φωτοτυπώθηκε ο 1ος… άλλοι 11!

σκέφτομαι αυτό το «πάμε μια σκέψη» που πρότεινα τις προάλλες…

να λοιπόν που τελείωσε στοχαστικά ο γενάρης κι έχω την εντύπωση πως αυτό το μήνα τα πάντα βιάζονταν να συμβούν και συνέβησαν σε ρυθμούς πιο γρήγορους  από τους κανονικούς!

οι εβδομάδες του στο σύστημα του συνολικού χρόνου, το ημερολογιακό δηλαδή, στάθηκαν πλήρεις,

η καμπύλη της μελαγχολίας μου παρατήρησα πως εναλλασσόταν με τον πλέον ανταγωνιστικό τρόπο με εκείνη της χαράς…

κι ενώ ο πραγματικός χρόνος  των 31 ημερών μου, αναδύθηκε μέσα από ψηφιακές συνδέσεις και πίξελ τεχνάσματα,

όλως περιέργως,

αυτή, είναι η μόνη ανάδυση που τελικά δε με θλίβει!

η τελευταία μέρα του σήμερα, με βρίσκει να ταχτοποιώ χαρτάκια που φύλαγα ανάμεσα σε διαφανείς θήκες ενός πολύ έξυπνου εργονομικά ντοσσιέ…

ομολογώ πως θα προτιμούσα να αποφύγω να κρατώ σημειώσεις για όλα τα μυστήρια πραματάκια που μου χτυπάν συνθηματικά την πόρτα του νου ή της καρδιάς!

ο λόγος είναι ότι γενικότερα οι σημειώσεις πολύ συχνά αφαιρούν το νόημα από το παρόν και μόνο που το καθιστούν υλικό προς μετέπειτα μελέτη…

ο πειρασμός όμως είναι έντονος!

η μελλοντική διαύγεια του βλέμματός μου γνωρίζω πως εξαρτάται άμεσα από αυτή τη γραφειοκρατική διαδικασία της περίληψης του παρόντος…

ανάλυσέ το! ανάλυσέ το!

δεν ξεφεύγεις εύκολα απ’ αυτή τη σπείρα αν είσαι περιελιχτικός τύπος…

πώς αλλιώς θα ανέλυα τις μέρες στα συστατικά τους;

πώς αλλιώς θα έβγαζα στη φόρα όσα έχω στο μυαλό;

πώς αλλιώς θα είχα λόγο να γράψω;

σήκωσα το ρολό γύρω στις 8 το πρωί κι αυτό ήταν σαν το βράδυ!

τελικά αυτός ο γενάρης είναι γκρίζος, βροχερός  και παγωμένος!

αγόρασα κυριακάτικες γύρω στις 8μιση και εκ πρώτης όψεως αυτές ήταν στα δελτία των 8μιση…όλων των προηγούμενων ημερών!

ασανσέρ η σκέψη μου και απ΄όποιο όροφο και να τα δω, τα τοπία της αποσύνθεσης μεταμορφώνονται πότε σε σκηνές χορού μιας αστικής μοναξιάς και πότε σε φλάσμπακ εικόνες μιας επερχόμενης αγωνίας που λατρεύει τις κακοτοπιές…

είπα μια αγαπημένη καλημέρα γύρω στις 9…

αφαιρέθηκα γύρω στις 9μιση…

σμήνη πουλιών που διαγράφουν κύκλους στον αέρα,

οδοφράγματα σε πολιτικοποιημένες γειτονιές της καθημερινότητάς μου,

ένα σκούρο κουστούμι κι ένα φούξια παλτό που χάνονται στη γωνία,

ένα κόκκινο φανάρι που πέρασα χωρίς να πρέπει,

όμορφες σκηνές της απλής ημερήσιας ρουτίνας στην οποία δεν έχω κάτι να προσάψω,

πέρα από το γεγονός ότι κάτι μέσα της καταφέρνει να μου εμπνεύσει τον έρωτα…

βέβαια,

η ανορεξία μου απέναντι στις πολλαπλές διαβαθμίσεις του γκριζωπού χειμώνα,

που θα μπορούσε να κρύβει και κάτι ενδιαφέρον σε άλλη περίπτωση,

ωχριά μπροστά στις μεγαλοπρεπείς εσωτερικές αντιθέσεις τις οποίες βίωσα

-ή φαντάστηκα πως βιώνω-

τον τελευταίο καιρό…

και όμως,

αυτή η ανορεξία ψυχανεμίζομαι πως οφείλεται σε μια συγκεκριμένη απουσία που διαιωνίζεται και παλιώνει αλλά δεν τελειώνει όπως τα χιλιόμετρά μου στο χρόνο και στο δρόμο!

διαισθάνομαι πως κάτι λείπει και νιώθω πως αυτό το μυστήριο κάτι,

μου υπενθυμίζει με τον πιο επιβλητικό τρόπο την ανάγκη μου γι’ αυτό!

ενδέχεται να είναι ένα είδος νοσταλγίας όχι για πράγματα που έγιναν, μα για το χρόνο κατά τον οποίο διαδραματίστηκαν, στην ώρα τους, αργά, προσεχτικά, στην ώρα τους πάντα και πληρωτικά!

η απόσταση που με χωρίζει από όσα έγιναν την κατάλληλη στιγμή με αναστατώνει γιατί καταλαβαίνω πως είναι χρονικά ελάχιστη μα συναισθηματικά τεράστια!

άρα το αδιέξοδο του γενάρη είναι πια εγγυημένο!

κατ’ αυτό τον τρόπο,

το υπονοούμενο της απουσίας αυτού του παράξενου κάτι,

εντείνει την έλλειψή του και με εμποδίζει από το να αξιολογήσω αντικειμενικά και δίκαια αυτό τον πολύπαθο μήνα!

ενδέχεται βέβαια η λύση να κρύβεται και πάλι σε κάποιο κλισέ:

περιμένω να σβήσει αυτό που μελετώ και μετά μπορώ να το αξιολογήσω και να το γνωρίσω καλύτερα!

προς τι ο κόπος; αναρωτιέμαι…

αν σβήσει αυτό που με απασχολεί,

θα βρεθώ να μελετώ το κουφάρι μιας εποχής που απεβίωσε μέσα στην άγνοια και την αμφιβολία,στην αγωνία και στην ανασφάλεια…

και η μετά θάνατο απολογία του θα είναι μάλλον άχρηστη και περιττή…

δεν θα προσπαθήσω άλλο πια να περιγράψω το φετινό γενάρη!

το νόημά του άλλωστε αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά και δεν νομίζω πως θα μπορούσε να προσλάβει συνολική χροιά ως αντικείμενο μελέτης ή συζήτησης…

πες πως απλά ήθελα να μετρήσω στον 1ο του ’10 κι απ την καλή κι απ την ανάποδη όσα του χρωστούσα!

το μόνο που επιμένω να παρατηρώ καθώς περνούν οι μήνες,

είναι ο βαθμός της απολίθωσης πες, αποκρυστάλλωσης θες, κάποιων λυτρωτικών μηνυμάτων που εμφανίζονται απρόσμενα μέσα από ένα σύννεφο ή πίσω από ένα δέντρο, φωτίζουν τον κόσμο σαν μεγαλειώδη πυροτεχνήματα κι αμέσως αυτοαναιρούνται με αφόρητο κυνισμό κι αδιαφορία, λες και δεν υπήρξαν ποτέ!

πες τες  ΜΜΕρίδες χωρίς θερμίδες!

γι αυτόν ακριβώς το λόγο, κάνοντας μια έσχατη προσπάθεια επίδειξης καλής θέλησης, προσπερνώ τις σκηνοθετικές απόπειρες της νοσταλγίας μου κι επικεντρώνομαι στις εκδηλώσεις της επιθυμίας μου…

έχω μια μικρή συνομιλία γύρω στις 10…και όλα όσα με βαρύναν μου μοιάζουν ψέμμα…

είναι θαυμαστό πόσο άμεση σχέση έχουν αυτές οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις στη ζωή μου με την αλήθεια που την διέπει…

σκέφτομαι πως τα θαύματα του είδους είναι απολύτως συνυφασμένα με την αλλοτρίωση του βάρους και τη μετατροπή  του σε βήμα ανάλαφρο και φοβάμαι πως δεν θα γλιτώσουν ποτέ από αυτό τον φαύλο κύκλο…του παλιοχαρακτήρα μου

αλλά πιστεύω στα θαύματα, αφού αυτό το κάτι που έλεγα πριν υφίσταται και είναι θαύμα!

παρόλα ταύτα ο γενάρης αυτός ήταν διδακτικός!

έχω την εντύπωση πως με δίδαξε κάτι σπουδαίο:

1)το ενδεχόμενο στην πραγματικότητα να προτιμώ το όνειρο των πραγμάτων περισσότερο από ό, τι τα ίδια τα πράγματα!

γενικώς!

2) το ενδεχόμενο επίσης να φοβάμαι την οποιαδήποτε αναμέτρηση με τις συνιστώσες ενός πραγματικού, υλικού χρόνου που θα ερχόταν σε σαφή αντιπαράθεση με τον επινοημένο χρόνο των υπέροχων τεχνασμάτων μου!

ειδικώς!

εξ ου και η αδυναμία μου να αντιπαραβάλω αποτελεσματικά το φαντασιακό στο πραγματικό και να παραδεχτώ πως η ζωή δεν συμβαίνει ιδανικά μόνο μέσα στο νου μου αλλά έχει περιθώρια να αναπτυχθεί και αλλο!

γύρω στις 12μιση αυτός ο μεστός γενάρης με συγκίνησε!

μέσα από την αμφιταλάντευσή μου ανάμεσα στη μαύρη μαγεία του κυκλοθυμισμού μου  και στις παγίδες μιας νευρωτικής έμμονης ιδέας, με βοήθησε να δω κάπως πιο διάφανα τον εαυτό μου και την πορεία μου στο χρόνο…

με ανάγκασε,

κατά κάποιο τρόπο,

να έρθω αντιμέτωπη με μια χρόνια ανεπάρκεια που μεθόδευσα επισταμένα έτσι ώστε να μπορώ να κρύβω πίσω της κάθε νεογέννητη ανάγκη και κάθε ανυπόφορο αναπάντεχο που ενδέχεται να παραμονεύει κατά καιρούς στο κατώφλι μου…

έχω την αμυδρή εντύπωση πως με το τέλος τούτου του μάταιου γενάρη αυτό το ανυπόφορο αναπάντεχο ενδέχεται να μην τον φοβάμαι πια και τόσο πολύ!

μπορεί μάλιστα να καταφέρω να το κρατήσω και στο χέρι!

κάπως σαν χάρτινη φωτοτυπημένη σελίδα, ακόμα ζεστή από το φωτοτυπικό…

Advertisements

7 responses to “φωτοτυπώθηκε ο 1ος… άλλοι 11!

  • yannidakis

    ..και παλι αυτο ειναι υποκειμενικο. Μπορει να το παρεις λιγο διαφορετικα το θεμα ή ακριβως ετσι.
    εγω σημερα δεν ασχολουμαι με χαρτακια, εχω μεγαλο αγωνα.. παμε για πρωτη θεση :[
    http://yannidakis.spaces.live.com

    Μου αρέσει!

  • Αναστάσης

    Όλα είναι υποκειμενικά …πόσο μάλλον ο χρόνος / μήνας / ώρα.
    Τα σέβη μου.

    Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Κοιτα σύμπτωση κι εμενα ο Γενάρης άρχισε να μου αποκαλύπτει κάποια πραγματα.
    Αλλού να με ψυχραίνει αλλου να με ζεσταίνει(και τα έκανε και τα δύό σωστά)
    Λοιπόν αν και προτιμώ το αυθεντικό απο τη φωτοκόπια
    Βγάλτε μου σας παρακαλώ μια φωτοτυπία αυτό το μήνα κι εμενα…αν είναι δυνατόν διπλής όψεως.

    Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Νομίζω Γενάρη του 1999 είχα δει και τους CREATURES σε συναυλία στο ΡΟΔΟΝ.

    Μου αρέσει!

  • tommy

    λατρευω αυτα τα ..χαρτακια που γραφεις και μετα
    τα [ξεσκονιζεις]γραφε και φυλαγε…
    ολο το κειμενο μια πολυ ομορφη παρουσιαση
    με πολλες εικονες σου

    μου γεμισες εναν μηνα ολοκληρο
    που ουτε εγω καταλαβα γιατι εφευγε τρεχοντας
    πιθανον ηρθαμε αντικρυ και ουτε αυτος με αντεξε
    ουτε εγω…
    αναμενω τον φλεβαρη που ειναι και κουτσος
    ισως αυτος να ειναι πιο πολυ συγκαταβατικος μαζι μου
    για μενα δεν ξερω ..αυτον δε τον φοβαμαι
    εμενα φοβαμαι.

    καλο απογευμα κοριτσι μου!!!

    Μου αρέσει!

  • MPLAOUGRINIAS

    Tι να σου πω…..να δούμε πως θα πάει αυτός ο μήνας κι άμα παει καλά να βγάλω κι ένα αντίγραφο……

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac