να φτάσω στην…ώρα σου

σχόλασε!

οι σκέψεις γαζώνουν το νου μου σαν μικρές ραπτομηχανές

ναι, πράγματι, βλέπω τα ίχνη από τις κλωστές αποτυπωμένα στο δεξί σου μάγουλο

όμορφα χαμόγελα και δάχτυλα  αγγίζουν ελαφρά και πεταχτά το δεξί μου μάγουλο

σα να απομακρύνουν ξηλωμένα ξέφτια από ραφές που έσπασαν

από το χρόνο

από το χρόνο;

μα το ρολόι μου σταμάτησε κάτι μέρες τώρα!

κάποτε μου είπαν ότι η κουζίνα μου είναι το πιο μεγάλο ρολόι που έχει υπάρξει ποτέ…

επειδή συνήθως ως ρολόι τη χρησιμοποιώ!

κάτι μέρες τώρα…λοιπόν σταμάτησε ο χρόνος μου

στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, που θυμάμαι πως μύριζε χαρακτηριστικά όπως όλες οι πολυκατοικίες του κέντρου, μια νύχτα παρελθοντική βρήκε τον τρόπο να με πείσει πάλι πως τα σταυροδρόμια δεν διασταυρώνονται τυχαία…

όχι δεν ήταν η μυρωδιά του παλιού κλειστού απόσκιου χώρου!

όταν η αγάπη φτάνει στο αμήν εξαπολύει μυρωδιές στον κόσμο και τον ζαλίζει προσωρινά…

θα ισχυριζόμουν ίσως πως δεν ανήκω στον κόσμο αυτό τον άγριο με τη σχετικότητα των πραγμάτων που με χαστουκίζει κάθε πρωί υπενθυμητικά!

τι έχω τότε και ζαλίζομαι ακόμα, η παλαβή;

επιθυμίες!

θα ήθελα…

να μπορούσα να βαδίζουμε αναπόδραστα και με απλότητα ώμο με ώμο

να μου αρκεί το παράλληλο βήμα μας πάνω στις πλάκες μιας πλατείας

επιτέλους συντονίσου μαζί μου!

να νιώθω ξεγνοιασιά κρατώντας το χέρι σου όταν περνάμε το δρόμο

διάβαση πατάμε,δε θα μας πατήσει κανείς!δε θα μας συμβεί κανένα ατύχημα!

θα ήθελα…θέλω

να είσαι το αγαπημένο μου ατύχημα και να είμαι το δικό σου

εξάλλου, είμαστε δυο μικρά ατυχήματα που συνέπεσαν και δημιούργησαν ένα μεγάλο!

«συμβαίνειν», «συμβεβηκός» λέει συχνά ο Αριστοτέλης αυτό που συνέβη να πηγαίνει μαζί με κάποιο άλλο!

αυτό που εξωτερικά συνέπεσε!

το τυχαίο, τη σύμπτωση, το ξαφνικό…

βέβαια, ομολογώ το είχα προσχεδιασμένο…

ουσιωδώς ή αναγκαία να … συμπορευθούμε

καραδοκούσα για τυχηματικά και όχι ατυχηματικά συμβεβηκότα!

το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο…

γέμισα μια χούφτα αφηρημένη πάλι!

και … πάλη κάτι μέρες τώρα!

μικρά πραματάκια που βαδίζουν αναπόδραστα μαζί

έτσι τα καταχωρώ ξανά και ξανά σαν μέρη του ίδιου πράγματος

ή

σαν να αποτελούν το ένα μέρος του άλλου

σκέψου:

τα χέρια μας κινούνται συντονισμένα επειδή ανήκουν στο σώμα μας

έτσι, πιάνουμε το φλυτζάνι και πίνουμε μια ζεστή γουλιά σοκολάτας!

ή

τα χέρια μας δεν κινούνται συντονισμένα επειδή ανήκουν στο σώμα μας ενώ θα θελαν να ανήκουν και σε άλλο σώμα

έτσι, πιάνουμε το πηρούνι και μας πέφτει η μπουκιά της μηλόπιτας στο χώμα!

ουσιώδες ατύχημα που πάντοτε βέβαια ονειρεύονται τα σπουργίτια της πλατείας

τα χέρια μας είναι χωμένα το ένα μέσα στο άλλο και κινούνται σε ένα αρμονικό χάδι

χωρίς να ανήκουν όμως στο ίδιο σώμα,

δηλαδή προσπαθώ τόση ώρα να πω πως μεταξύ των χεριών μας υπάρχει μια ιδανική τάξη συνύπαρξης!

όπως και μεταξύ πολλών άλλων σημείων των σωμάτων μας βέβαια…

τώρα ξέρουμε πως…

όσα κάνουν οι ανθρώπινες υπάρξεις έχουν αφορμή τη σχέση τους με άλλες ανθρώπινες υπάρξεις

και ευτυχώς,

υπάρχουν κάποιες τρίτες άσχετες υπάρξεις που αλλάζουν λωρίδες, περνούν με κόκκινο για να σε προλάβω!

πού πας;

ή εδώ ή εκεί αρκεί να με πας στην …ώρα του!

τρεις ώρες μετά και για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά…ήξερα ότι το μόνο που δεν ήθελα  να προλάβω ήταν οι τίτλοι του τέλους! 

λες και το παιχνίδι με τη λογική και τον χρόνο μεταφερόταν από την πλατεία σε μια ψυχεδελική αυλή θαυμάτων!

λένε πως, η πεζή πραγματικότητα σκοτώνει

γι αυτό ακριβώς …θέλησα να έρθω με ταξί!

προσπαθώ να μας εξασφαλίζω μια πολυτέλεια όσο περισσότερο γίνεται…

γι’ αυτό κάνε παρέα μόνο μαζί μου!

πετάω από τη χαρά μου σου λέω!

είναι που βελτιώνω την τεχνική των ακροβατικών σου μεταξύ γης και ουρανού όταν με κρατάς!

με κρατάς!

η γλυκιά επίγευση δυο λέξεων!

η γλυκιά επίγευση της λέξης δύο!

η γλυκιά επίγευση κάτι μέρες τώρα σεριανάει σαν το βελόνι της ραπτομηχανής πέρα δώθε στις πιέτες μου…

που ξεδιπλώθηκαν κάτι μέρες τώρα και ήρθαν να ισιάξουν τα πράματα εμπεδώνοντας πως κάθε μέρα που σχολά κανείς, απλά δεν είναι ίδια με τις προηγούμενες…

 

Advertisements

4 responses to “να φτάσω στην…ώρα σου

  • MOODYTIMES

    «Τι γίνεται αγαπητοί φίλοι..χαμοοοος,χαμόοοος….χέρια ενώνονται,κόκκινα παραβιάζονται,μηλόπιτες πέφτουν,οι πολυκατοικίες δε μυρίζουν,χέρια συντονίζονται,σταματάει ο χρόνος…..φοβερα πραγματα εεεεε?Εδώ μόνο σε μας και στο βιβλίο που χαρίζουμε μόνο με 3 ευρώ..πάρτε τώρα τηλέφωνο…Katabran:Νεφελίμ,Δαιμόνια,Ζαγαρια και Τελώνια…ζουν αναμεσα μας!!!»

    Δημοσθενης Λιακόπουλος στο Moodytimes

    Μου αρέσει!

    • katabran

      πώς τολμάς!παλαβή είμαι όχι αλαφροΐσκωτη!
      μπορεί να εξηγάς την παργματική ιστορία του κόσμου σε 4 λεφτά, αλλά το συμβεβηκός μου είναι όλα τα λεφτά κομπλεξικέ!
      μετά από ΟΛΑ ΟΣΑ έχω κάνει για σένα, εγώ με τα ίδια μου τα χέρια, προσωπικά, θα σε πνίξω Μούντυ!

      Μου αρέσει!

  • MPLAOUGRINIAS

    Μηηηη ο Λιακόπουλος ειναι classic!!!!
    Καλά πνίχτον…..να μου μείνει εμενα το blog

    Μου αρέσει!

  • tommy

    θα ισχυριζόμουν ίσως πως δεν ανήκω στον κόσμο αυτό τον άγριο με τη σχετικότητα των πραγμάτων που με χαστουκίζει κάθε πρωί υπενθυμητικά!

    ήξερα ότι το μόνο που δεν ήθελα να προλάβω ήταν οι τίτλοι του τέλους!

    καλησπέρα κορίτσι μου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac