κλέβοντας…οπώρας

μέσα από το μάτι μιας βελόνας έβλεπα μια απέραντη ονειρική ακτή…

μέχρι που ένα μεγάλο, ένα τεράστιο κύμα που με αφορούσε άμεσα άρχισε να πλησιάζει από το βάθος του ωκεανού!

ο κόσμος σκορπίστηκε, άρχισε να τρέχει έντρομος εδώ κι εκεί, προσπαθώντας να γλιτώσει τον βέβαιο πνιγμό…

έστειλα ένα βιαστικό μήνυμα στον καλύτερό μου φίλο, κάτι σαν αποχαιρετισμό, λέγοντάς του πως είναι ο καλύτερός μου φίλος επειδή μόνο αυτός σκέφτεται να μου κάνει νοήματα μέσα από στίχους τραγουδιών!

…………………………………………..

έχω ακόμα την τύχη να πέφτω πάνω σε ανθρώπους που καταλαβαίνουν τι εννοώ κι ας μην έχουμε μιλήσει πολύ με άλλο τρόπο, παρά μόνο μέσα από μουσικές απόπειρες και κρυφά νοήματα μέσα από τις γραμμές ενός νοερού πενταγράμμου…

αυτοί οι άνθρωποι με συγκινούν βαθιά!

αναπτερώνουν το ηθικό μου και την πίστη μου στις ανθρώπινες σχέσεις που ξεφεύγουν από την πεπατημένη και ανακαλύπτουν μονοπάτια που θέλω παθιασμένα να διαβώ και, κυρίως, να αφουγκραστώ με ευγνωμοσύνη…

του είπα κι άλλα, μα δεν περιγράφονται εδώ και τώρα…

………………………………………………….

μετά ξάπλωσα στην άμμο και περίμενα τη θάλασσα, η οποία ήρθε τελικά με τερατώδη ορμή, με ανασήκωσε ψηλά, με τρόμαξε μα δεν με σκότωσε…

ήμουν η πρωταγωνίστρια μιας ταινίας και υποδυόμουν όλους τους ρόλους!

τους καλούς και τους κακούς!

……………………………………………………….

αυτό σημαίνει πως, ακόμα και αν ήμουν η νικήτρια σε μερικά πράγματα, με τίποτα δεν θα έπαυα να είμαι συγχρόνως και η χαμένη εεε;

………………………………………………………

μετά σκέφτηκα πως κάποτε θα θελα να γίνω συγγραφέας…

μετά, ότι θα θα ερωτευτώ τον ιδανικό εραστή του πρώτου μου διηγήματος και θα περάσουμε τη ζωή μας ακούγοντας μουσική και μυρίζοντας τις σελίδες των ωραίων βιβλίων μας!

οι φίλοι μας θα είναι  αγόρια και  κορίτσια με σπουδαία έμπνευση!

περιττό να προσθέσω πως θα ζούμε όλοι μαζί σε ένα σπίτι αγροτικό με ακατάστατο κήπο και θέα σε μια θάλασσα, γράφοντας και διαβάζοντας διαρκώς!

τα δάχτυλά μας θα είναι βαμμένα με μελάνι!

τα φιλιά μας παραμυθένια!

……………………………………………………..

έχω ήδη ένα μέρος στο νου μου αλλά είναι δε θα αποκαλύψω εδώ τέτοιου είδους λεπτομέρειες…

…………………………………………………………….

μετά σα να ξύπνησα κάπως αλλά  σκέφτηκα πως δεν είναι ώρα να ξεφύγω από τις βαθειές επιθυμίες μου, άρα είναι ώρα να βυθιστώ ξανά στο μαξιλάρι μου, αλλιώς θα κινδύνευα να χάσω το ραντεβού μαζί τους…

σκέφτομαι πως κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά ολέθριο, μιας και η σχέση μας -όλων εμάς- βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε μαλακά όνειρα των τεσσάρων λεπτών που αντλούν το περιεχόμενό τους μέσα απ’ το συνεχές καθημερινό μας «κυνηγητό»…

βάζω ευλαβικά το τελευταίο άσμα-συμβουλή του Άντονι και ανυψώνομαι απ το στρώμα καθώς ανυψώνονται  μεθοδικά τα μεγαλοπρεπή κρεσσέντα του…

στη μέση του τραγουδιού έχω σηκωθεί από το κρεβάτι, έχω πετάξει από πάνω μου σαν βαρύ ρούχο που με ιδρώνει την κάθε σκέψη μου και αρχίζω να στροβιλίζομαι ξέγνοιαστα σε μια φανταστική πίστα γεμάτη με … «είναιεύκολοναμεαγαπήσεις» ανθρώπους!

δίπλα μου ο Ζιλ με παρασέρνει σε όλο και πιο εξτραβαγκάν φιγούρες, απελευθερώνοντας με  ένα του συνθηματικό χαμόγελο –όπως πάντα– τον καλύτερο εαυτό μου!

πάνω από τα ζαλισμένα κεφάλια μας μια πολύχρωμη λαμπερή ντισκόμπαλα στριφογυρνά ευτυχισμένη και μας φωτίζει ασημί!

στον κήπο οι λεμονιές είναι γεμάτες κίτρινα φρούτα κι εμένα το όνομά μου είναι Ζοσλίν…

εσχάτως νομίζω πως έσπασα το μετρητή-μικροτσίπ με τον οποίο γεννήθηκα εκείνο τον ιούνη…

ο μετρητής αυτός έδειχνε τα επίπεδα της  προόδου μου στα συναισθημαθηματικά, ναι ξέρω καλά τι λέω, την οποία επεδίωκα –και μέχρι ένα βαθμό επετύγχανα– με τους ανθρώπους!

ήταν ένας τζιπιές μετρητής συναισθηματικής πορείας, φυτεμένος στην καρδούλα μου!

κι έτσι όλα ήταν κανονισμένα, ελεγχόμενα, καταγεγραμμένα στο εσωτερικό κομπιουτεράκι μου!

τον έσπασα για να μη μετράει, για να πάψει να υπολογίζει και να με παραπλανεί…

τα συναισθήματα θα πρέπει να κινούνται αυθαίρετα, να πηγαινοέρχονται εκτός σχεδιαγράμματος, μακριά από στατιστικούς πίνακες ύφεσης ή ανόδου… μου ψυθίρισε φέρνοντας το στόμα του στο αυτί μου

σαν μαγικά κόκκινα χαλιά! συνέχισε μιλώντας μέσα στο μισάνοιχτο στόμα μου

κι εγώ να είμαι ελεύθερη να κινούμαι εντός και εκτός ορίων τους χωρίς να με πνίγει η μελαγχολία και η τεχνολογία μιας καρδιάς που λειτουργεί με βηματοδότη, απάντησα καταπίνοντας τη φωνή του…

έννοιες όπως σεβντάς, παράπονο, μεράκλωμα και τα συναφή ανέκαθεν μου προκαλούσαν ανάμεικτα, για να μην πω αρνητικά, συναισθήματα…

από τη μια αρνιόμουν πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να τις νιώσω και να με αφορούν προσωπικά, καθώς είχα τοποθετηθεί στο αντίθετο ημισφαίριο της συναισθηματικής υδρογείου, όπου κάτι τέτοια παραήταν στοιχειώδη και κενά νοήματος για μια εκλεπτυσμένη προφεσσόρα φιλολογίας, άρτι εκπεσούσης σε ανάρμοστες μεθόδους κτήσης υλικών νοημάτων επιβίωσης που προτιμούσε να εκφράζεται υιοθετώντας διαφορετικούς όρους αισθηματικής αγωγής και συμπεριφοράς…

από την άλλη βέβαια, και με τον καιρό κατάλαβα

–με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε αργά ή γρήγορα τα σπουδαία πραματάκια της ζωής μας–

πως όσο πιο γρήγορα παραδοθώ σε όλα εκείνα τα επίμονα και διαπεραστικά συναισθήματα που εκφράζουν τις πιο ευάλωτες πτυχές μου και είναι ξένα στις αρχικές επιλογές της συμπεριφοράς και της πόζας  που υιοθετώ, τόσο πιο εύκολα θα καταφέρω να απελευθερωθώ από τα διάφορα διανοητικά κλισέ και να μπω στον κήπο…

και δε μου λες; στις αρχικές επιλογές της συμπεριφοράς και της πόζας  που έπαιρνες τότε που είπες να ασχοληθείς με το χρηματοπιστωτικό σύστημα και την αποδόμησή του, αυτά τα ίδια κλισέ σε είχαν εγκλωβίσει τόσο που είπες από δω και πέρα να βγεις από τον κήπο και να χωθείς στα βιβλία πάλι;διέκοψε το μμοόλογό μου ο Ζιλ

δε θα ξανακλέψεις πια;επέμενε

τώρα πια διαβάζω στον κήπο, αλλά δε σταμάτησα να κλέβω γλυκέ μου, απλά τώρα κλέβω κουβέντες από διπλανά τραπέζια και φαντάζομαι ζωές…

εικάζω συνθήκες και οραματίζομαι καταστάσεις, παρατηρώ γόνατα, δάχτυλα και λαιμούς αγνώστων, λαθρεπιβιβάζομαι για λίγες στιγμές στα οχήματα των ματιών τους κι ανεβοκατεβαίνω κλίμακες σύμφωνα με το φόρτο της στιγμής, του απάντησα με βλέμμα χωμένο στα δάχτυλά του

και γω έξυπνη το ίδιο κάνω, κλέβω τη δική μας στιγμή, όταν λείπεις, για λίγο τη σφετερίζομαι ,σε κάνω δική μου, κι έπειτα σ’ επιστρέφω σεμνά κάνοντας πως δεν συνέβη κάτι, πως δεν συνέβη τίποτα…μου ανταπάντησε βουτώντας τα μάτια μου απ τα κουμπακια ανάμεσα

ας βγούμε στον κήπο με τις λεμονιές και τα κίτρινα φρούτα κι ας συναγώνιστούμε λοιπόν ποιος θα κλέψει ποιον , γλυκέ μου συνένοχε…



Advertisements

4 responses to “κλέβοντας…οπώρας

  • tommy

    μη με ξυπνας ..ασε με το ονειρο αυτο μου αρεσει
    δε θελω να ανοιξω τα ματια φυγε ασε με…
    κι ας ειναι δικο σου το ονειρο

    μπες στον κηπο χαρα μου..και παψε να εχεις αυτη
    την αρνηση..στο παραπονο στο μεσα σου να βγει
    εξω μου
    ασε τα κανονισμενα και ελεγχομενα..
    σπαστο το ρημαδι το τζιπιες σε βρισκει παντα
    και σε επαναφερει σε ελεγχομενες καταστασεις

    ζησε το ανεξελεκτο το πρωτογνωρο…
    τωρα μπορεις να μπεις …στον κηπο..θα ειμαι λιγο
    παραπερα απο τη λεμονια ..κοντα σε ενα κλαδι
    που θα μπερδευεται στο κεφαλι μου …ενα κλαδι
    γιασεμιου….
    οχι..μην μου πεις την ωρα θα σε δω να ξεπροβαλεις
    γυμνη με την περπατησια ενος λεβεντη με ψηλα το κεφαλι
    θα σε αναγνωρισω αμεσως θα δω το προσωπο σου
    να αλλαζει εκφρασεις σε καθε βημα σου θα σπας και
    ενα μικρο κομματι του σκληρου κι απροσιτου που με τοσο
    κοπο εκανες για να το αποκτησεις
    αφου θα εχεις ….μπει στον ακαταστατο κηπο

    κανε μου μια χαρη σε παρακαλω μη με ξυπνησεις
    θελω να το δω το ονειρο…

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Απο πάνω σας υπήρχε η ντισκόμπαλλα?
    Με το Ζιλ ήσουνα η με το Σταμάτη Γαρδέλη?
    Λοιπον τωρα που ανέφερες τον Antony & The Johnsons τη πρώτη φορά που τον άκουσα ήταν σε παραλία της Ιου το 2006 χαζεύοντας το κύμα και ρουφώντας την ηρεμία το αεράκι και τον καταγαλανο ουρανό.
    Πριν απο λίγο μιλούσα για συμπτώσεις να άλλη μια…ένα όνειρο με θάλασσα και ο ίδιος καλλιτέχνης…

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    ξερω θα γινω πολυ κουραστικος αν ξαναγραψω πως μ’ αρεσει να ονειρευομαι με τα ματια ανοιχτα. Τι σημασια εχει; Εσυ του εχεις δωσει να καταλαβει (του ονειρου) & η δραστηριοτητα σου συνεχιζει να ειναι υπερβολικα πολυχρωμη οταν δανειζεται στοιχεια απο δω κι απο κει :[
    yannidakis.spaces.live.com

    Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Εγω δεν έχω χρόνο να το διαβασω τώρα αλλά θα το πω
    Ημουν κι εγώ στη παραλία της Ιου το 2006!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac