ενδεής…

ταράζομαι  πάντα όταν τελειώνει κάτι…

ταράζομαι και θλίβομαι…

το ένστικτό μου της τελειότητας θα ‘πρεπε να το εμποδίσει να τελειώσει!

θα ‘πρεπε κάτι να το εμποδίσει ακόμα και ν’ αρχίσει…

αλλά ξεχνιέμαι και το κάνω…

γράφω ξανά…

αυτό που πετυχαίνω είναι αποτέλεσμα, σε εμένα, όχι της δράσης της βούλησής μου, αλλά της απουσίας της…

αρχίζω γιατί δεν έχω δύναμη για να σκεφτώ…

τελειώνω γιατί δεν έχω ψυχή για να διακόψω…

αυτό που διαβάζεις αναγνώστη μου τις περισσότερες φορές είναι το αποτέλεσμα της δειλίας μου…

μιας δειλίας χειρισμού του εαυτού…

είναι φορές που νιώθω πως θα κινήσω  με χαρά μια παλιά χειροκίνητη ραπτομηχανή  σε ένα χωλ και θα τρυπήσω με το βελόνι κομμάτια ζωών, θα τα ενώσω σε ένα πανί με γερή κλωστή να αντέχουν…

μια από αυτές τις φορές η χαρά μου υπήρξε απροσδόκητα μεγάλη!

και τι παράξενο…

μέσα σε ένα απρόσωπο δωμάτιο «Πόλις» να παίρνονται οι πιο προσωπικές αποφάσεις της ζωής μας…

τι λεηλασία κι αυτή!

άνοιγαν πόρτες σε βεράντες,

και η ψυχή μου ανέμιζε στα ολάνοιχτα παράθυρα,

μ’ένα προχώρημα που συντονίζοταν αρμονικά με τα γυμνά βήματά μου,

δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι πατούσα τα πεπετημένα σου

και τότε,

κατάλαβα τη ζωή μου ν’ ανοίγει,

σαν τα λουλούδια,

και τους στίχους που γέμιζαν το χώρο να καρπίζουν…

κήποι και ποιήματα ποτιστικά, πλημμύρα ανάμεσά μας…

τόση χαρά να φωλιάζει σε γούβες κουκουτσιών από δροσερά βερύκοκα δεν είχα ξανανιώσει…

ένα πελώριο συναίσθημα με ξεχείλιζε στο χώρο…

μ’ έκανε να τρέμω στις ελάχιστες κινήσεις μου…

έβλεπα και δεν άγγιζα…

φοβήθηκα μην αρρωστήσω όχι από τρέλλα αλλά από το να είμαι εκεί…

το σώμα μου ήταν μια λανθάνουσα κραυγή…

με μικρά βήματα , με επιτηδευμένα μικρά γυμνά βήματα, που μάταια προσπαθούσα να αλλάξω, διέτρεχα ξυπόλητη τα μήκη των χώρων και μια μικρή διαγώνιο ενός εσωτερικού, που η πόρτα στη γωνία έβγαζε στο διάδρομο…

στο διάδρομο μιας ζωής…

μέσα από την τραγανή γεύση ενός φουντουκιού που έφερνα στο στόμα μου, γευόμουν στιγμές από διηγήσεις…

κι ανάμεσα στα δόντια μου που καρφώνονταν στην ξηρή μάζα, δάγκωνα και κατάπινα τις ταπεινές ευτυχίες της ευθυμίας…

πώς να εκφράσω μια απλοϊκότητα που δεν αφαιρεί από το τελετουργικό μιας πρεμιέρας στον ουρανίσκο μου την επισημότητα της μέρας;

ξεπέρασα τις αναρωτήσεις εσεαυτόν και προχώρησα την αυτοψία…

με κινήσεις ασυνάρτητες άγγιξα κάθετες χαρτονένιες θήκες…

μετακίνησα α4…

έκρυψα ανάμεσά τους ικεσίες…

και μια φορά χτύπησα το πόδι μου στη γωνία ενός κρεβατιού…

μέχρι που μετακίνησα το χρόνο, αργότερα αναρωτήθηκα πώς βρέθηκε στο χείλος της κατάρρευσής του σε άβυσσο…

χάρηκα τρελλά το λόγο…

κατάλαβα πως ήμουν κυριευμένη από κάποιο δαιμόνιο ή κάτι ανάλογο, κατ’ ουσίαν αν όχι κατ’ όνομα, και ότι η συνείδησή δυο εαυτών είχε πάρει τη θέση της αβύσσου…

ένα εκκρεμές που ταλαντεύοταν διαρκώς, που κινούταν διαρκώς για να μη φτάνει πουθενά, που πήγαινε μόνο και μόνο για να ξανάρθει, φυλακίζοταν αιώνια στην αγκαλιά μου…

και τότε η καρδιά μου πλημμύριζε και μετά άδειαζε σαν σπασμένος κουβάς μέσα μου…

να σκεφτώ;

να αισθανθώ;

απέλασα τη διάζευξη υπέρ μιας ζεύξης, να ζω!

και ύστερα ξανά και πάλι, με επιτηδευμένα μικρά γυμνά βήματα, με αναζητούσα και δε με έβρισκα παρά σε μια σειρά γλάστρες…

σκεφτόμουν πως πρέπει να κάνω τη ζωή μου κάτι διακοσμητικό!

δε ξέρω ποιες φανταχτερές εξεζητημένες λεπτομέρειες συνέθεταν τη μορφή του πνεύματός μου εκείνες τις ώρες…

η αγάπη μου για το προσωποποιημένο διακοσμητικό οφείλοταν ασφαλώς στο ότι αισθάνομαι σ’ αυτό κάποια κοινά με την ουσία της ψυχής μας…

και τώρα που έχω φύγει , αισθάνομαι ότι ακόμα περιπλανιέμαι ατέλειωτα εκεί…δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι και πατώ τα πεπετημένα μας πια!

ανακαλώ κάποιες αθέατες σημειώσεις που προσπαθούσα να κρατήσω στο περιθώριο του μυαλού μου και γράφω τώρα αυτό το κείμενο, ενδεής ήχων σανιδιών πιεσμένων από το βάρος της ζωής μου…

έφυγα εγώ; δε θα παιρνα όρκο πως έφυγα…

να πάρω όρκο πως έφυγα εγώ και όχι το σπίτι εκείνο; δεν μπορώ να το κάνω…

εγώ που τώρα μαθαίνοντας τι είναι η ζωή, ούτε γνωρίζω αν είμαι εγώ που τη ζω ή αυτή που με ζει…

(ας έχει αυτό το κενό ρήμα, «ζην» , όποια έννοια θέλει),

σίγουρα δεν πρόκειται να πάρω όρκο για κάτι…

βρίσκομαι σε συντονισμένη κίνηση με το εκκρεμές πια…

αλλά αυτή τη στιγμή θα επιθυμούσα να μετενσαρκωθώ σε μπομπίνα μισής ίντζας και να παίζω στο Βοξ για έναν θεατή, να γυρίζω ασταμάτητα και δυο φιγούρες απ το πανί που μπάλωσε επιδέξια η ραπτομηχανή του χωλ να σκαρφαλώνουν στους τοίχους μας, να πλημμυρίζουν τους δρόμους μας κι αν ακουμπήσουν το θεατή, να λιώσουν…

(ή να το θέσω αλλιώς;)

αλλά αυτή τη στιγμή και για πάντα, θα επιθυμούσα να μετενσαρκωθώ σε μια χαρτονένια σκληρή θήκη τραγουδιού, ενός τραγουδιού που θα παίζει ασταμάτητα κάπου στο σπίτι αλλά θα πρεπει κανείς να παιδευτεί πολύ να το βρει…


Advertisements

4 responses to “ενδεής…

  • yannidakis

    τελικα κερδισες τπτ με το τελος;
    καλα, δεν εμαθες πως οταν κατι τελειωνει σημαινει πως κατι αρχιζει :[

    Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Eλεγα λοιπον «ποια βιβλία να πάρω μαζι στις διακοπές?»
    Τώρα αναρωτιέμαι μήπως πρεπει να αρχίσω να παίρνω και κείμενα μαζι
    Θερινό σινεμά…καθολου κακή ιδέα
    Το λευκο χαρτί λευκό πανί και όσα είναι γραμμένα επάνω του είναι η ταινία
    Η μαγειά του σινεμα?Η μαγεία του γραπτου?
    Η φαντασία αυτά τα δύο τα παντρεύει
    Φυσικά θα υπάρχει και η απαραίτητη μουσική ένδυση
    Τι cd να πάρω μαζί μου?
    Μάλλον πρεπει να ξαναδιαβάσω το κείμενο.
    Αν και δε βλέπω να με αφήνει ήσυχο
    Τα ξαναλέμε σε 17 μέρες.

    Μου αρέσει!

  • tsoynami

    είναι φορές που νιώθω πως θα κινήσω με χαρά μια παλιά χειροκίνητη ραπτομηχανή σε ένα χωλ και θα τρυπήσω με το βελόνι κομμάτια ζωών, θα τα ενώσω σε ένα πανί με γερή κλωστή να αντέχουν…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac