αγαπημένα μου φυτά

υπάρχουν μέρες όπου όλοι οι άνθρωποι που συναντώ,

και ακόμη περισσότεροο οι συνηθισμένοι άνθρωποι της αναγκαστικής καθημερινής μου συναναστροφής,

παίρνουν τη μορφή συμβόλων και,

είτε ξεχωριστά, είτε σε συσχετισμό μεταξύ τους,

συνθέτουν μια γραφή ποιητική και μυστικιστική,

απεικόνιση της ζωής μου σε σκιές…

το γραφείο γίνεται για  μένα μια σελίδα με κουβέντες ανθρώπων,

ο δρόμος είναι βιβλίο,

οι κουβέντες που ανταλλάσσω με τους γύρω,

οι άγνωστοι που συναντώ,

είναι φράσεις για τις οποίες μου λείπει το λεξικό,

αλλά που δεν μου είναι εντελώς ακατάληπτες…

μιλούν, εκφράζουν,

ωστόσο δεν είναι για τον εαυτό τους που μιλούν,

ούτε τον εαυτό τους εκφράζουν…

είναι λέξεις,

το είπα πριν,

και δεν αποδεικνύουν,

αφήνουν να διαφαίνεται…

αλλά, μέσα στη βραδυνή όρασή μου κάθε φορά,

μόνο ακαθόριστα διακρίνω ότι τα τζάμια αυτά,

τα αποία αποκαλύφθηκαν αιφνίδια στην επιφάνεια των πραγμάτων,

αφήνουν να περάσει από το εσωτερικό που καλύπτουν…κάτι!

καταλαβαίνω,

χωρίς να γνωρίζω,

σαν τον τυφλό που του μιλούν για χρώματα….

περνώντας ενίοτε στο δρόμο,

ακούω εδώ κι εκεί κουβέντες από προσωπικές συζητήσεις,

και σχεδόν όλες αφορούν στην άλλη γυναίκα, στον άλλο άνδρα, στον εραστή της τάδε, στην ερωμένη του δείνα…

κουβαλάω,

ακούγοντας και μόνο αυτές τις σκιές της ανθρώπινης κουβέντας,

που είναι τελικά αυτό με το οποίο ασχολούνται οι συνειδητές ζωές στην πλειονότητά τους,

μια αηδιαστική πλήξη,

μια αγωνία σαν να ήμουν εξόριστη ανάμεσα σε αράχνες,

και την αιφνίδια συνείδηση της ταπέινωσής μου ανάμεσα σε πραγματικούς ανθρώπους…

η καταδίκη του να είμαι όμοια,

για τον γείτονα και τη γειτονιά με τη γειτόνισσα της γειτόνισσας του γείτονα,

παρακολουθώντας με αηδία,

ανάμεσα από τα κάγκελα και τις τέντες,

τα ξένα σκουπίδια να συσσωρεύονται,

κάτω από τη βροχή…

στο πεζοδρόμιο…

είναι η ζωή μου!

με εκνευρίζει η ευτυχία όλων αυτών των ανθρώπων που δεν ξέρουν ότι είναι δυστυχείς…

η ανθρώπινη ζωή τους είναι γεμάτη από όλα εκείνα που θα αποτελούσαν μια σειρά από αγωνίες για μια αληθινή ευαισθησία…

αλλά,

αφού η αληθινή τους ζωή είναι σαν των φυτών,

αυτό που υφίστανται περνάει από πάνω τους  χωρίς να αγγίζει την ψυχή τους,

και ζουν μια ζωή που θα μπορούσε να συγκριθεί τελικά με τη ζωή ενός ανθρώπου που έχει πονόδοντο,

ο οποίος ταυτόχρονα κληρονόμησε μια περιουσία,

την αληθινή περιουσία να ζει χωρίς να το αντιλαμβάνεται,

το μέγιστο δώρο που μπορούν να μας κάνουν οι …θεοί,

γιατί είναι το δώρο τού να είμαστε όμοιοί τους,

ανώτεροι σαν αυτούς,

αν και με διαφορετικό τρόπο,

στην επιθυμία και στον πόνο!

γι αυτό, προπάντων, σας αγαπώ όλους σας , αγαπημένα μου φυτά!

υ.γ.το τραγουδάκι αφιερωμένο στο αρκουδάκι της Πίνδου, το μοναδικό είδος της πανίδας που λατρεύω,επειδή διατηρούμε μια σχέση επίγνωσης που ελάχιστα ζωντανά έχουν την τύχη να βιώνουν και ακόμα λιγότερα μπορούν να κατανοήσουν!


Advertisements

5 responses to “αγαπημένα μου φυτά

  • MOODYTIMES

    Κάποτε κι εμενα με εκνευριζε η δυστυχια όσων νόμιζαν ότι είναι ευτυχισμένοι που δια της μαιευτικής τελικά μόνοι τους μετετρεπαν την «ευτυχία» σε ένα κακομοιρικο «ε και τι να κάνεις?»
    Τωρα πια δε με απασχολεί,σπαταλάω το χρονο με τη δική μου ευτυχία με τη δική μου πληροτητα.
    Ποτε δε συμπάθησα τη ρουτίνα αν και υπάρχουν στη ζωή μου αυτό που λέμε καθημερινές χαρες που σιγα σιγα έμαθα να τις εκτιμάω
    Δε μπορώ να σε φανταστώ να πλήτεις κι αν ποτε θα γίνει αυτο σίγουρα θα κανεις κατι να ανατρεψεις τη κατασταση.Τελικά είναι εκνευριστική η πολύ ομοιότητα έχεις δίκιο κι εγω την αποφεύγω.
    Να κάποιοι στίχοι που σίγουρα «μιλάνε» μέσα σου

    «όλοι μιλάνε αλλα δεν ακούω τίποτα απ’ότι λένε μόνο την ηχω του μυαλού μου»

    Καλό Βραδυ…βαρετή!!!

    Μου αρέσει!

    • katabran

      βαρετή ε;καλά! πάντως δεν πλήττω βαρεμένο ζαγάααρρρ, μπορώ με σένα που χω να πλήττω;κάθε φορά με εκνευρίζεις με διαφορετικό τρόπο!
      η ομοιομορφία που λέγαμε…να!να γιατί!
      απλά όλο αυτό μου βγήκε διότι ενίοτε, χωρίς να το περιμένω ή να πρέπει να το περιμένω, η κοινοτοπία με πνίγει στο λαιμό και νιώθω τη σωματική ναυτία φωνών και χειρονομιών αυτών που ονομάζουμε όμοιούς μας!
      ευτυχώς η αντικειμενική μου αλήθεια είναι το αρκούδι που ανέφερα, που πραγματικά αντιστοιχεί έξωθεν σε αυτό που αισθάνομαι έσωθεν, και η αλήθεια αυτή αναβλύζει μια μαγεία εξ αναλογίας ένθεν κι ένθεν και μου δίνει το παράδειγμα για τον κανόνα που σκέφτομαι!
      κατάλαβες ελπίζω…

      Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Το άσμα ήταν απο την ταινία Ο ΚΑΟΥΜΠΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ για την οποία προοριζόταν αρχίκα αυτό εδώ

    Μου αρέσει!

  • Georgia Papa

    Υπαρχουν πολλα φυτα γυρω μας, αλλα μιζερα κ αλλα αναριχομενα που

    που ψαχνουν απο καπου να πιαστουν για να δειξουν την προσκαιρη

    ομορφια τους….στην αρχη τους θαυμαζεις….αλλα με το καιρο

    κοιτοντας τα καλυτερα αναρωτιεσαι τι πραγματικα σου αρεσε…..

    ανακαλυπτεις οτι η κοπρια των καιρων εχει κανει το θαυμα της…

    αλλα η μυρωδια της εξακολουθει να αναδυει μποχα που σε απωθει

    ετσι κλεινοντας το παραθυρο κοιτας οσο μπορεις τα δικα σου φυτα να

    μοσχοβολουν…..βασιλικο ασβεστη…..

    Ενα ομορφο σαββατοκυριακο να εχεις…..

    φιλια!!!!

    Μου αρέσει!

  • achillefs

    Χαμαί λέων ταρίνα εν μέσω
    βλάστης σης παρ ‘θένα ψ ψ ς
    μηρ μη κι’ ας μοί κατ τά εκ κεί
    πουτ ρώει ο Ιέρα ξ το νψ όφιον κύκλω ψ ς

    μικροχαμόγελο

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac