άξενος πόντος

αυτό που σίγουρα ξεχνώ πιο συχνά

και είναι το μόνο που ξέρω,

είναι ότι δεν ξέρω τίποτα…

και αυτό πάλι,

είναι το μόνο που ξέρω σίγουρα αναγνώστη μου…

το παρελθόν ήταν πάντα κάτι σαν ποίημα για μένα…

όλες οι ασήμαντες στιγμές της ζωής που δεν χάνονται γιατί υπήρξαν κάποιες άλλες στιγμές , που θεωρούνται ουσιώδεις ως αναμνήσεις για να παραμείνουν ζωντανές, για μένα έχουν αξία….

ένα μοσχαράκι, όρθιο, δεμένο στη μηλιά…

μια φωτιά που φωτίζει ένα δάκρυ στο μάγουλο της γιαγιάς…

ο παππούς που κρατάει το σουραύλι στα γόνατά του…

πρόσωπα συναγμένα γύρω από ένα χαμηλό τραπέζι…

ομιλίες…

δεν καταλαβαίνω λέξη απ όσα λένε αλλά δοξάζω το θεό τους που με αξίωσε να τα ακούσω…

σκέφτομαι αν μπορούσε κάποιος να κάνει το χρόνο να σταθεί ακίνητος…

σκέφτομαι αν μπορούσε κάποιος να σβήσει από τον κόσμο την απανθρωπιά…


διάβασα αυτό το βιβλίο και από τα δυο προηγούμενα “σκέφτομαι” παρόλο που δεν έσβησε η φρίκη , ένιωσα το χρόνο να ακινητοποιείται….

σκέφτομαι πώς κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να γίνουν δικοί μου άνθρωποι μόνο και μόνο γιατί η ιστορία τους κάπου ακουμπάει το παρελθόν μου…

χωρίς αρίθμηση σελίδες με ασπρόμαυρες φωτογραφίες που μου θυμίζουν φωτογραφίες της οικογένειας της Σμυρνιάς γιαγιάς μου …

σηκώνομαι με το βιβλίο στα χέρια και κοιτώ μια το δικό μου άλμπουμ, μια εκείνες…

να!έτσι ακουμπώ εκείνα τα πρόσωπα και τα κάνω δικά μου…

μετά, μέσα μου βαθειά θα μένουν δάκρυα…

ακόμα κι αν ξέρει πάντα ότι πονά κανείς, ίσως και να πρέπει τότε λένε, εκεί που είναι το κλάμα να βρεθεί…

χιλιάδες χρόνοι ιστορικοί, χιλιάδες γνώσεις, μυριάδες χιλιάδες ανθρώπινες καθημερινές ιστορίες επηρεασμένες από καθόδους “μυρίων” προς και από τον “πόντο”

“πόντος” σημαίνει θάλασσα κι όσο κι αν η θάλασσα λένε πως σβήνει τα ίχνη κάποιοι λαοί βάσταξαν τα ίχνη τους σε άνυδρα σκληρά εδάφη και σε άνυδρες σκληρές ψυχές…εδάφη και ψυχές καταφύγια…

καταφύγια κατά μήκος διαδρομών που θυμίζουν χορό μαύρων σκυφτών φιγούρων ή πορεία μαύρων σκυφτών φιγούρων;κάτι ανάμεσα σε αυτά τα δυο, τώρα που το σκέφτομαι, μου κάνει η λεπτομέρεια του διακοσμητικού των 490 σελίδων του ζωγράφου Βάλια Σεμερτζίδη

οι διαδρομές χωρίς επιστροφή, χωρίς τίποτα, μόνο σημάδια η περιουσία των ανθρώπων, τίποτε άλλο, τίποτα δεν απομένει , ούτε καν το όνομα…Θυμία, από το …Ευθυμία…

η ιστορία αφήνει ξέπνοους τους ανθρώπους στο πέρασμά της, τους πλακώνει με χαλίκια τα μάτια για να κρατηθούν κλειστά, να μη βλέπουν οι ζωντανοί το βλέμμα εκείνο το τελευταίο και εγκαταλείψουν τη διαδρομή…

μικρά κομμάτια ζωών εισβάλουν, παλεύουν με το θάνατο, και είναι παράξενο πώς τα καταφέρνουν για λίγο και το νικούν, για λίγο όμως…ο ήλιος ας πούμε που εξαντλεί ήδη εξαντλημένους, θυμίζει τον ήλιο που πέρναγε από το παράθυρο της σάλας όπου η Μητέρα ανακάτευε το στιφάδο και γλύστραγε στο δωμάτιο του παππού, φωτίζοντας τελικά τη λύρα του Πατέρα που ήτανν ακουμπισμένη στην άκρη του τραπεζιού…μετά έπεφτε ξαφνικά κρύο παγερό σκοτάδι…

πόση εντύπωση μου έκαναν κάθε φορά που αυτες οι λέξεις με το πρώτο τους γράμμα κεφαλαίο πέρναγαν μπρος στα μάτια μου διανύοντας εποχές και χιλιόμετρα χιλιάδες…

“…σε περιμένω…πάντα σε περίμενα…” με μικρή πλαγιαστή γραφή…

πήγα και γύρισα πολλές φορές κάτω από το εξώφυλλο της ζωής μου κι όταν έφτασα στο 17ο κεφάλαιο και στη 170η σελίδα το ίδιο έκανα!

περίμενέ με, με κεφαλαία πλαγιαστή γραφή…

υπάρχουν τόποι όπου οι άνθρωποι λένε πως φυτρώνουν εκεί από το χώμα, γεννιούνται όπως τα δένδρα και τα λουλούδια, με ρίζες βαθειές που φυτρώνουν όχι από τα πόδια τους, αλλά από τις καρδιές τους…πώς λοιπόν να ξέρουν τι θα πει “περιπλανώμενος”;

άραγε σήκωσαν τους μπόγους τους και ξεκίνησαν το ταξίδι τους σιωπηλοί;

(υπάρχουν τρόποι να σκοτώσεις κάποιον χωρίς όπλο, η ιστορία που διάβασα τεκμηριώνει την ύπαρξή τους)

οι μέρες εναλλάσσονται με νύχτες και είναι φορές που ακόμα κι ο ηλιακός δίσκος φαίνεται να διστάζει και να …ακουμπάει για λίγο στο χώμα πριν συνεχίσει τη πορεία του, όπως ακριβώς το κάνουν και οι άνθρωποι που προσπαθούν να σηκωθούν βλέποντας το δρόμο να ξεκινάει από τα πόδια τους, προσπαθούν να σηκωθούν, αλλά τα πόδια τους δεν τους κρατούν λες και παρακλάδια ξεφυτρώνουν από τα σώματα, χώνονται στη γη και ριζώνουν και οι άνθρωποι γίνονται δέντρα…

υπάρχουν ταξίδια μακρινά και ζωές υπάρχουν και ξετυλύγονται στη διάρκειά τους…

ζωές σαν κεντημένες μαντήλες, με κόμπους που από τον καθένα ξεκινά ένα σχέδιο που λύνεται και πέφτει μαζί με τον υφαντή στη σκόνη και χάνεται…

είδα τέτοια σχέδια να ξηλώνονται κόμπο κόμπο μέχρι που οι πολύτιμες μεταξωτές κλωστές φθαρμένες σαν όλα τα πολύτιμα του κόσμου κομμάτια που κάποιος αποφασίζει άχρηστα και παραπεταμένα να μείνουν …

είδα και ένα μεγάλο κόμπο αναγνώστη μου, τον κόμπο του θεού των ανθρώπων, δεμένο να περιμένει να τον ξαναϋφάνουν…

μυστήρια σχέδια που έχει ο θεός των ανθρώπων…για τους ανθρώπους…εξάλλου “Αλλαχού ακμπάρ”,τι ειρωνία…“ο Θεός είναι μεγάλος” λένε όλες οι γλώσσες των ανθρώπων…θα συμφωνήσω μόνο ως προς το θέμα της αναπνοής…όλα τα υπόλοιπα εξαρτώνταν και θα εξαρτώνται από τον άνθρωπο!

στην εξορία, όσοι έχουν πάει το ξέρουν, οι δρόμοι είναι ατέλειωτοι και οι ουρανοί ατέλειωτοι είναι, σπαρμένοι αμφότεροι με μωρά και αρπακτικά, με αγκαλιά το θάνατο η μεγάλη απόδραση, με αγκαλιά την εξαθλίωση ο αποχωρισμός, μέχρι να μη μείνει κανείς αφού το χέρι του θεού όποιος αγγίξει, φεύγει…κι όποιος μένει δεν κοιτάει πίσω, δεν πρέπει να κοιτάξει πίσω, αποδρά, λέει το “ναι”, βάζει ένα μεγάλο στοίχημα, σφίγγει μια μυστηριώδη κουβερτούλα και τολμά να διασχίσει μεγάλες θάλασσες…ο εφιάλτης επιβάλλεται να σβηστεί από τη μνήμη, είναι ζήτημα επιβίωσης…

και χωρίς καμιάς μάνας το φουστάνι να οδηγεί, ένα μικρό παιδί κάνει ένα μεγάλο βήμα και περνά από τον παλιό στον Νέο Κόσμο αφήνοντας τη θλίψη στην παλιά παραλία…


λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται…καλά λένε αναγνώστη μου!

το παιδί, περιπλανώμενος τουρίστας γυρίζει τη γη, τώρα ψάχνει για κάτι που είναι δύσκολο να οριστεί…περπατά ξανά εκεί που το χορτάρι άλλαζε χρώματα, εκεί που και πάλι είναι δεμένο το… μοσχαράκι του και φτάνει μια πλαγιά, ίσως και μια γέρικη μηλιά για να συναντήσει το μεγαλείο των ουρανών που σκέπαζαν εκείνους που καποτε ήξερε δικούς του…

βλέποντας κάποια τόσο όμορφα μέρη, είναι δύσκολο να πιστέψεις πως εκεί κάποια ιστορία έθεσε το ηθικό ζήτημα της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού…

τελικά μοιάζει να υπάρχει μια αδιάλειπτη και αδιάκοπη αλυσίδα βίας και τυραννίας στον κόσμο των ανθρώπων, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια αδιάλειπτη και αδιάκοπη αλυσίδα τραυματισμένων ψυχών…

θυμήθηκα τώρα το Χρυσόμαλλο Δέρας…απλωμένο στο πάτωμα ενός σπιτιού στο Αϊοντόν και πάνω του να κοιμούνται η Χριστοδούλα, η Μαθεία, η Ναστασία, η Μαρία και ο Γιάννης λίγο πιο κει τρώνε αργενκιντάλ, με ωμό κιμά, πλιγούρι, κρεμμύδι, τομάτες και μέντα…άγρυπνη πάντα η Θυμία να προσέχει το…δρόμο από το παραθύρι…κι ο Πατέρας και η Μητέρα να μιλάνε χαμηλόφωνα στην αυλή…

Advertisements

2 responses to “άξενος πόντος

  • Annyra

    Λατρεμένη για άλλη μία φορά με συνεπήρε η θαυμάσια Αιγαιοπελαγίτικη γραφή σου.
    Νομίζω τα συγχαρητήρια πως είναι λειψά…όσο κι αν τα πλατειάσω…
    Σε λατρεύω Αιγαίο ΜΟΥ!!!

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Παρα λίγο να πήγαινα στη παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου αλλα προκειμένου να αποφύγω κάποιους που δεν ήθελα να δω κάθισα σπιτακι μου.
    Και πολύ καλά έκανα διοτι αυτη τη παρουσίαση έπρεπε να είχε το βιβλίο και όχι τη δημοσιοσχεσίτικη του καθε «χωνομαι παντου».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac