μΧ

τον γνώρισα στα είκοσί μου χρόνια στη Σορβόννη και τον ξανασυνάντησα πριν πέντε χρόνια στο ετήσιο συνέδριο του κλάδου μου…θα προλόγιζε έλεγε το πρόγραμμα, την έναρξη του μουλτικυλτυρέλ κόνσεπτ του συνεδρίου…

δεν έπεφτε καρφίτσα στην αίθουσα…

όταν τέλειωσε ο Αλεξάκης , γέμισε το φουαγιέ τσιγάρα και καφέδες…

κάτι ίσως λέει αυτό;

τέλος πάντων, δε θα ασχοληθώ σήμερα με την κατάντια των ελληνικών συνεδρίων και σεμιναρίων…

καλύτερα να πάμε στο » μ. Χ. «!

μέσα σε 4-5 ώρες το πολύ σου εγγυώμαι αναγνώστη μου θα το χεις διαβάσει, αρκεί βέβαια να το χεις αποφασίσει…δεν είναι δύσκολο να το ρουφήξεις μονοκοπανιά!

ο Βασίλης Αλεξάκης γράφει αβίαστα, φυσικά, δε σε παιδεύει, σου αφηγείται μια ιστορία απλά και κατανοητά και του βγάζω το καπέλο γι αυτή την ικανότητα!

αυτή τη χρονική στιγμή που το διάβασα και με νωπές τις  μνήμες από ατέλειωτες ώρες μπλογκαρίσματος και τωκ (τωκ) σωου γιου θινκ γιου κεν μπι κουλ , φαίνεται και πάλι τρομερά επίκαιρο, είτε σου ‘ρχεται στο μυαλό η μονή Βατοπεδίου είτε η ιστορία με το βίντεο του Γαβρά για το νέο μουσείο της Ακρόπολης…

να ανοίξω μια μικρή παρένθεση εδώ ;

( απ’ότι θυμάμαι η διαμάχη της Ορθόδοξης εκκλησίας με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ήταν βασική ύλη στο γυμνάσιο…μήπως καταλάβατε εσείς πότε έγινε μη πολιτικά ορθό να το αναφέρουμε;)

δε σου κρύβω αναγνώστη μου πως εκνευρίστηκα  που στις  συνεντεύξεις με τον συγγραφέα κάποιοι «έξυπνοι» δημοσιογράφοι τον ρωτάνε συνέχεια για το αν είναι σίγουρος ότι οι άνθρωποι της εκκλησίας κάνουν όλα αυτά που λέει το βιβλίο…

βρε παιδιά ένα βιβλίο λογοτεχνικό είναι… βαρέθηκα συνέχεια να ψάχνετε μέσα στη λογοτεχνία τον ένοχο λες και κάνετε ρεπορτάζ!

οκ, θα μπορούσε να είναι και ψέμα όλη αυτή η έρευνα…

θα μπορούσε να τα έχει βγάλει απ’το μυαλό του…

σας άρεσε το βιβλίο; αν ναι, οκ, αν όχι, πάλι οκ!

γι αυτό βέβαια λίγο φταίξιμο το χει  κι ο ίδιος ο συγγραφέας  που υποθάλπει τέτοιες ερωτήσεις όταν τονίζει πόσο επισταμένη έρευνα έκανε για να τα γράψει όλα αυτά…

εμένα πάντως μου έδωσε την εντύπωση ότι διάβασε τρία τέσσερα βιβλία (ίσως αυτά που αναφέρει ότι διάβασε ο ήρωας του – το ένα μάλιστα ήταν ένα βιβλίο με ποιήματα)

και ο ήρωας δικαιολογείται γιατί είναι 23-24 χρονών,ο Αλεξάκης όμως;

όσο αφορά στο υπόβαθρο της ιστορίας, κάπου διάβασα πως ο συγγραφέας μίλησε σε 60 άτομα λέει για το βιβλίο αυτό, δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ πάλι εκείνο το συνέδριο…

πάντως εκτός από το φυσικό, απλό και αβίαστο τρόπο γραφής,εξάλλου ποτέ δεν διακρινόταν για την πολύπλοκη δομή του  το γράψιμο του Αλεξάκη, να σημειώσω και την  ικανότητά του  όχι μόνο να φτιάχνει χαρακτήρες αλλά και να βάζει τα σωστά λόγια στο στόμα τους… ενίοτε οι χαρακτήρες του ρίχνουν κατά ριπάς!

λοιπόν πάω ξανά στους χαρακτήρες:

η μάνα από την Άνδρο θα μπορούσε να είναι η μάνα του καθενός μας ειδικά στο σημείο που λέει ο ήρωας ότι η μάνα του πάντα έχει μια κρυφή ελπίδα ότι θα γυρίσει στον καλό δρόμο…

επίσης η τάση του ήρωα να βλέπει κάθε γυναίκα που συναντάει σαν πιθανή ερωτική σύντροφο είναι νομίζω γνώριμη…

αυτά τα λίγα, γιατί έχουν γραφτεί και πάρα πολλά γι αυτό το βιβλίο και καταντάει βαρετό να αναμασάμε τις ίδιες και τις ίδιες ιδέες…

τώρα που ξαναδιαβάζω αυτά που έγραψα, καταλαβαίνω ότι θεωρώ πολλά πράγματα δεδομένα,θεωρώ ότι ξέρετε ποιος είναι ο Αλεξάκης, την ιστορία του βιβλίου κλπ κλπ.

επειδή όμως τίποτε δεν είναι αυτονόητο να σου πω αναγνώστη μου με λίγα λόγια την ιστορία:

ένας νεαρός φιλόλογος αναλαμβάνει να ψάξει να βρει το χαμένο αδελφό της πλούσιας σπιτονοικοκυράς του ο οποίος είναι καλόγερος στο Άγιο Όρος αλλά τη βάζει να σκεφτεί για το αν αξίζει τον κόπο να αφήσει τα χρήματα της στα μοναστήρια του Όρους… με  αυτό το «αν»  ο συγγραφέας ξετυλίγει την ιστορία του Όρους από τα προχριστιανικά χρόνια μέχρι σήμερα τονίζοντας τις καταστροφές αρχαιοτήτων και την εμπορευματοποίηση της μοναστικής ζωής…

μπορείς να το ψάξεις αναγνώστη μου πριν διαφωνήσεις, αλλά το Άγιον Όρος είναι ιδανικό για ένα μυθιστόρημα ιδεών ή αν θέλεις ένα μιθυστόρημα με θέση, γιατί εκεί στην αρχαιότητα υπήρχαν πέντε πόλεις…όταν λοιπόν ο αφηγητής ψάχνει τι έχει απομείνει από τηναρχαία Ελλάδα στο Όρος ανακαλύπτει ένα άγαλμα σε μια κάβα κάτω από το πάτωμα…

εδώ αναγνώστη μου μπορείς πάλι να θυμηθείς ότι ακόμη και σήμερα, μοναχοί βαράνε με τουφέκια τους αρχαιολόγους στο πλοίο της εφορείας εναλίων αρχαιοτήτων που κάνει έρευνες στον βυθό… επειδή λέει ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται το ναυάγιο του στόλου του πέρση βασιλιά Μαρδόνιου που βούλιαξε- 300 πλοία και 20.000 άνδρες- σε εκείνη την τρικυμία, θα θυμάσαι απ το σχολείο για το τι σου μιλάω τώρα;

ο πόλεμος λοιπόν συνεχίζεται;

μάλλον συνεχίζεται αλλά στο κάτω κάτω ό,τι κι αν γίνεται πάντως, τον αρχαίο πολιτισμό δεν μπόρεσαν να τον πνίξουν οι μοναχοί όσο μοναχοί κι αν μείνουν …αν το διαβάσεις αναγνώστη μου, θυμήσου με, η σκηνή στη Γραμματεία του Βατοπεδίου και το ραντεβού με τον υπουργό….. όλα τα λεφτά!

πέρα απ το βιβλίο όμως, ο Αλεξάκης είναι ένας πολύ ενδιαφέρων  άνθρωπος και συγγραφέας, ζει στη Γαλλία και έχει γράψει αρκετά βιβλία καλύτερα από αυτό, όπως για παράδειγμα «Η Μητρική Γλώσσα»

αυτό που σου προτείνω βραβεύτηκε από τη Γαλλική Ακαδημία και πολεμήθηκε από την ελληνική εκκλησία!

όσο με αφορά, γι αυτό το λόγο το αγόρασα!

Advertisements

4 responses to “μΧ

  • tommy

    κοριτσάρα μου …έπεσες διάνα στα (ψάχνω)
    τα δικά μου.
    θελω ομως να ρωτήσω κατι εσένα τους αναγνώστες σου

    τι ήταν ΑΝΤΙΘΕΤΟ προς την εκκλησία και δεν πολεμήθηκε;
    ανα τους αιώνες φυσικά.
    ποιος άνθρωπος αλλόθρησκος μπορει να κάνει κουβέντα
    με χριστιανό ορθόδοξο και να ΜΗΝ τον στείλει
    στο πυρ το εξώτερον;

    οσο αφορά και μένα λοιπόν για τον ίδιο λόγο
    θα ξεπαραδιαστώ…που λεει και ο μουντυ…

    αληθεύει οτι παρακολουθήσε στενά;;
    μπάς και σου βάλανε κάμερα στη στάνη;;
    γιατι κάτι τέτοιο καταλαβα σήμερα…
    εχεις γινει (εμμονη) επίσης και εγω.
    ελεος!!!!!!!!!!

    Μου αρέσει!

    • katabran

      δεν κατάλαβα κάτι τέτοιο,δε με νοιάζει κιόλας, ξέρεις τσουνάμι, είναι φορές που συμβαίνουν και συμπτώσεις, αλλά κι αν είναι όπως τα λες, προφανώς κάτι το τραβηχτικό θα χω πάνωμ,Ασπρούλαμ τι λες και συ;

      Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Kαι μάλλον για τον ίδιο λόγο με εσένα θα το αγοράσω κι εγώ
    Μοναχοί με τουφέκια ε?
    Λευτεριά στο παππα-χιτμαν ορέεεεε!!!!
    Ο αρχαίος πολιτισμός δε θα πεθάνει μετίποτα μη φοβάσαι Τσοπάνα mia,μπορει να θέλουν να τον τουφεκίσουν οι «μοναχοί» μαλακοπίτουρες της σύγχρονης νεοελληνικής υποκουλτούρας αλλα δημιούργησε ιστορία,θέατρο επιστήμες,τεχνες,φιλοσοφία…τον πιστεψαμε γιατι ερευνήσαμε,γιατι μας ζήτησε να τον ψάξουμε και όχι να τον καταπιούμε αμασητο όπως ήθελαν οι σκοταδιστες ρασοφόροι που αν το καλοεξετάσεις ουδεμία σχέση είχαν με την όποια χριστιανική διδασκαλία.

    Μου αρέσει!

  • MPLAOUGRINIAS

    Καλημέρα…το διαβασα πουρνο πουρνό αλλά περίμενα καμμια 45αριά σχόλια «οχι η θρησκεία μας..ετσι…»….»όχι η θρησκεία μας αλλιώς….»
    Κι εγω χωρις να ταυτίζω εκκλησία και χριστιανισμό θα έλεγα πως κανένα θεοκρατικό καθεστώς δεν παρήγαγε πολιτισμό σα τον αρχαίο,εξαιρεσεις υπήρχαν φυσικά…γενικά μιλάμε.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac