να διαβάζεις!

ποτέ άλλοτε δεν έχω παρατηρήσει μια τόσο λιτή γραφή να απελευθερώνει καλύτερα το γοερό τρόπο που έχει ο έλληνας να ένα ζει το «τραγικό»
ποτέ άλλοτε δεν είδα να επιλέγεται το «τραγικό» με  πιο θεαματικό τρόπο
ίσως να τον έλεγες κατατονικό με κίνητρα μελαγχολικά τον Σωτήρη Δημητρίου
ίσως πάλι να τον έλεγες αντάρτη της ευταξίας
ίσως πάλι να λεγες κάτι για τη μανία του να καταπιάνεται με τους δαχτυλοδειχτούμενους
πάντως αναγνώστη μου εγώ όταν τον διαβάζω, ασθμαίνω, λαχανιάζω σα να χω δει ένα βαρύ όνειρο κι από τότε δεν μπορώ να το ξεχάσω!
λοιπόν είτε διαβασεις τη Φλέβα του λαιμού , είτε τα  Ζύγια του προσώπου αναγνώστη μου, το αποτέλεσμα θα ναι το εξής:
ένα ανθρώπινο σύμπαν στον αποστακτήρα!
&
αθεράπευτες περιπλανήσεις και απρόβλεπτες ασυνέχειες!
οι πρωταγωνιστές ζούνε μια επίτηδες μοναχική ζωή
«ξεχασμένοι» αλαφροΐσκιωτοι, ακόμα και αν βρίσκονται ανάμεσα σε συντρόφους
ο τόπος συχνότερα είναι απροσδιόριστος που ακόμα κι αν έχει όνομα δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με τις «καταραμένες» γειτονιές της πόλης
πάρε παράδειγμα, το γύφτο Στέλιο, που είναι εργάτης σε συνεργείο στο Κουκάκι, «μ’ ένα πρόσωπο πλαγιά ανθισμένη» και ζούσε μια «άλλη» ζωή, απρόσιτη στους υπόλοιπους με «Το πέρασμά του»
κι αφού τα πρόσωπα είναι παγιδευμένα σε εσωτερικά αδιέξοδα, τι σημασία έχει πώς λέγεται ο τόπος όπου ζουν;
η «μελαχρινή… καλοπλασμένη» με τα «άδολα» μάτια,η Βασιλέ, πολιτική πρόσφυγας από την Τουρκία, προσπαθεί να ξεφύγει απ την ψυχολογική απομόνωση του οδοκαθαριστή Γιάννη, που δουλεύει σε κάποια λαϊκή συνοικία, αλλά θα χάσει τη μάχη στο «Χαλασμένο χωριό»
κάποτε μπορεί να συμβεί ειρηνικά και συμβιβασμός με τη «μοίρα» και ένας άντρας βασανισμένος, γίνεται ένα με τη γειτονιά του στο «Ως κόρην οφθαλμού»,
ενώ «Κατά τις πεντέμισι» μια πολυκατοικία γίνεται ο κόσμος όλος για τον ήρωα που θα χτίσει με σημείο επαφής τη μουσική που ακούει μια ένοικος και αναστατώνει την κοινή ησυχία, μια σχέση μαζί της
κάποτε όμως μπορεί να συμβεί κι εκρηκτικά ο συμβιβασμός με τη «μοίρα» και ένα νεκροταφείο γίνεται τόπος σύγκλισης της ύπαρξης που αφήνει μια «Γλύκα στο στόμα» για τη  χήρα και το νεαρό υπάλληλου του νεκροταφείου
όμως ακόμα αγριότερα θα χτυπήσει «Η φλέβα του λαιμού» από την πρώτη κιόλας φράση: «πώς να κρυφτεί η λύπη;» αφού μια  εύθραυστη σχέση θα γίνει κομμάτια με μια σιωπηρή συμφωνία
κλπ κλπ…
ο Σωτήρης Δημητρίου άξιος κατά τηνγνώμη μου σύγχρονος εκπρόσωπος της μικρής φόρμας, δηλαδή του διηγήματος, περιγράφει πράγματι ακραίες παθολογικές καταστάσεις, καταστάσεις για τις οποίες ευθύνονται η οικογένεια και η κοινωνία, τις ιδιοποιείται,οι ήρωες γίνονται το alter ego του, απόκληροι, ιδιόρρυθμοι και αποκλίνοντες ζωγραφίζουν τις σελίδες του κι αυτός στέκεται παρατηρητής στο  περιθώριο των σελίδων αυτών, μα αν του ρθει φλασιά αρχίζει και πειραματίζεται με  τις «κούκλες»,τις υστερίες και τους τρόμους…
λιτός τόσο που αναρωτιέσαι αν υπάρχουν συμβολισμοί, προσωπικά δεν προσπάθησα να ανιχνεύσω τέτοιους, τον άφησα να αγγίζει την ψυχή μου με την ένταση της αιχμής της σκληρότητας των βιωμάτων των ηρώων του
η σχέση του συγγραφέα με τη γλώσσα είναι δημιουργικά δεδομένη, η αγάπη του στους ηττημένους επίσης και οι  παρατηρήσεις του στα ανθρώπινα χωρίς τέλος
θα μπορούσα να πω πως το να στοχεύει έτσι τα ανθρώπινα κρύβει κάτι το νοσηρό και αυτό είναι φορές που με κούρασε
παρατήρησε το εξώφυλλο αναγνώστη μου
τι βλέπεις; 
ένατοπίο άγονο και χέρσο, ίσως μπορείς να διακρίνει κάποια χόρτα ξερά να αναφύονται και να σου θυμίζουν τριχοειδείς αποφύσεις, σαν αυτές που υπάρχουν λέει στο μυαλό μας
στην γραμμή, εκεί που η σκούρα γη ενώνεται με τον φωτεινό ουρανό, αποπειράται βηματισμό ένας θαμπός άνθρωπος, με σκυμμένους ώμους και τα χέρια ριγμένα σχεδόν δίπλα στο κορμί του…
τριγύρω μια ερημιά, ο άνθρωπος όμως συνεχίζει να βαδίζει, με παρέα τη σκιά του και χωρίς εμφανή προορισμό
μα στο είπα και προηγούμενα αναγνώστη μου,
οι ανθρώπινες φιγούρες του Σωτήρη Δημητρίου βαδίζουν σε κατάξερα τοπία…
τα ξερά αναφυόμενα χόρτα μοιάζουν περισσότερο με αποκομμένες ρίζες….
η ψυχή είναι δεσμώτις,
που κρατείται κάτω από ανθρώπινες συνθήκες,
σε αιώρηση,
ανίκανη να προχωρήσει πέρα
από το βλέμμα σου καθώς διασταυρώνεται με την εικόνα
(John Ashbery)
Advertisements

8 responses to “να διαβάζεις!

  • Mίνα

    Δεν τον είχα ακούσει τον συγγραφέα για να είμαι ειλικρινής…
    Θα κάνω μια προσπάθεια να τον διαβάσω… γιατί αν γράφει καρδιά μου σα και σένα… θα χρειαστώ μεταφραστή! 😛
    Kαλημέρα ματάκια και καλή βδομάδα!!! 🙂

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    εκανα την καρδια μου πετρα & διαβσα (για) βιβλια. Το αποτελεσμα; Απολυτως τπτ.
    Αναγνώστης μηδέν :[
    yannidakis.spaces.live.com

    Μου αρέσει!

  • moodytimes

    Ποτε δε χρησιμοποιώ τη λέξη «κριτική» σε ταινίες,βιβλία,δίσκους.Πάντα λέω «γνωμη» «εντύπωση» η «τι μου είπε».Πάντα θεωρούσα πως αυτά τα τρία η δική μου Αγία Τριάδα που όντως με έχει φωτίσει,μου μιλάνε και κάτι θέλουν να μου πουν.
    Τα δέχομαι,τα απορρίπτω δεν έχει σημασία,σημασία έχει πως ακούω τι έχουν να μου πουν.
    Που σημαίνει μικρό μου Τσοπανάκι πως προτιμώ να διαβάζω «τι σου έχουν πει» εσένα παρα μια ακαδημαική «κριτική του στυλ…»δεν είμαι φοβερά ακαδημαικός ο άτιμος?»
    Αντε να προσθέσουμε και άλλα δυο βιβλιαράκια στα ΠΡΟΣΕΧΩΣ,και μια και είπα για τραγούδια…»γεννήθηκες γαι τη καταααστροφήηη»,την οικονομική εννοώ…γραψε για καμμιά ληστεία τουλάχιστο αυτή θα ας φέρει λεφτα δε θα μας φάει.
    Ακόμα να ακούσω το άλμπουμ της Birch

    Μου αρέσει!

    • katabran

      Μούντυ μου,τίποτα δε μου μοιάζει μουντό όταν χάνομαι στις αράδες κάποιου που επιχειρεί κάτι να μου πει…
      σήμερα ξύπνησα από ένα όμορφο όνειρο, νωρίτερα απ ότι προγραμματισμένα σκόπευα,έπλυνα τη μούρη μου και την έχωσα στις αράδες ενός βιβλίου…
      τι καλύτερο α αρχίζεις τη μέρα σου με 25 σελίδες που σαν σειρήνες σου παίρνουν το μυαλό όσο τα καθημερινά και τα προς τη διαβίωση πρόκειται να σε κάνουν ενδεχόμενα να πνιγείς στο μαγκανοπήγαδο;
      θέλω όμως να σου ομολογήσω πως σου χρωστώ!
      αν δε μου λεγες «γράψε για κάνα βιβλίο», δε θα χα νιώσει την ευχαρίστηση του να ξαναπιάνω ένα βιβλίο στα χέρια…

      Μου αρέσει!

  • mplaougrinias

    Αυτό το διάβασα χθες….και νομίζω πως είναι καλή ευκαιρία να μάθουμε και κανέναν Ελληνα συγγραφέα.
    Θα τα ψάξω τα βιβλιαράκια με τράβηξε το «θέμα» τους.

    Μου αρέσει!

  • Μαργαρίτα

    Μου άρεσε το καινούριο βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου, νομίζω ότι είναι από τους ελάχιστους έλληνες συγγραφείς που γράφουν γνήσια λογοτεχνία, ο λόγος του είναι ποιητικός, παρατηρεί και περιγράφει τα πράγματα με μια διεισδυτική ματιά που σπάνια πια διαθέτουν οι σύγχρονοι συγγραφείς.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac