μαγικά όμικρα

ήθελα να γράψω με το ίδιο τρόπο που ήθελα να μετακινηθώ, μα ο καιρός δεν είναι κατάλληλος όπως κατάλληλο δεν είναι και το αλφάβητο, αφού επί μια ώρα, τι έκανα;ξεκίνησα γράφοντας ένα όμικρον και συνέχισα δημιουργώντας μικρά όμικρα, κύκλους δηλαδή μικρούς και κομψούς ελαφρά πλαγιαστούς, όπως ελαφρά πλαγιαστά και κομψά;γέρνω το λαιμό όταν σε κοιτώ…και κει μέσα στα όμικρα πρώτη φορά συνειδητοποίησα πως δεν είναι μηδενικά και έγραψα το όνομά σου,γέμισα μια σελίδα με όμικρα!οοο μεγάλα τελικά γιατί δε χωράς πουθενά εσύ τελικά! και σου το είπα πάλι εκείνο με το πολύ στο τέλος του…μια σελίδα μεγάλα όμικρα!δεν είναι όμορφο να μπορώ να σε βάζω ανάμεσα στις γραμμές της σελίδας μου;είναι σα να ζούμε μαζί κι έτσι σου λέω έχουμε ζήσει πολλές ζωές μαζί…έχουμε για παράδειγμα ζήσει στριμωγμένα σε μια κάμαρα με ένα στρόγγυλο τραπέζι μπροστά στο παράθυρο, με τα ρούχα αφημένα πρόχειρα σε μια καρέκλα και τις λεπτές μαύρες κάλτσες μου απλωμένες κι αυτές ακατάστατα στο μπάνιο για να στεγνώσουν…μέσα σε αυτή την κάμαρα, και τα πιο κοινά, τα πιο τριμμένα πράματα μου δίνουν μεγάλη χαρά όταν τα χρωματίζει η φωνή σου, γι αυτό μιλάω όσο πιο πολύ μπορώ μαζί σου κι αποφεύγω επίσης όσο μπορώ  τις μακριές σιωπές…για το γέλιο σου και για την απόχρωση της aφής σου σού έχω δώσει άπειρα ονόματα κι έχουμε πάει σε άπειρους τόπους για να δοκιμάσουμε άπειρους δρόμους για να βγαίνει από τις συνευρέσεις μας μια μεγάλη φωσφορική κηλίδα και να πλησιάζουν τα πρόσωπά μας έτσι ώστε να λάμπουν το ένα μέσα από το άλλο…σε ένα δρόμο από αυτούς όμως, με αυτά τα σπίτια και με τους γύρω άλλους δρόμους δεν είχα πλησιάσει ποτέ, δε με είχες ποτέ δει…σε αυτό το μέρος που όλα μοιάζουν, η πραγματικότητα είναι πως σε είχα φανταστεί…μα η πραγματικότητα επίσης είναι πως μια σταλιά επιθυμία με κατέπνιγε να δω, να περπατήσω, να με δεις, να μου δείξεις, να μου πεις…να ακούσω!να ρωτώ με σιγανή φωνή γιατί η αλήθεια είναι πως όταν σου μιλώ με σιγανή φωνή λάμπεις  μέσα μου όπως οι κόκκοι της άμμου στην παραλία…κι όταν μου απαντάς με σιγανή φωνή είναι σαν όλοι οι κόκκοι της άμμου που σου λεγα να ναι τα όμικρα από τα σπασμένα κολιέ μου…οι κρίκοι μου, όλες οι δυνατές στιγμές  που έχουμε ζήσει μαζί ή χώρια , οι σύντομες ή μη, συνυπάρχουν σε εικόνες τόσο δυνατές, αυτό προσπαθώ να σου πω τόση ώρα!σου το αναγνωρίζω!με άγριο ή με μελαγχολικό τρόπο, με τρεχάτη και ανάλαφρη χαρά σου το αναγνωρίζω!κι αν μπήκε για τα καλά η άνοιξη, πολλές φορές ξυπνώ μέσα σε ομίχλη και πλησιάζω το πρόσωπό μου στο δικό σου σα να θέλω να σου πω «σώσε με» μα τελικά δεν το λέω, μόνο τυχαίνει να το μισοονειρευτώ ότι εσύ απ’ όλους τους ανθρώπους σηκώνεις μια ακρίτσα από το σεντόνι μου και ξαπλώνεις δίπλα μου, σηκώνεις μια ακρίτσα από τη λεπτή ομίχλη, από το όριο που βάζει ο δαίμονάς μου για να με κρατάει μακριά από τον κόσμο, μόνο εσύ μπορείς να το καταφέρεις αυτό, να μπεις δηλαδή, να ανέβεις και να ξαπλώσεις ψηλά σε μια …ταράτσα, στη μόνη ηλιόλουστη λωρίδα της ψυχής μου… με βρήκες απρόθυμη και βυθισμένη στον κόσμο μου και με παρέσυρες με χίλιους δυο τρόπους , σαν παιδί του δρόμου που προκαλεί ένα άλλο , κλεισμένο πίσω από τις γρύλιες του…αόρατοι σπάγκοι τεντώθηκαν, τραβήχτηκε ένα χρυσαφί χαλί κάτω από τα πόδια μου, πάτησα θαρρείς το βερνίκι το ξεφλουδισμένο σε ένα παλιό πάτωμα, πάτησα δειλά και ένιωσα τα λέπια του στην ανάστροφη αφή μου…διότι πολλές φορές το βήμα πήγε πίσω πριν να προχωρήσει,ένιωσα έτσι στην ανάστροφη αφή διότι η ανάστροφη αφή είναι εκείνη που σου μιλά σε μια γλώσσα άγνωστη ή ξεχασμένη αν θες από καιρό…δοκίμασα έτσι το βηματισμό μου κι έφτασα ως το παράθυρο, κοίταξα πίσω από τις γρύλιες  κι άνοιξα το ένα φύλλο… θυμάμαι πως μέσα μου ένιωθα το μοιραίο εκείνης της κίνησης τη στιγμή της εκτέλεσής της…όταν άνοιξα και το δεύτερο φύλλο, ήξερα πως τα έπαιζα όλα για όλα… πρόφτασα να σκεφτώ, θα ναι το τέλος, χωρίς φωταψίες, χωρίς βεγγαλικά, χωρίς το κύμα να μας τινάζει ψηλά πάνω από την άβυσσο ή να μας ρίχνει στον πάτο της δίνης ενός στιλιζαρισμένου, σπαραχτικού αποχωρισμού, πρόφτασα να σκεφτώ, θα ναι το τέλος! μα ήταν η αρχή…το προαίσθημα πια φυσσάει προς το μέρος μας με μυρωδιές αφίξεων, που μας αφορούν, και θέλω να σου πω, αυτό προσπαθώ να σου πω τόση ώρα, πως αν και οι μέρες γερνάνε ενώ οι νύχτες πεθαίνουν νέες, οι δικές μας μέρες και νύχτες δεν είναι θέμα χρόνου πια…κι εκείνο το ρολόι, θυμάσαι, είναι ακόμα σταματημένο!ακίνητο!κι ενώ πετώ μέσα στην ακινησία των πραγμάτων, νιώθω να σπαρταράνε μέσα μου λέξεις στη σειρά και συ ανάμεσά τους…πες μου κάτι…σαγαπώ…περίμενε…φοβάσαι για μας;όχι.δεν έβλεπες τότε το δάχτυλό μου που σχεδίαζε εκείνη τη στιγμή πισώπλατα ένα κύκλο…ένα μαγικό όμικρον…ένα μαγικό κύκλο, το αλωνάκι μας…στο νου μου, κάπου στη μέση του,κουλουριασμένοι λιαζόμασταν ενώ φωνές, γέλια, αναστεναγμοί και βογκητά θέριζαν την ομίχλη…τη δική μου και τη δική σου και η συνταιριάζοταν η πλεύση πολλών όμικρων!έτσι ανασταίνεται κάθε μέρα ένα μαγικό όμικρον κι εγώ μέσα από το δαχτυλιδάκι του περνώ και ξαναπερνώ τα ονόματά του!


Advertisements

3 responses to “μαγικά όμικρα

  • moodytimes

    Κανονικά κοπέλα μου αυτό δε θα πρεπε να είναι β’ενικό αλλα β’πληθυντικό για τον απλούστατο λόγο πως είναι ένα πολυ καλο εγχειρίδιο για το «ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ»
    Εντελως ανοιξιάτικο το κείμενο,εντελώς αναστάσιμο,καθόλου νηστίσιμο και ξαναδιαβάζεται..ξαναδιαβάζεται….κάτι έλεγα για Rocket Man εχθές…αυτό εννοώ…σιγά μη προσγειώθώ…ρε άντε με τα κλαρίνα play backs και τις ευχές των τσουγκρισμένων….μια χαρα είμαι το διάστημα.
    Όσο για το TO BRING YOU MY LOVE θυμαμαι μια παρέα φίλων που όλοι τους το είχαν βάλει στη λίστα με τα αγαπημένα τους άλμπουμς για εκείνη τη χρονιά…ένας μάλιστα είχε πεί «θα το έβαζα Νο1 αλλα μου θυμίζει πολύ Patti Smith»..

    Μου αρέσει!

  • MPLAOUGRINIAS

    Ανάστασηηηηηη!!!!
    Αντε να διαβάσουμε και κάτι όμορφο…πήξαμε πια στο «τραγουδήστε,φατε πιείτε..ψάλετε»……λες και τις άλλες μέρες είμαστε νηστικοί ,διψασμένοι.
    Θυμόμουνα τι έλεγε ένας φίλος που βρέθηκε στη παρουσίαση βιβλίου και είχε πήξει με τους δήθεν και τους μεθυσμένους που αμολάγανε ότι μαλακία τους κατέβαινε στο κεφάλι προκειμένου να πουλήσουν κουλτούρα…»και δεν είχε και έξοδο κινδύνου»…
    Σοβαρα σου μιλάω,η μάλλον σου γράφω,αυτό που έγραψες είναι ποίημα,ειναι υπέροχο..ειναι ειναι…..ααα κοιτα να δεις εγω δε πουλάω κουλτούρα….απλα δε βρίσκω λέξη.
    Χρονια Πολλά,λοντεψα να το ξεχάσω

    Μου αρέσει!

  • tommy

    αλήθεια πιστεύω πως δεν υπάρχει πιο τυχερος ανθρωπος
    απο (αυτόν)που σε έβγαλε απο το σκοτάδι στο φώς
    μα το ίδιο τυχερή πιστεύω οτι είσαι κι εσυ.
    άφου μέσα σε ενα όμορφο μικρό κύκλο χωράς τόσα πολλά
    συναισθήματα ..που μου κόβουν την ανάσα
    (αυτό προσπαθώ να σου πω τόση ώρα!)
    μόνο που δεν έχω τον μονάδικο τρόπο τον..δικό σου

    χρόνια πολλά (όμορφη)αννα!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac