γκελ

σε μια πολύ παλιά εποχή δική μου, τότε που η “αέναη” επιθυμία έκανε γκέλ, πότε στο δεξί και πότε στο αριστερό ημισφαιριό του κεφαλιού μου…

είχα γράψει αυτό…:

“όταν ό ένας γίνεται η “επιθυμία” του άλλου,
τότε η επιθυμία υπερβαίνει το απτό,
και…
επιθυμεί το “απτό” να παραμείνει επιθυμία…”

αυτό το γκελ που λέτε είναι η φυσική μου κατάσταση πια!

εξαιρετικά εύστοχος όρος,σκέφτομαι τώρα, χάρηκα που είδα ξαφνικά αυτή τη λέξη που είχα τόσο καιρό να πω/σκεφτώ/γράψω!

δε θέλω να αναγκαστώ να προσδοκώ λιγότερα πράγματα μέσα στο χρόνο, εξαιτίας της καθημερινής φθοράς…

μαζί σου αυτό είναι εφικτό…

κοιτάω μέσα μου και όχι αλλού…

δεν έχω άλλη όρεξη και σαν τζίνι μπήκα μόνο μου στο μπουκάλι και όχι επειδή ξεγελάστηκα…

χμ  μάλιστα τώρα σε έκανα και …μπουκάλι!

άλλο ένα γκελ!προτιμώ!ναι, το προτιμώ!

να μαι μέσα και να νιώθω την καμπύλη του μπουκαλιού γύρω μου…

αυτό είναι το υλικό μου σύμπαν πλέον και με διάλεξε για να παίξουμε ζαριές μαζί κάθε μέρα και πιο φαλτσαριστές…

σαν το τραγούδι που καιρό τώρα φαλτσαριστά περνά την ανάκλιση του παραθύρου μου και το εντοπίζω κάπου προς τη γωνία κοντά στον κάδο των σκουπιδιών!

γκελ!

σκέψου τώρα μια φωνή να αναδύεται από τα σκουπίδια και να κυμματίζει μέχρι ψηλά στην …ηλιόλουστη μας ταράτσα

σου έχω μιλήσει γι αυτή στα ομικρά μας … μεγαλεία

λέει πάντα ένα μόνο στιχο!»σαγαπώ γιατί είσαι ωραία , σαγαπώ γιατί είσαι εσύ» …μα αυτή τη φορά, διακρίνεις κι ένα βιολί, του συνοδού της μάλλον!

το βρήκα!αποφάσισε να  παίξει γιατί αυτή τη φορά προστέθηκε ακόμη ένας στίχος, » το παράθυρο κλεισμένο, το παράθυρο κλειστό, άνοιξε το ένα φύλλο την εικόνα σου να δω…»

γκελ! τα παραθυρόφυλλά μου στα ομικρά μας μεγαλεία ανοίξαν και μείναν έτσι…

πλησιάζω, στο περβάζι πλησιάζω, με κρύβει η κουρτίνα, δυο χέρια, τέσσερα χέρια, χωμένα μέχρι τα μπράτσα στον κάδο…

γέλια, λες κι αυτό που ψάχνουν, βρήκαν…είναι θησαυρός!

γκελ, δεν είναι βιολί, είναι μια μικρή ελάχιστη χρυσή, ο θησαυρός μου, ο δικός μου, μια μικρή κιθάρα… στο γυάλινο μπολ δίπλα μου,βουτάαω μέσα τα δάχτυλα, εγώ μέχρι την πρώτη κλείδωση, αυτές μέχρι τα μπράτσα και την έχω στη χούφτα μου, μετά τη βάζω ανάμεσα στα χείλια, τη δαγκώνω απαλά… όπως δοκιμάζαν κάποτε οι εκτιμητές την πυκνότητα του…χρυσού

είπαμε, ο θησαυρός…μου μπορεί να προσωποποιήσει και άψυχα πολύτιμα καθημερινά κι ανύποπτα αλλά απτά όπως η επιθυμία αντικείμενα!

τέλος πάντων , δεν έφτασαν μέχρι το παράθυρό μου, έστριψαν τη γωνία, και η φωνή απομακρύνθηκε και το παράθυρο άνοιξε με θλίψη ανεξήγητη, κι έκανα αυτή την κίνηση που τη στιγμή της εκτέλεσής της…

γκελ! μου φάνηκε μοιραία όπως και κείνη ομικρό μου μεγαλείο που μου φάνηκε κάποτε σαν τη ζαριά του τα παίζω όλα…

άνοιχτηκε ένα παράθυρο στο κενό και στην αδιαφορία της ζωής των άλλων, που συνεχίζεται…γιατί έξω η ζωή συνεχίζεται πάντα, αλλά είπαμε, τζίνι, και μυρίζει σκουπίδια, τι να σου πω, αυτή η μυρωδιά μου  ήρθε από τον κάδο που τον αφήκαν ανοιχτό…αυτή τη λέξη γράφω!

μα είναι η ώρα, μην ξεχαστώ και χάσω το διάλειμμα με τα γκελ μου…

είναι η ώρα που η ζωή γεμίζει γέλια, μπορεί να χει τη φτήνια της κι τα αναπάντεχα λούσα, σαν τα στραβοπατημένα με πολύχρωμες πούλιες γοβάκια που φόραγαν οι ρωσοπόντιες τραγουδίστριες…

γκελ, παίρνω ένα μηλαράκι, το τρίβω χαμογελώντας στο μπλουζάκι μου και το δαγκώνω χαμογελώντας με νόημα, ίσως και λίγο χαζά…

τώρα ξέρω ότι, αν δε σε είχα γνωρίσει, κάτι πολύ σπουδαίο θα έλειπε από τη ζωή που μου διατέθηκε, που μου κατατέθηκε από άγνωστους θεούς …

κλείνω τα παραθυρόφυλλα, επιθυμώ να ξανακοιμηθώ και επιθυμώ να περιηγηθώ στο βασίλειο του απτού που έχω μάθει…

και ξαφνικά, από τη γωνία του δρόμου, κάνει το μυαλό μου να πονέσει ο θόρυβος μιας μπετονιέρας!

αφήνω τις ζάρες από το σώμα μου πάνω στο σεντόνι, σαν υπογραφή μιας υποταγής στην αέναη επιθυμία του απτού και σηκώνομαι να ζήσω μαζί σου…

γκελ, πέρασαν δυο ώρες!διάλειμμα!




Advertisements

3 responses to “γκελ

  • MOODYTIMES

    Πάνω σε κρεσεντο δημιουργικότητας οι μουσικοι της τζαζ όταν έχουν εξτασιαστεί τόσο που έχουν χάσει και οι ίδιοι το δρόμο τους πάνω στο κομμάτι που προβάρουν λένε μια φράση..»take five» δηλ κάνε διάλειμμα να πάρεις μια ανάσα…μεγάλη εφεύρεση το διάλειμμα

    Μου αρέσει!

  • MPLAOUGRINIAS

    Πάω για βόλτα εγώ
    Εσύ θα κάτσεις να κάνεις γκελ
    πάω βόλτα εγώ
    εσύ θα κάθεσαι να γραφεις και να ακούς μουσική
    πάω βόλτα εγω
    και το νου σου στο μπλογκ αντε που το χετε ρημάξει
    πάω βόλτα εγω

    Μου αρέσει!

  • Πληγωμένη Τριανταφυλλιά

    Νομίζω αυτό το γκελ… με έχει στριμώξει κι εμένα άγρια… μέσα στα σκουπίδια χωμένη… μέχρι το λαιμό… αλλά πάντα κάτι το απτό … μένει να σε τραβάει στην επιφάνεια… την καθόλου καθαρή αλλά πιο βιώσιμη.. αν και αυτό δε το έχω διευκρινίσει ακόμα…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac