μοναδική μου Ηλιαχτίδα

γεια σου αναγνώστη μου!

σήμερα θα σου πω μια ιστορία…

θα σου πω για τη μικρή Χαγιάτ!ένα 14χρονο κορίτσι που ζούσε αμίλητο κι αγέλαστο, αποξενωμένο κι αλλοπαρμένο, θλιμμένο κι απελπισμένο, μοναχικό και καταπιεσμένο με τον πατέρα και τον παππού της σε μια ψαροκαλύβα…

κι όμως αναγνώστη μου Hayat σημαίνει «ηλιαχτίδα»!

η μικρή Ηλιαχτίδα λοιπόν, ζούσε σε μια καλύβα κάπου… κάπου… στο Βόσπορο; στο δέλτα του Εύρου; στις όχθες του Αμαζόνιου; στην νότια Ορλεάνη; στη ζούγκλα;… παντού; στο σύμπαν;

ναι!ζούσε παντού στο σύμπαν!

αυτό που προσπαθώ να σου πω αναγνώστη μου είναι ότι η Ηayat Var , έτσι είναι ο τίτλος της ταινίας, γιατί περί ταινίας πρόκειται, μιλά για την ελεύθερη πτώση των ανθρώπων, για βυθίσεις του εαυτού, για αδιέξοδα, για το … έλος της … εποχής, όπως έξυπνα είπε κάποιος αγαπημένος μου σινεφίλ…αλλά και για επαναστάσεις!

τώρα θα μου πεις εσύ που ξέρεις από ποιοτικό σινεμά, τι με έπιασε να γράψω σήμερα για μια τούρκικη ταινία (σενάριο σκηνοθεσία Ρεχά Ερντέμ, 2oo8), όταν κοτζάμ Κισλόφσκι, Ταρκόφσκι, Αρονόφσκι κλπ κλπ μας έχουν χαρίσει πράματα και θάματα για …έλη;

ε να, αναγνώστη μου, μπορεί να σου φαίνεται εξωφρενικό αλλά τελευταία κάτι έχω πάθει με …κάτι τούρκους κινηματογραφιστές (πχ. Φατίχ Ακίν)

αλλά ας γυρίσουμε στην…ιστορία της Χαγιάτ (Ελίτ Ισκάν)!ο πατέρας της που λες αναγνώστη μου είναι ένας τύπος που έχει το ένα πόδι στο νόμο και το άλλο πόδι στην παρανομία, έχει ένα καΐκι κι όλο «κάτι» κουβαλάει…στην καλύβα, κατάκοιτος και με άσθμα ο παππούς, με μια μπουκάλα οξυγόνο δίπλα στο στρώμα του, σχεδόν ημιθανής…γύρω τους κι άλλοι, δάσκαλοι, συμμαθητές της μικρής και μια μάνα…άφαντη!

λίγο μακρύτερά τους, στην Πόλη, η ζωή… κυλάει ;

σου θυμίζει κάτι η… κατάσταση αναγνώστη μου;

την Τουρκία; σωστά!η γειτόνισσά μας σε…κώμα, όπως πριν κάτι χρονάκια, να κρατιέται στη ζωή με τεχνητά μέσα…

ανάμεσα σε αυτούς τους δυο άνδρες λοιπόν και σε έναν άλλο που τη φιλεύει ζαχαρωτά για να ικανοποιεί τις ορέξεις του, η Χαγιάτ μουρμουρίζει κι αναπνέει πότε σαν παιδί, πότε σαν γυναίκα, πότε σαν υπηρέτρια και πότε σαν πόρνη…

μα κάποτε είναι έτοιμη… να εκραγεί; να φύγει; να τρελλαθεί; να πνιγεί;

δε λέγεται τίποτα ανοικτά κι αυτό αναγώστη μου είναι που μου αρέσει… δηλαδή πώς να σου το πω, βγήκα από την αίθουσα και ήμουν αυτή, σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν υπόγεια και ψιθυριστά να μοιράζεται μαζί μου τα νοήματα!τους λόγους!τις αιτίες!

τα νερά του Βόσπορου είναι μαύρα όπως μαύρο και «άρρωστο» ενίοτε είναι και το χιούμορ, στην ουσία μέσα σε αυτό το μαύρο τρυπώνει μια πολύ μικρή Ηλιαχτίδα και η «ενηλικίωσή» της, η αλλαγή δηλαδή της Χαγιάτ, που ανακαλύπτεται μέσα από τα μάτια των άλλων…δείχνει πως ωριμάζει με τρόπο επαναστατικό αναγνώστη μου, αντιδρώντας στο παλιό, το συντηρητικό, το πολιτικώς ορθό…

η μικρή έχει έναν τρόπο που «σκοτώνει» και ‘χι μόνο το ξέρει καλά αλλά δείχνει να το απολαμβάνει, χωρίς τύψεις…θα την έλεγες τρελλοκόριτσο ή απλά τρελλή εσύ καθωσπρέπει αναγνώστη μου…αλλά ζει μια μικρή εσωτερική τραγωδία χωρίς να τραβάει τα μαλλιά της!

με σιωπηλούς συμβολισμούς και περισσότερους υπαινιγμούς η Ηλιαχτίδα , μήλο της έριδας, παίζει καταπληκτικά!

όση και να ναι η αδικία του άδικου κόσμου η Χαγιάτ είναι όνομα και πράγμα!

η ταινία σου κόβει την ανάσα αλλά το τέλος της δε θα σου το πω αναγνώστη μου!

πάντως οφείλω να σου το πω αναγνώστη μου! είναι τόσο … ελλειπτική η ταινία που ίσως σου φανεί … βαρετή!αλλά, μήπως ο Ρεχά δεν ενδιαφέρεται να καταλήξει κάπου;μήπως δεν ενδιαφέρεται να καταλήξει πουθενά; μήπως ο λόγος ύπαρξης της Ηλιαχτίδας, της μοναδικής Ηλιαχτίδας, είναι απλά και μόνο η αντικειμενική ανάδειξη της μιζέριας μιας κοινωνίας σε πρωταγωνίστρια;

σκέτο ποίημα αναγνώστη μου! αιρετικό και περιθωριακό! εικαστικά ο Ρεχά διαπρέπει, γράφει σα να ζωγραφίζει, φωτογραφίζει σα να γράφει, χτίζει σα να διαπλάθει, ποιεί το ποίημά του με ευγενική ολιγάρκεια!με ελάχιστους ήχους γίνεται συνθέτης! ε ναι, αναγνώστη μου,μια ελάχιστη μουσική υπόκρουση υπάρχει, δηλαδή αν δεις την ταινία, να προσέξεις δυο ορχήστρες, η μια είναι πουλιά και η άλλη σμήνος αεροσκαφών…τι να σου περιγράφω τώρα; κλείσε τα μάτια κι άκου πετάγματα!

μικρή λεπτομέρεια; την ίδια εποχή προβάλλοταν και ο οσκαρικός  Slumdog εκατομμυριούχος…

Advertisements

7 responses to “μοναδική μου Ηλιαχτίδα

  • Αίολος

    Να σου πω Αννούλα. Έχω πάθει κι εγώ κάτι τα τελευταία χρόνια, με τις ταινίες από τη γειτόνισσα. Έχουν ρεαλισμό και περιγραφικότητα.
    Τα πλάνα που είδα από τη Hayat, το επιβεβαιώνουν. Εξαιρετική ηθογραφία, μου φαίνεται. Η δε μουσική και οι ήχοι, άπαιχτοι !
    Υπάρχει μόνο, ένα μικρό πρόβλημα με μένα : ειδικά αυτή την περίοδο, δε θέλω άλλη δυστυχία και άγχος. Μου φτάνουν τα χάπια για την πίεση και τη χοληστερίνη. Θέλω κάτι, να γελάσω.
    Ας είναι καλά ο σκηνοθέτης. Όταν θα είμαι σε φάση, θα τον τιμήσω…
    Μια καλημέρα από μένα.
    ΥΓ: Μήπως το «χαγιάτι», σου θυμίζει κάτι ?…

    Μου αρέσει!

  • AMANTA

    Σιγουρα θα μου αρεσει, οπως κρίνω απ τις περιγραφές σου. Αλλά εδω στην επαρχια έρχονται αργά οι ταινιες. Ασε που προτιμώ την οθονη του σπιτιού μου. Οπότε κάποτε θα τη δω….

    Μου αρέσει!

  • Georgia Papa

    Παντα τα τουρκικα εργα ειχαν μια μελαγχολια κ απο οτι θυμαμαι καποιες

    ταινιες που ειχα δει στο παρελθον απικονιζαν με την απλοτητα ττης καθημερινοτητας και αυτο ηταν πιστευω οτι καθηλωνε τους θεατες ολους εμας…λιτες ταινιες χωρις εντυπωσιακα εφε κ φανφαρες….

    Θ προσπαθησω να τη δω αν κ το τελευταιο καιρο εχω αρκετο τρεξιμο…

    κ δεν ειμαι καθολου για προβληματισμους…..

    Ναχεις μια ομορφη συνεχεια στη μερα σου!! φιλια!!

    Μου αρέσει!

  • tommy

    δεν έχει καμιά σημασία απο ποιά χώρα προέρχεται η ταινιά
    αλλά αυτό που σου αφήνει μέσα σου
    τα αριστουργήματα δεν έχουν χώρες είναι πρός τέρψη όλων
    καλησπέρα καμάρι του κάμπου μας!!!

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Μια δουλειά καναμε κι εμείς και μας τη πήρε το Τσοπάν Ντε Σινεμά…άτιμη καπιταλιστική ζούγκλα.
    Πρώτη μου τουρκική ταινία ήταν Ο ΤΟΙΧΟΣ το αριστούργημα του Γκιλμαζ Γκιουνει και θυμαμαι συζήταγα με μια παρεα συμφοιτητών γιατι να μη μπορούν Έλληνες σκηνοθετες να κάνουν τέτοιες ταινίες γροθιές στο κοινωνικό σύστημα.Δε λέω πως δεν έχουν γίνει σπουδαία πραγματα αλλά…αν το καλοσκεφτείς έχουμε κολλήσει στον Αγγελόπουλο,το Βούλγαρη και το Νικολαιδη.
    όσο ζω ο σινεφίλ ελπίζω όμως.
    Σε μια χώρα που πονάει όπως η Τουρκία γιατι πονάει..ευίσθητοι άνθρωποι και όραμα θα έχουν και θα δημιουργούν κόντρα στο οποιοδήποτε κατεστημένο.
    Δε βλέπω την ώρα να δω τη ταινία

    Μου αρέσει!

    • katabran

      σου ομολογώ πως δείλιασα την 1η φορά που έγραψα για τα 4 μαύρα κουστούμια, όπως και αυτή τη φορά παρόμοια ένιωσα!αν θυμάμαι καλά ένας κοινός μας γνωστός μου είπε όταν είδα την ταινία, «γράψε κάτι!»
      αλλά αν είναι τρέηντ μαρκ, πάσσο φιλαράκι, δεν ξαναγράφω, αρκεί βέβαια να γράφεις εσύ, διότι οπως πάει το πράμα, ίσως αρχίζω να βγάζω και δελτία … ηδύσεων!

      Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Μμμμμ κι καλα σ’επιασε ου ποοονς
    Γραφε μωρε γραφε…..αμα δε γραφεις σε ποιον θα έρχομαι να ξεσπάω στο Μπλαουγκρίνια που δεν έγραψε λέξη για το 0-2????

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac