απόψε δεν έχουμε φίλους

γειά σου αναγνώστη μου!

λένε πως στα σχολειά από μικρός  μαθαίνεις μια και καλή πως πρώτα κοιτάς που χύθηκε το αίμα σου και μετά διαλέγεις πλευρά…

και σε ρωτώ;

ποια είναι η σωστή ή λάθος απόφαση που καλείσαι να πάρεις μετά τη γνώση και καιρό μετά, όταν γύρω σου ο κόσμος καίγεται;

πώς τσακίζεται η θεωρία στην πράξη;

και ποιος μας βεβαίωσε πως αυτή η χώρα ποτέ δεν πεθαίνει, εκτός από ένα πατριωτικό τραγούδι;

κάποιος πρόεδρος κάποτε σωστά είπε πως είμαστε έθνος ανάδελφον!

συμφωνώ, γι αυτό…

και δεν το λέω ούτε εγώ, ούτε η Σοφία, αλλά ένας ταμπουρωμένος στη φιλοσοφική του ΑΠΘ ταραξίας…

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, 8 Δεκεμβρίου 2008…

απέξω, πέτρες, μολότοφ, καπνογόνα…

μέσα στο κτίριο, ξεκοιλιασμένα ντουλάπια, σπασμένοι υπολογιστές, βιβλία παραδομένα στις φλόγες, αλαλαγμοί:
«να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η σχολή»

 

χουλιγκάνια, Γεωργιανοί, γυφτάκια, αδέσποτοι, ξαναμμένα αστόπαιδα ανεβοκατεβαίνουν τη μεγάλη σκάλα…
ανάμεσά τους, με το κασκόλ του τυλιγμένο στο κεφάλι, παλλόμενος από αντιφατικά συναισθήματα, ένας μεσήλικας που χρόνια περίμενε αυτή τη στιγμή…
ο «παππούς», όπως τον αποκαλούν οι εξεγερμένοι νεολαίοι, ονομάζεται Μαρίνος Σουκιούρογλου, έχει στο γραφείο του καταχωνιασμένη μια αιρετική διατριβή για τον ελληνικό δωσιλογισμό επί Κατοχής, εξαιτίας της οποίας είχε εξοβελιστεί από το Τμήμα Ιστορίας του ΑΠΘ, και είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές του μυθιστορήματος της Σοφίας Νικολαΐδου «Απόψε δεν έχουμε φίλους»εκδ. «Μεταίχμιο»
όπως κατάλαβες αναγνώστη μου το βιβλίο ανοίγει  με εικόνες βανδαλισμών από τα επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008, μα και με τον ίδο τρόπο κλείνει επίσης, αλλά αυτό και μόνο, διότι η συγγραφέας του εστιάζει σε παλιότερες περιόδους, με τη φιλοδοξία ν’ αναδείξει τις ρίζες της παθογένειας της πολιτικής και της πνευματικής  ζωής της χώρας μας…

 

με επίκεντρο λοιπόν τη  θεσσαλονίκη αναγνώστη μου θα επιστρέφεις εναλλάξ πότε στη δεκαετία του ’80 (από τη θριαμβευτική άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία έως τ’ απόνερα του σκανδάλου Κοσκωτά) και πότε στην περίοδο 1934-1944, τις αγριότητες και τα «μυστικά» της οποίας η συγγραφέας άντλησε από πρόσφατες μελέτες ιστορικών όπως ο Χάγκερ Φλάισερ και ο Στράτος Δορδανάς…
κάπως έτσι θα απλωθεί μπρος στα μάτια σου αναγνώστη μου ένα μωσαϊκό από τρεις διαδοχικές γενιές ελλήνων που  θα προσπαθήσουν να ζήσουν τη ζωή τους ενώ η Ιστορία τους δείχνει τα δόντια της!
απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο ή τη Μικρά Ασία, χριστιανοί και εβραίοι, καραμανλικοί και παπανδρεϊκοί, λούμπεν και αστοί, αγράμματοι και καλλιεργημένοι, θύματα των περιστάσεων αλλά και εγκληματίες, θα παρελάσουν μπρος στα μάτια σου αναγνώστη μου…
δεν έχεις παρά να εντοπίσειςτο θέμα, που για την ακρίβεια δεν είναι ένα, αλλά δύο :
οι μηχανισμοί λειτουργίας ενός εξουσιαστικού μηχανισμού όπως είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο
και
πώς γράφεται και πώς διδάσκεται η Ιστορία, σε μια χώρα που διστάζει ν’ αναμετρηθεί με το σκοτεινό της παρελθόν

 

και τα δυο ατιμώρητα!

το όχημα που θα σε ταξιδέψει σε όλα αυτά αναγνώστη μου είναι η διατριβή του κεντρικού ήρωα…
εκεί θα συναντήσεις δωσίλογους και μαυραγορίτες που όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά και συνταξιοδοτήθηκαν ως αντιστασιακοί, όπως και γερμανοτραφείς πανεπιστημιακούς που έστελναν επιστολές όλο δέος προς τον Χίτλερ, συνεχίζοντας ως τα βαθιά τους γεράματα να προβάρουν στον καθρέφτη τη γερμανική στολή!
δυστυχώς όμως αναγνώστη μου, η επιμονή  του Σουκιούρογλου ν’ ανατρέψει με την έρευνά του έναν «από τους μεγαλύτερους μύθους της ελληνικής ιστοριογραφίας», δείχνοντας πως στα ταγματα ασφαλείας υπήρχε κάθε καρυδιάς καρύδι, όχι μόνον δεξιοί, αλλά και αποστάτες της αριστεράς, βενιζελικοί και ανένταχτοι ουδετερόφιλοι, όχι μόνον λαϊκός κόσμος αλλά και διανοούμενοι γλωσσομαθείς, θα είναι για τον ίδιο καταστροφική…
τα πορτρέτα των πανεπιστημιακών καθηγητών:
επιστήμονες σπουδαίοι αλλά και αριβίστες, προικισμένοι δασκάλοι σε συνεργασία με τους φοιτητοπατέρες, φτωχόπαιδα του κατηχητικού που αναρριχήθηκαν κοινωνικά παίζοντας στα δάχτυλα τους κανόνες του δούναι και λαβείν…
τα πορτρέτα τωνφοιτητών:
παιδιά γαλουχημένα από γιαγιάδες που μόνο τη μόρφωση είχαν σε υπόληψη, να μαθητεύουν στην παπαγαλία και τον κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό…
κι έτσι αναγνώστη μου εξηγούνται οι σκηνές της αρχής και του τέλους:
είναι σα να σου λέει με τρόπο η συγγραφέας πως από αυτά τα παιδιά προέρχονται κι εκείνα που καταφεύγουν σήμερα στη βία και στο κάψιμο των τυπωμένων σελίδων…
όμως αναγνώστη μου, πρόσεξε!
το μυθιστόρημα αυτό, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να υπερασπίζεται την παιδεία ως το πιο πολύτιμο αγαθό!
…………………………………………………………………..

…………………………………………………………………..

και τελικά η πραγματική παιδεία αναγνώστη μου είναι αυτό που απομένει αφού ξεχάσουμε ότι διαβάσαμε, ότι διδαχτήκαμε, ότι ακούσαμε, ότι είδαμε…

όσο για την ιστορία, όποιος θυμάται, να του βγει το μάτι!
αλλά όποιος ξεχνά, να του βγουν και τα δυο!
…………………………………………………………………….
υγ. και μια μικρή λεπτομέρεια αναγνώστη μου για το μυθιστόρημα, το βιβλίο συνοδεύεται και απο σιντί όπου για να μην κουραστείς μέσα σε 6 ώρες σου το διαβάζει η ίδια η συγγραφέας, ή εναλλακτικά μπορείς πότε να διαβάζεις και πότε να ακούς… μόνο με 2 ευρώ παραπάνω!
Advertisements

3 responses to “απόψε δεν έχουμε φίλους

  • MOODYTIMES

    Tώρα μάλιστα
    Αντε να ανοίξει τα στραβά του ο τηλεενημερωμένος και ο πατριωταράς νομοταγής που φοβαται το ιστορικό ψάξιμο όσο η Τατιάνα τη ποιότητα.
    Θα αρχίσουμε τα περι «αναρχοκακοποιών»…»ταραξιών»…..»ψευτοεπαναστατών» κλπ.όχι ότι δεν υπάρχουν τετοιοι,υπάρχουν και παραυπάρχουν αλλα ας μη γίνεται και κριτική απο τους υποστηρικτές του οργανωμένου εγκλήματος κατα της ιστορίας που λέγεται εξουσία.Διοτι η τάξις η ηθική η δημοκρατία δεν είναι προνόμιο λίγων κλεφτών και γραβατών όπως κάποιοι νομίζουν.
    Πολύ φοβάμαι οτι το βιβλίο δε θα χαρεί προώθησης απο κανέναν και θα μείνουμε πάλι στη χαζογκόμενα των ΒΠ που βρίσκεται σε αδιέξοδο αναμεσα στο πλούσιο σύζυγο και στο μπρατσα κηπουρό..στο μεσήλικα πρώην αριστερό που στα 55 αγάπησε το Τσώρτσιλ και σε άλλους ήρωες της ελληνικής λογοπαικτικής νεοκάτούρας.
    Μίλε Γκρατσιε Τσοπάνα μία διοτι μας ανοίγεις τα βγαλμένα απο την ιστορία ματακια μας είτε απο αυτή που έχουμε διδαχθεί είτε απο αυτή που ζούμε όχι απο το τηλεκοντρολ μας αλλά απο το πετσί μας.

    Μου αρέσει!

  • MPLAOUGRINIAS

    Φοβερό μου ακούγεται!
    Που τα βρίσκεις ρε θηρίο?

    Μου αρέσει!

    • katabran

      εμένα λες έτσι καρδιά μου;
      αχ!
      στο ράδιο άκουσα για 1η φ. λίγα λόγια και μετά το έψαξα αν και δε θυμόμουν τίτλο, αλλά μου μεινε το «δεν έχουμε φίλους»
      κουβάλα τον προτζέκτορα
      να σε κάνουν λέκτορα…ταγάααρρρ!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac