το καουτσούκ, έχει επίσης μεγάλη ομοιότητα με τον έρωτα!

η επιστήμη των ελαστικών όπως και του έρωτα είναι σύνθετη και σκληρή…

όπως ο δεύτερος έχει χρακτηριστική επιδερμική απόλαυση έτσι και τα λάστιχα έχουν μια σχέση ερωτική με την επιφάνεια του δρόμου…

το θέμα και με τις δυο περιπτώσεις είναι πώς να αποφεύγονται τα θανάσιμα ολισθήματα βέβαια!

κοινός παρονομαστής η οσφρητική απόλαυση, κλέινεις μάτια, ανοίγεις ρουθούνια κι αμέσως πηγαίνεις νοερά πχ στη Βραζιλία των χιλίων αρωμάτων ή σε σώμα μυρίων μυρωδιών…

τώρα τι σχέση μπορεί να έχει με όλα τούτα το Κλερμόν Φεράν;

θυμήσου τους αγώνες ταχύτητας αναγνώστη μου…αλλά θυμήσου και τα ποδήλατα!

ο Γκαμπριέλ που σπούδασε θετική, ευτυχώς, φιλοσοφία, ως μηχανικός με ειδικότητα στα φράγματα, στις γέφυρες αλλά και στο καουτσούκ, υποφέρει με ότι δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, με το αόριστο αρρωσταίνει….με τις γυναίκες δε, εκμηδενίζεται!

ευτυχώς το 1913 η σεξουαλικότητα παίρνει τη θέση που της αρμόζει χάρη στον Φρόϋντ και τις δυο αδερφές, εκτονώσου Γκαμπριέλ!θυμήσου τα ποδήλατα!διεγείρουν το φύλο των γυναικών, στριμώχνουν δυναμικά εκείνο των αντρων…έρως, θέρος, πόλεμος…ποδήλατα!

η Κλάρα, φωτογράφος των στετλ, η Αννα που τα κάνει όλα στο πόδι, αυτές οι δυο αδερφές σου αρκούν…

χάρη σε αυτές η ζωή σου μοιάζει με αποικία, με αυτοκρατορία ονείρων, με φανταχτερό θέαμα!

εξαιτίας τους, η ζωή σου μοιάζει με τον πύργο της Πίζας, αλλά τι τη θες την ισορροπία;

ούτε τη Βραζιλία, ούτε τον Αμαζόνιο, ούτε τη μυστική ζωή του Κλερμόν Φεράν, ούτε το παλιό Χε την πρωτεύουσα των μαυσωλίων, ούτε το Μπελέμ ντο Πάρα, ούτε το Λονδίνο, αλλά ούτε και το θετικισμό δε θα χες γνωρίσει χωρίς αυτές…

άσε που δε θα χες μάθει ότι οι πίκρες του έρωτα είναι πιο γλυκές από τη ζούγκλα!

άσε που ακούγοντάς σε, μου θυμίζεις τον Κολόμβο…ο Διάπλους και των δυο σας έχει αρκετές ομοιότητες, όχι ότι είχες να καθυσηχάσεις συντρόφους, αλλά μια Κλάρα χαμένη και τρομοκρατημένη…

πώς μου ρθαν τώρα στο νου αναγνώστη μου, βλέποντας την Κλάρα στην αγκαλιά του Γκαμπριέλ, τα μικρά χάρτινα καραβάκια που ταξιδεύαμε παιδιά σε σιντριβάνια…

μπορείς να πας όπου θες Γκαμπριέλ, να διαλέξεις όποιο πόλεμο θέλεις, όποια ζωή θέλεις αρκεί να ναι μεγάλη, είχε δίκιο η Αννα…

η Αννα που έφυγε, ή έμεινε; έμεινε! ναι, έμεινε φευγάτη…

αλήθεια είναι σωστή η φράση “μένω φευγάτη”;

πάντως εγώ ξέρω πως οι γυναίκες που τους αρέσει να εξαφανίζονται, υποφέρουν περισσότερο από κείνες που εξαφανίζονται παρά τη θέλησή τους…

κι έτσι περάσαν τα χρόνια…

εντωμεταξύ, εμφανίστηκε το ευρωπαϊκό μπιλιάρδο, δημιουργήθηκε το εθνικό λαϊκό θέατρο, έγινε ο πόλεμος της Κορέας, το Κασκ ντ’ Ορ του Ζακ Μπεκέρ έσπασε ταμεία και ο …Γκαμπριέλ ζούσε ανάμεσα στην Κλάρα και την Αννα, όπως ο Φρόϋντ ανάμεσα στις αδερφές Μπερνέι!

αναγνώστη μου,

ήταν μια φορά κι έναν καιρό η Απελευθέρωση, η ανακωχή, η αρρώστια της προσμονής….

ήταν κάποτε ατέλειωτοι νεκροί χωρίς κουφάρια…

ήταν κάποτε το νησί Ζατ κι η Αμερική, το ξενοδοχείο Λιτέτια και η φωτογραφία, το νησί Σεγκίν και τα Ρενώ κατρέλ…

ήταν κάποτε, κάποιο βράδυ, ένα κονσέρτο στο Γκαρ ντε λ΄Εστ…

ήταν κάποτε το καουτσούκ…

ήταν κάποτε οι Κόκκινες Χώρες…

ήταν κάποτε τα ποδήλατα της Σαϊγκόν, οι φίλοι του Ουγκώ στο Κάο Ντάι, τα μαυσωλία του Χουέ, το αεροδρόμιο του Ανόι…

ήταν κάποτε ο Μπάο Ντάι…

ήταν κάποτε τα ξίφη της Μεκόνγκ…

ήταν κάποτε μια αποικιακή έκθεση ντουμπλαρισμένη από ένα καλοκαιρινό ποδηλατοδρόμιο στα σύνορα του Λάος, το Ντιεν Μπιέν Φου…

ήταν κάποτε η μετενσάρκωση…

ήταν κάποτε το φεστιβάλ των Καννών…

ήταν κάποτε η Αμερική…ήταν κάποτε η Αμερική…

ήταν κάποτε και ο Γκαμπριέλ!

εξευτελισμένος…

ένας δημόσιος υπάλληλος…

ένας γάλλος δημόσιος υπάλληλος…

ένας ευσυνείδητος γάλλος δημόσιος υπάλληλος…

ένας ευσυνείδητος γάλλος δημόσιος υπάλληλος στους τροπικούς…

εξευτελισμένος…

κανένα ζωντανό πλάσμα δεν ταπεινώνεται από το θέαμα της καθημερινής ζωής περισσότερο από έναν ευσυνείδητο δημόσιο λειτουργό στους τροπικούς…

ένα βιβλίο που μοιάζει με ταπισερί αναγνώστη μου!αυτό είναι το προσωπικό ημερολόγιο του Γκαμπριέλ!

αν ποτέ αναγνώστη μου, ο δρόμος της ζωής σου διασταυρωθεί με το δρόμο της ζωής ενός συγγραφέα, είτε αυτός γράφει μυθιστορήματα, είτε δοκίμια, είτε πεζογραφήματα, ή διατριβές, θα σου πει ότι ένα ημερολόγιο είναι πάντα ένα πολύ ευπρόσδεκτο δώρο!

σου προτείνω να σου το χαρίσεις!

Advertisements

5 responses to “Aποικίες…

  • moodytimes

    Ως βετεράνος φευγάτος θα σου πω υπεύθυνα πως η φραση «μένω φευγατος» ισχύει
    Με τα ημερολόγια δε τα πήγαινα καλά αλλα τουτο δω θα το προτιμήσω.
    Δεν εγραψες συγγραφέα μωρεεεεε!

    Μου αρέσει!

    • katabran

      αϊ μωρέ!2η σειρά δες!άνοιξε τα στραβά σ!
      φιλάκια φευγάτα!

      Μου αρέσει!

    • katabran

      λοιπόν, δεν υπάρχει εξώφυλλο για να το βάλω και μη φωνάζεις λες και προγκάς τα πράττα, αν υπήρχε θα το έβαζα, αναζήτησέ το στα σπάνια βιβλία!
      αϊ τράβα σε κάνα μαγαζί που πουλάει βιβλία, και πες, ψάχνω τις Αποικίες του Ερίκ Ορσεννά, κάποτε εκδόθηκε από Λιβάνη, υπάρχει επίσης και ένα άλλο βιβλίο του ιδίου, το Ταξίδι στις Χώρες του Βαμβακιού από εκδ. Αγρα!
      νταααξ;

      Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Α ναι και η ταινία ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ είναι πολύ έξυπνο σπαγγετι γουέστερν,Τζαίημς Κομπερν ,Ροντ Σταιγκερ….

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac