«έχω το μέγεθος…

αυτού που βλέπω και όχι το μέγεθος του ύψους μου…»


είμαι στον αυχένα, το γνωστό αυχένα χίλια εξακόσια μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και από εκεί μπορώ να δω περισσότερο σύμπαν απ’ ότι από την πόλη!
γιατί;
γιατί εκεί νιώθω πως εγώ έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω και όχι το μέγεθος του ύψους μου…

φράσεις σαν αυτές,
που φαίνοται να γεννιούνται χωρίς κανείς   να το έχει επιδιώξει, με ξεπλένουν απ’ όλη τη μεταφυσική που αυθόρμητα βάζω στη ζωή…

αφού τις σκεφτώ, πρέπει να βρω μιαν άκρη…

τώρα, σταματάω, βγαίνω στην άκρη του δρόμου και βλέπω αλλεπάλληλα μαβιά βουνά και βλέπω απέραντο ουρανό και πάλευκους σωρείτες , νιώθωελεύθερη νιώθοντας μια φτερωτή συχνότητα στα πλευρά μου που η δόνησή της κάνει να τρέμει το σώμα μου ολόκληρο…

έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω!

κάθε φορά που σκέφτομαι αυτή τη φράση με όλη την προσοχή των νεύρων μου, μού φαίνεται όλο και περισσότερο πως είναι προορισμένη να οικοδομήσει ένα άλλο δικό μου σύμπαν…

έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω!

τι δύναμη, που ξεκινάει από το βαθύ πηγάδι των συγκινήσεων και φτάνει μέχρι τα πιο ψηλά αστέρια που καθρεφτίζονται σε αυτό,  κι έτσι, κατά κάποιο τρόπο, βρίσκονται κι αυτά εκεί!

από αυτή τη στιγμή, έχοντας συνείδηση ότι ξέρω να βλέπω, κοιτάζω την απέραντη αντικειμενική μεταφυσική των ουρανών με  μια σιγουριά που  με κάνει να θέλω να πεθάνω τραγουδώντας…
…έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω!

και το μαβί των μακρινών βουνών, εντελώς δικό μου, αρχίζει να γεμίζει με το ακαθόριστο φως του το δικό μου ορίζοντα…

μου ρχεται η επιθυμία να σηκώσω τα χέρια και να ουρλιάξω πράγματα με μια άγνωστη αγριότητα, να απευθύνω λέξεις στα ανώτατα μυστήρια, να επιδείξω μια νέα άπειρη προσωπικότητα στα μεγάλα διαστήματα της κενής ύλης…

αλλά, ξαναβρίσκω τον εαυτό μου και ηρεμώ…

έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω!

και αυτή η φράση γίνεται η ψυχή μου ολόκληρη, ακουμπάω πάνω της όλες τις συγκινήσεις που αισθάνομαι, και πάνω μου, και μέσα μου!

όπως πάνω στο δικό μου πια βουνό, πέφτει η ανεξήγητη γαλήνη μιας αδυσώπητης εξάτμισης που αρχίζει να απλώνεται καθώς προχωράει η μέρα

έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω!


λέω και συμπτωματικά έχω στην ποδιά μου  ένα κουνελάκι, το χαϊδεύω και κολλάει την κοιλιά του στα πόδια μου, νιώθω την καρδιά του ή τη δική μου νιώθω;τι σημασία έχει;νιώθω να μικραίνω όπως η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων…έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω είπαμε και  τώρα βλέπω ένα μικρό λευκό ζωάκι…

Advertisements

3 responses to “«έχω το μέγεθος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac