μια παρασκευή απόγευμα του δεκέμβρη…

νομίζω πως ονειρεύτηκα ότι ήμουν ένα καφέ σκυλί που περπατούσε τρέμοντας χαμένο μέσα στους κρύους διαδρόμους κάποιου δεκέμβρη

διασχίζοντας το βρεγμένο δρόμο,

τα λίγα βήματα απ το μίνι μάρκετ μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού,

διασχίζοντας το δρόμο διαγώνια  για ν’ αποφύγω τις λακκούβες με τα νερά που με πιτσιλούσαν με σπασμένα κομμάτια απ το λασπωμένο ουρανό,

άνοιγοντας το βήμα για ν’ αποφύγω τα παιδιά που έφταναν απ το σχόλασμά τους,

χοροπηδοπερπατώντας,

και είχε ξανατύχει να βρεθώ μπερδεμένη ανάμεσά τους,

όμως εκείνο το μεσημέρι μιας παρασκευής του δεκέμβρη,

τα γέλια τους και οι φωνές τους,

με έκαναν να νιώσω πως …

τα χρόνια μου ήταν ο μόνος απαλός χρόνος των επαναλαμβανόμενων παραμυθιών,

με ήρωες και δράκους και «έλα φάε τώρα»

να μπλέκονται σε σελίδες βιβλίων ή σε οθόνες,

μέσα σε ένα μαγεμένο δάσος,

κι όποιος βγει απ αυτό το δάσος δεν είναι για καλό,

σημαίνει πως έχει μπει στο δρόμο της ήττας,

που είναι θέμα χρόνου,

έτσι ακριβώς ο χρόνος με μέτρησε και με καβάλησε σα να μουν ένα απ τα γέρικα αλογάκια του,

ενώ με τριγύριζαν συνεχώς χοροπηδηχτά παιδιά,

ενώ με προσπερνούσαν

και με άφηναν χωρίς κόκκο μαγείας,

μόνο με την αίσθηση ότι κάτι συμπαγές και αόρατο,

που μέχρι εκείνη τη στιγμή με «προστάτευε»,

είχε σπάσει σε χίλια δυο κομμάτια,

αυτά ήτανε μέσα στις λάσπες,

μέσα στις λακκούβες,

όχι κομμάτια από τον ουρανό…

αμέσως γέρασα και,

για να σωθώ,

έδωσα άλλο όνομα στον πόνο κι ένιωσα πως σε είχα ερωτευτεί…

τα κομμάτια σου ουρανέ μου φτιάχνουν μια αγκαλιά,

οι λέξεις που ξεστομίζεις  με ντύνουν

μια παρασκευή απόγευμα του δεκέμβρη …

σταματώ να τρέμω!

σταματώ να τρέχω!

και χοροπερπατώ…

διασχίζω μια μικρή βρεγμένη πλατεία,

κοιτώ ψηλά…

κάποιοι στα μπαλκόνια έχουν κρεμάσει σιντί,

για να τρομάζουν τα περιστέρια,

να φεύγουν μακριά να μη λεκιάζουν υπολήψεις και μάρμαρα,

ένα σύννεφο περιστέρια και τσαλακωμένα χαρτιά πάνω απ το κεφάλι μου…

τα πόδια μου πατούν σε κολλημένα πούπουλα και σε φουσκωμένα απ τη βροχή κομμάτια από κουλούρι,

που πετάνε όσοι αγαπάνε αυτές τις συμμορίες πουλιών

και φτάνω στην είσοδο και βλέπω ξαπλωμένο το ίδιο καφέ σκυλί που ονειρεύτηκα

ο αέρας ανάδευε τη γούνα της κοιλιάς του

φαντάστηκα μια παλάμη αόρατη στη θέση του

εξακολούθησα να πιέζω το μυαλό μου

γιατί αυτό έκανα πάντα

μεγαλωμένη μόνη μου μέσα στους δαιδάλους των παραμυθιών του παππού μου,

έπαιζα με τις σκέψεις μου,

έφτιαχνα κουβάρια

που τα ξετύλιγα και χανόμουν μέχρι που τα ξανατύλιγα…

άνοιξα την πόρτα…

μπήκα στο σπίτι και αμέσως ένιωσα ότι μου έλειπε κάτι γελοίο!

μια σκάλα!

για να φτάσω ν΄ακουμπήσω τα δάχτυλά μου,

στα σωστά τέσσερα σημεία του ταβανιού,

ν΄ανοίξει ο τοίχος,

και να σε βρώ ουρανέ μου ν’ αγκαλιαστούμε…

το βάρος μου με κρατάει μακριά σου…

δεν υπάρχω!

σκέψου πως δεν υπάρχω γι αυτό το κρεβάτι σου είναι άδειο…

μα κι αν υπάρχω και λείπω, κάτσε απ τη μεριά μου που είναι η αριστερή σου!

νιώθω πως δε χρειάζεται διόρθωση του χρόνου,

νιώθω πως η αφή έμεινε ανέπαφη,

ανεπηρέαστη η κάθε μια στιγμή από τον έξω κόσμο,

η κάθε μια δική μας,

πάντα παρούσα στιγμή…

θα σου πω ένα μυστικό…

μιας ακόμα και για τα προς το ζην έχω να κάνω με αράδες,

έχω βρει τρόπο να σε βάζω εύκολα ανάμεσα στις γραμμές…

έτσι, έχουμε ζήσει πολλές στιγμές μαζί!

έχουμε αγαπηθεί με τόσους τρόπους,

που μόνο προσωρινά ξεχνάμε τους συνήθεις…

ξεφύλλισέ με…άνοιξέ με, βιβλίο είμαι και σου μιλώ μέσα απ το φυλλοκάρδι μου…

Advertisements

5 responses to “μια παρασκευή απόγευμα του δεκέμβρη…

  • tommy

    νιωθω ..μαγεμενη!!!!!!!!!
    τελικα ειχα δικιο η λακκουβα που καθρεφτιζοταν
    ο ουρανος….
    ειχε [απαντηση]ειχε [νοημα]

    κι ομως κομματια του ουρανου [ειδες] στη λακουβα

    βλεπεις τωρα γιατι ΠΟΤΕ δεν τα πεταω;;;

    Μου αρέσει!

  • georgia papa

    σου λεω καλημερα ξημερωνοντας ενα σαββατο του δεκεμβρη επιτελους βρηκα το δρομο…

    ευχαριστω για τη προσβαση στο νεο σου χωρο!!

    Μου αρέσει!

  • georgia papa

    Σου λεω καλημερα ξημερωνοντας ενα Σαββατο του Δεκεμβρη….

    επιτελους βρηκα το δρομο…
    ευχαριστω πολυ για τη προσβαση να μπαινω στο νεο σου χωρο…

    ενα ομορφο σαββατοκυριακο να εχεις!!

    Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    «Τελικά οι καραμπόλες του μυαλού απέδωσαν σας το έλεγα ηλίθιοι…διαβάστε το κείμενο και κλάψτε»
    Δρ.Γκρεγκορυ Χαουζ στο Moodytimes

    Σκυλίσια ζωή λοιπον…σκυλίσια όνειρα..ανθρώπινα όνειρα
    Για να δούμε τι θα περάσει απο το μυαλό του «καλύτερου φίλου του ανθρώπου» μέσα στο Σαββατοκύριακο.
    Μακρυά ειν ο ουρανός αλλά μπορεί να τον φτάσει κανείς..αν βγάλει φτερά.
    Richard Hawley ε?Μάλιστα το ψάχνουμε το θέμα βλέπω

    «Πριν προσπαθήσετε να βγάλετε γκόμενα η γκόμενο η ότι προσπαθήσετε να βγαλετε τελος πάντων απο το facebook η άλλο χώρο ρίχτε μια ματιά εδώ για να μάθετε τι σημαίνει να γράφεις κι όχι να κάνεις στριπτιζ διαδικτυακά..έχει διαφορά το γυμνό απο το τσιτσιδο….και τώρα συνεχίστε να αποβλακώνεστε πάω για ένα ίσως και δύο ποτά…αληθινά ποτά..ξερετε αυτά που πίνονται σε μπαρ και όχι σε οθόνη….hello??»

    Ξάδελφος Χανκ Μούντυ στο Moodytimes μετα την ανάγνωση του κειμένου «μια παρασκευή απόγευμα του δεκέμβρη…»

    Μου αρέσει!

    • katabran

      «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου» αποφασίζει να χτυπήσει την πόρτα του Χάουζ και του ξάδελφου του Μούντυ, προσπαθεί να χαμογελάσει…κάνει πρόβες τα λόγια του…
      «μου αρέσουν τα τυχερά παιχνίδια μου αρέσουν και τα άτυχα…
      ήρθα για το παιχνίδι που παίζουμε μαζί από την πρώτη στιγμή!
      θα με κρατήσεις;δε θέλω να μ’αγαπάς, όσοι με βασάνισαν το έκαναν στο όνομα της αγάπης…»

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac