κατιτίς εκ βαθέων για το πόνημα…

βγήκαμε για το αποχαιρετιστήριο δείπνο…

ο  τύπος της Μεγάλης Αυλαίας μας περίμενε λες κι είχαμε συνεννοηθεί…

δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε, είπα

αυτό ήταν το τέλος , είπε ο Αλ

το μόνο που μένει είναι να μη λεκιάσουμε την υπόληψή μας με το να συλληφθούμε σε σούπερ μάρκετ ψωνίζοντας τοστ και ζαμπόν γαλοπούλας, είπε ο Ζιλ

να ξέρεις πότε να αρχίζεις και πότε να σταματάς, είπε ο τύπος

ήμασταν κουρασμένοι, κοιτώντας το μενού, κάναμε ο καθένας τον απολογισμό του ζημιουργήματός του

με τρόμο ανακάλυψα ότι ήμουν και πάλι αντιμέτωπη με επιλογές και προς μεγάλη έκπληξή μου, διαισθάνθηκα μια προτίμηση για λιτότητα, για μοναχικότητα, να κοιτάξω κάποιες σκέψεις που δεν τις σέρβιραν σε κανένα εστιατόριο πολυτελείας, μια Ζοσλίν θαμμένη από καιρό είχε βγάλει το χέρι της απ το χώμα, το βούτηξε στον πουρέ και σχημάτισε 9 νούμερα…έλειπε 1!

φάτο, έχω μια δουλίτσα, είπα και έσπρωξα το πιάτο προς τον Μπισού

μην ξεχάσεις να αγοράσεις σοκολατένιες σταφίδες, έδωσα ένα φιλί στον Αλ και του χωσα στην τσέπη το Θαλή

γύρισα την πλάτη μου στον τύπο και του έτεινα τις δυο κλειστές γροθιές μου

άγγιξε τη μια και του την άνοιξα…

μόλις είχα αφήσει μια μικρή μπλε πετρούλα πίσω μου…

βγήκα στο δρόμο, μια ομάδα πολιτών σχολίαζαν ότι μετά απ τα γεγονότα της ημέρας οι μπάτσοι θα έπρεπε να δωρίσουν τους μισθούς τους σε φιλανθρωπικά ιδρύματα…τους πρότεινα να τους κεράσω ένα ζεντέ!

το επόμενο βράδυ κοιμόμουν 3000 χμ μακριά… όταν χτύπησε το τηλέφωνο…

σιγά το δύσκολο! δε μου πήρε πολύ για να σε βρω…μόνο τρεις λάθος κλήσεις…

και με αυτή τέσσερις, απάντησα…

κατιτίς εκ βαθέων για το πόνημα…
αυτή εδώ την προσπάθεια να πω πραματάκια, τη νιώθω σαν την πρώτη και τελευταία εσωτερική προσπάθεια εσωτερικής διακόσμησης…

μπορεί να εξορυχθεί το μυαλο;

θα πείτε όχι, και όμως…μου φάνηκε ότι το σέρβιρα στο πιάτο με συνοδευτικά υγρά προς εύκολη κατάποση, αλλά πάντα θα αναρωτιέμαι μπας και θα πρεπε να το μασήσω κιόλας όπως μασώ τον καιρό περιμένοντάς σε;
δε θα ρυμουλκήσω Ζ,σύμβολα δηλαδή ζητητικής, θα μπορούσα όμως απλά να συνεχίσω…

και όταν με «πιάσουν» θα πω απλά ότι έθεσα τον εαυτό μου υπό περιορισμό, μιας και δεν μπορείς να εμπιστευθείς την αστυνομία ή την όποια καθεστηκυία τάξη να το κάνει…
θα αξίζει λέω τον κόπο να τους πω αυτό και μόνο!τι καλύτερη ατάκα!

Advertisements

4 responses to “κατιτίς εκ βαθέων για το πόνημα…

  • ALEKOS DE BARCA

    καθεστηκυία…καλημέρα κιόλας αλλά τη λέξη δε τη κατάλαβα
    Το ξαναλέω περιμένω μια συνέχεια για το πόνημα η κάτι ανάλογο
    Τι να πώ..το’χεις το τόπι
    Τι να κάνουμε κι εμείς οι ντεσπεράντος θέλουμε τα αναγνωσματά μας για να στρώσουμε

    Μου αρέσει!

  • MOODYTIMES

    Θα ξεκινήσω με τις μουσικές επιλογές…κόλλησα στους FIREWATER..πολύ ληστρικό το ασματάκι και ότι πρέπει για σάουντρακ..μουσική επένδυση που θα συνοδεύει μια σειρά σκηνών στις οποίες δε θα υπάρχουν διάλογοι.Θα είναι η Ζοσλίν ο Αλ Ο Ζύλ και το μουτράκι του Θαλή να κάνει γκριμάτσες και να διασχίζουν ένα δρόμο η να μαζεύουν το χρημα και να τη κοπανάνε…το χω αδούλευτο ακόμα στο μυαλό μου.Εντάξει Γκάι Ρίτσι δεν είμαι αλλα το παλεύω
    Πάντως μια Ελρουική τριλογία με αναφορές στους 4 ήρωες δε θαταν άσχημη..ρε λες?

    Μου αρέσει!

  • katabran

    η ισχύουσα Χαλιλάντερ! αυτό πάει να πει καθεστηκυία, πώς λέμε η καθεστηκυία τάξη των ηλιθίων;αυτό!
    προτιμώ το κάτι ανάλογο αλλά θα δω και το θέμα συνέχεια…οι αποστάσεις πρέπει να εκμηδενίζονται, για τα 3000χμ λέω!
    καλημέρα κιόλας!
    ααα!ξέρεις τι μου θύμισες με το «καλημέρα κιόλας»;
    παλιά σε ένα χωριό μου λεγαν διάφορα διάφοροι το πρωί, χωρίς να λένε πριν απ αυτά καλημέρα…
    απαντούσα μόνο καλημέρα κιόλας;
    κάποιος μου κόλλησε παρατσούκλι, αυτή είναι «καλημέρα χώρια της»
    ρώτησα τι πάει να πει και μου πε «είσαι από μοναχή σου καλημέρα»
    το είχα ξεχάσει εδώ καιρό, ευτυχώς μου το θυμίζει συχνά μια ψυχή που αγαπώ πιότερο κι απ την ψυχή μου!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac