πλην ενός…

στην ανάξια και βαθιά ψυχή μου καταγράφω, μέρα τη μέρα, τις εντυπώσεις που σχηματίζουν την εξωτερική ουσία της συνείδησης του εαυτού μου…

τις βάζω σε λέξεις περιπλανώμενες, που με εγκαταλείπουν μόλις τις γράφω και περιπλανώνται, ανεξάρτητες από μένα, σε πλαγιές και λιβάδια από εικόνες, σε δενδροστοιχίες εννοιών, σε μονοπάτια συγχύσεων…

αυτό δε μου χρησιμεύει σε τίποτα, γιατί τίποτα δε μου χρησιμεύει σε τίποτα πλην μιας φωνής ή του απτού της περιβλήματος…

δε μου αρέσει η λέξη “χρησιμεύει” αλλά τοποθετώντας τη στη φράση είχα κατά νου τη “χρεία” αννάπαυσης που συχνά μου προτίνεται μεταξύ αστείου και ενίοτε σοβαρού…

αλλά, αλλά ανακουφίζομαι γράφοντας, σαν κάποιος που αναπνέει καλύτερα χωρίς να του έχει περάσει η αρρώστια…

κάποιοι, όταν είναι αφηρημένοι, χαράζουν γραμμές και παράλογα ονόματα ή σχέδια στο χαρτί που χάσκει εμπρός τους…

οι σελίδες οι δικές μου όμως,μού φαντάζουν ορνιθοσκαλίσματα μιας πνευματικής ανησυχίας ή ασυνειδησίας του εαυτού μου…

τα δικά μου ορνιθοσκαλίσματα όμως, τα “φτιάχνω” ή μάλλον τα σκαλίζω μέσα στο λήθαργο όπου με αισθάνομαι, σα σκυλί που οδηγεί τον τυφλό κάτοχό του, και τα ξαναδιαβάζω ενίοτε, με μια καθυστερημένη ακαθόριστη έκπληξη, σα να θυμήθηκα κάτι που πάντα ξεχνούσα!

όταν γράφω, το χω ξαναδηλώσει, με επισκέπτομαι επισήμως…

με απασχολει όμως πάντα, τις τυχαίες εκείνες ώρες της αποστασιοποίησης από τα γραπτά, κατά τις οποίες αποκτώ μια συνείδηση του εαυτού μου χορτασμένη, η υπόθεση της μορφής που έχω σωματικά αλλά και ψυχικά, στα μάτια αυτών που με κοιτάζουν και μου μιλούν, είτε καθημερινά είτε περιστασιακά, είτε κατά προτίμηση…

μόνο στη σύγκρουση και στον έρωτα συνειδητοποιώ πραγματικά ότι όλοι έχουμε πρώτιστα ψυχή…

γι αυτό μερικές φορές χάνομαι σε μια επιπόλαια φαντασία σχετικά με το τι είδους άνθωπος είμαι γι αυτούς που με βλέπουν, πώς είναι η φωνή μου, τι μορφή αφήνω καταγεγραμμένη στην ακούσια μνήμη τους, με τι τρόπο οι κινήσεις μου, τα λόγια μου, η εμφανής ζωή μου, εντυπώνονται στη ρητίνη του οφθαλμού της των άλλων ερμηνείας…

δεν τα κατάφερα ποτέ να με δω έξωθεν…

δεν υπάρχει καθρέφτης που να με καθρεφτίζει έξωθεν, γιατί δεν υπάρχει καθρέφτης που να μας βγάζει από τους εαυτούς μας…

γι αυτό είπα πρωτύτερα “χρησιμεύει”!

γι αυτό μου είναι απαραίτητη η άλλη ψυχή, είναι για μένα η άλλη γωνία του βλέπω και αισθάνομαι…

αν ήμουν μια ηλικιωμένη ηθοποιός του κινηματογράφου, ή έγραφα σε δίσκους που να ακούγονται τη δυνατή φωνή μου, είμαι σίγουρη ότι παρόμοια δε θα ήξερα τι είμαι, ιδωμένη από την άλλη πλευρά, διότι, όπως και να ‘χουν τα πράγματα, ότι και να εγγραφεί από μένα, είμαι πάντα εδώ,στο σπιτάκι μου στην εξοχή με τους ψηλούς τοίχους από κισσό κι από συνείδηση του εαυτού μου…

όλα είναι πολύπλοκα, ή εγώ είμαι πολύπλοκη!

αλλά, όπως και να ‘χει, δεν έχει σημασία, γιατί, όπως και να’ χει τίποτα δεν έχει σημασία πλην…

και τώρα, που λέω να κλείσω, χαμογελώ την ώρα που καταλήγω αδιάκοπα σε τέτοιες σκέψεις χωρίς ειρμό, εξαιτίας της ζωτικής ερμηνείας που τις κάνει να αναδύονται από μια ανθρώπινη ψυχή, πολύ πριν γεννηθούν τα αστέρια, πολύ πριν γεννηθούν οι μεγάλες αιτίες του πεπρωμένου της…

δεν έχεις ταίρι, μου λεγε ο παππούς μου, αλλά τώρα μου πήρε χρόνο να καταλάβω τι εννοούσε…

επειδή έγραψα επτακόσιες τόσες  λέξεις, δε σημαίνει τίποτα, δεν είπα τίποτα…

εξάλλου κάποιος μου είπε πως τα προσωπικά χιλιοστα μου δε μπορουν να ερμηνευθούν, αλλά έχουν κάτι το διακοσμητικό και ίσως ασχοληθεί ξανά και ξανά με τα ορνιθοσκαλίσματά μου

θα μπορούσα τώρα να του ζητήσω να μου θυμίσει τραγούδια αυτοπροσδιορισμού και αυτοεπιβεβαίωσης ή ίσως κοινής πορείας…

θα μπορούσα τώρα να του ζητήσω να μου θυμίσει τραγούδια αυτοπροσδιορισμού και αυτοεπιβεβαίωσης ή ίσως κοινής πορείας;;;

ναι παππού μου, δεν έχω ταίρι!

γελώ και η εντύπωσή μου είναι ότι αυτό, που υπάρχει και είναι ένα και μοναδικό “ένα”, είναι σε άλλο μέρος, πέρα από τον τοίχο με τον κισσό, και ότι μου μένουν βήματα ή μικρά ταξίδια να κάνω, αλλά έχω ψυχή να τα κάνω…

το τελευταίο δεν είναι τίποτα, είναι κάτι…

αρκεί βέβαια ένα ευρύ πρόγραμμα κατανόησης του… χάρτη μου ή της γεωγραφίας της συνείδησής μου η οποία ομολογουμένως διαθέτει μια ιδιατέρως πολύπλοκη ακτογραμμή, απόκρημνα βουνά και ήρεμες λίμνες…

κι όλα μου φαίνονται, αν το καλοσκεφτώ, σαν ένα είδος χάρτη, όπως αυτός που φέρει το όνομα Pays du Tendre*, αστεϊσμός ακρίβειας, που περιέχεται σ’ ένα ειρωνικό ή φαντασιόπληκτο βιβλίο προς τέρψη των ανώτερων όντων, τα οποία γνωρίζουν που ακριβώς βρίσκονται τα πραγματικά μέρη…πλην εμού και της φωνής του “ενός”ή του απτού της περιβλήματος που προανέφερα… εμείς, ρυθμίζουμε τις ψυχές μας προκειμένου να καθοδηγήσουμε το σώμα μας στο χάρτη πρώτα και μετά στο φυσιολογικό ανάγλυφο…


* η Χώρα του Τρυφερού, είναι μια φανταστική χώρα όπου τα διάφορα στάδια του έρωτα απεικονίζονται μέσω μιας τοπογραφικής αλληγορίας…

Advertisements

6 responses to “πλην ενός…

  • mplaougrinias

    Πέστα παππου πεστα…γραφει κανενας άλλος έτσι?
    Εμ δεν έχεις ταιρι βέβαια..τρόπος του λέγειν,στο γραψιμο εννοώ.
    Θα χαρτογραφήσω κάποια κειμενά σου και θα τα κάνω Ελ Ντοραντο να ψάξω να βρω κρυμμένα μυστικά να λύσω γρίφους.
    Υπάρχουμε μέσα απο τον άλλον,δεν υπάρχει καθρεφτης για μας και ποτε δε μπήκα στο κόπο να ψάξω για το δικό μου.
    Έμαθα να ζω με την αφηρημάδα μου διοτι την αγαπησα κι ανταποκρίθηκε
    Αλλα κι εσενα Τσοπάνα δε σε άφησε παραπονεμένη..μια χαρα ταλέντο σου έδωσε

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ούτε συννενοημένοι να ήμασταν οι Moodys.
    Ένα Mulholland Drive με σκηνοθέτη μια μπλογκερ που τα rollercoaster κειμενα της σε ανεβοκατεβάζουν σε ζαλίζουν αλλά….»να κανω κι άλλη βόλτα»
    Τη δική σου αφηρημάδα τη πληρώνουμε εμεις που θελει συγκέντρωση πιλότου η κατανόηση των γραπτών σου…αλλα ξέρεις κάτι..κάθε παιδί έχει όνειρο να γίνει πιλότος και να πετάξει η ναυτικός και να ταξιδέψει να διαβάσει χάρτες…..
    Έτσι ονειρεύεται,έτσι βλέπει αυτό τον εαυτό του
    Μας ξανακάνεις παιδιά αν δε το κατάλαβες…
    Και το θέλουμε πολύ αν δε το κατάλαβες…
    Χθες βραδυ έβλεπα ότι περπαταγα και μίλαγα με το δικό μου παππού…δε θυμαμαι που πηγαίναμε…δε μας ενδιέφερε..γι’αυτο περνάγαμε καλά
    Σιχτιηρ ρε Ιρακινέ ας έβαζες το Ελ Ντοραντο απο Maiden…μου φαγες την ιδέα

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    αυτοκριτικη για σημερα λοιπον.
    μ’ αρεσει..
    ..αναρωτιεμαι τωρα για την αμεσως επομενη αναρτηση :[

    Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Πλήν ενος…..
    Πολλά αναποδα η σημερινή μέρα πλην ενός….
    Έχεις δίκιο….μας αρκεί αυτο το ένα για να ξεχάσουμε κάμποσα «πολλά».

    Μου αρέσει!

  • Bαγγέλης

    Αυτο το »α ι» αντι του »ε» με τον ίδιον ηχητικό τόνο ,κακόβουλο στοιχείο
    εμπόδησε την επικοινωνία μας.Με γειά του με χαρά του!Εγώ για να είμαι
    ειλικρινής δεν τα πιστεύω αυτά,Δεν ξέρω εσύ τι πιστεύεις,Εγώ σ’έχω στα
    αγαπημένα μου,Τώρα ο Αλέκος γελάει με κείνο το κακαριστό γέλιο του,
    εύγε του, τον σύμπαθώ γιατι έχει έξω καρδιά Και μεταδίδει την αισιοδοξία του και στους άλλους,Τελοσπάντων, ήρθα να σου πώ μια καλησπέρα και
    όχι, την ιστορία της ζωής μου.Σε είχα χάσει τόσο καιρό και δεν μπορούσα να σε βρώ.Μου έχουνε αποκλείσει το προφίλ μου απο τις σελίδες και δεν
    ξέρω γιατι.Μήπως μπορείς να μου πεις κανέναν τρόπο να το επαναφέρω,
    η ν’ αλλάξω α φ ε ν τ ι κ α ; Bαγγέλης Ιωάννου

    Μου αρέσει!

    • katabran

      καλημέρα σας…
      αν ήσαστε καλό παιδί, κανείς δε σας απέκλεισε!
      αν είστε καλό παιδί, ελέγξτε τις ρυθμίσεις σας!
      αν θέλετε νέο αφεντικό,διαλέξτε μαγαζί κι αρχίστε τη δουλειά!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac