το πόνημα των πονημάτων …

στο “φάτε τώρα” τα πράματα δεν ήταν ανάλογα με την επιγραφή

το εστιατόριο έπαιξε με την υπομονή μου, αλλά όταν τα πιάτα γέμισαν τα καρώ τραπεζομάντηλα υποδύθηκα μια γαλλίδα γευσιγνώστρια, τεστάροντας την πρόταση ότι το να τρως μέχρι σκασμού παράγει ασύλληπτα ιδιοφυείς νεοτερισμούς στον τομέα της τραπεζικής ληστείας…

αλλά τώρα που έχω ανεξάντλητο χρόνο για εστιατόρια, ανακαλύπτω ότι δεν έχω την κρίση αδελφοσύνης που είχα πριν μερικές βδομάδες…

ο Αλ με έβγαλε απ τις σκέψεις…

πώς σχεδιάζεις να το κάνουμε; ρώταγε τον τύπο

δεν ξέρω, αλλά αυτή κάτι θα σκεφτεί ενόσω εμείς θα ασχολούμαστε με δημόσιες σχέσεις,θα τους δώσουμε ένα μήνα να στριμωχτούν λίγο, αλλά τη φιλοσοφία και το λεξιλόγιο τ΄αφήνουμε σ΄αυτή…

άκουσες προφεσσόρα μου; ο αγκώνας του Αλ στο πλευρό μου δε μου άφησε αμφιβολία ότι ενώ η όρασή μου μειώνεται , η ακοή μου έστω απ το δεξί αυτί είναι σε καλό επίπεδο…

και ποιο φιλοσοφικό…στυλ θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε; ρώτησα παραιτημένα, κοιτώντας τον Μπισού, απευθυνόμενη στο Αλ και πετώντας μια μπουκιά στην ψαρόσουπα του τύπου, ικανή να τον πιτσιλίσει ικανά

ήμουν πεπεισμένη ότι και οι τρεις είχαν μπει βαθειά στο δάσος των δυνητικών καταστάσεων, που αποκλειόταν να ξαναβρούν το δρόμο της επιστροφής!

για την υπ αριθμ 1; για την ύστατη ληστεία τράπεζας; τη δουλειά που θα φωτίσει το διάδρομο της ιστορίας απ΄άκρη σ΄άκρη; μια ληστεία τόσο υπερβατική, που ο Πλάτωνας θα ήταν στο στοιχείο του; μόνο μια μέθοδος υπάρχει γι αυτό!

με κοίταξαν με την προσδοκία να τους πω ποια…

κούνησα το κεφάλι με απορία και τους έδειξα τις άδειες παλάμες μου λέγοντας

και ποια είναι αυτή;

η μέθοδός σου! είπαν με ένα στόμα

ας στείλουμε προσκλήσεις! ενημερώνουμε την τράπεζα πότε πρόκειται να τη ληστέψουμε, για να δώσουμε μια ευκαιρία και στην αστυνομία…

γέμισα τα ποτήρια μας διερωτώμενη αν η κίνησή μου αυτή θα ερμηνεύοταν σαν δίψα ή σαν πρώτη κίνηση για να γίνω λιώμα…

λοιπόν η πίστη σας σε μένα με συγκινεί, αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι είμαι καλή στη φιλοσοφία, είμαι απλά στην κούρσα…η λύση μου φαίνεται προφανής, είπα

τους ληστεύουμε όχι με τον τρόπο που περιμένουν, ανατρέπουμε τις προσδοκίες τους, πρότεινε ο Μπισού

εξεπλάγην που μου δινόταν τέτοια απροκάλυπτη ενθάρρυνση από έναν ακάλυπτο υπάλληλο τραπεζικών χορηγήσεων

τίποτα ιδέες; ήμουν περίεργη, όχι ότι περίμενα να μου λυθεί η απορία, αλλά μαρέσει να μ’ έχουν σε υπόληψη

κανείς δε μίλησε…μέχρι που τη χαιρεκακία μου διέκοψε η φωνή του τύπου

μπορείτε να είστε εκεί παρόντες πνευματικά αλλά όχι σωματικά

η ανακοίνωση έγινε μέσω κομπιούτερ και στάλθηκε αστραπιαία με φαξ σε αρκετές εφημερίδες και, τελικά, στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα της πόλης

τα κανόνισε όλα ο τύπος, που είχε μανία με τους υπολογιστές

εγώ μπήκα κρυφά στο γραφείο ενός γυμνασίου και άφησα πίσω μου τον υπολογιστή να στέλνει το μήνυμά μας, μαζί με εκατοντάδες αντίτυπα των σοφιστών για τους μαθητές

(“οπλίστε τους μαθητές”)

σαν επισκεπτήριο και σήμα κατατεθέν μας

να το βάλουμε στο ταχυδρομείο απλώς, θα ήταν υπερβολικά εύκολο

ο τύπος άφησε μια πολαρόιντ όπου χαμογελούσαμε με τα ποτήρια μας υψωμένα

για το πορτρέτο φορέσαμε μαύρα γυαλιά και χλαμύδες, αν και όπως σχολίασε χλευαστικά ο Μπισού, “να μια φωτογραφία που δε νομίζω ότι θα διανείμουν”

η δήλωση:

ακόμα και τα πιο ωραία πράματα κάποτε τελειώνουν, μια τράπεζα, ένα ραντεβού, μια συμμορία…γινόμαστε πληροφοριοδότες του εαυτού μας, για να βοηθήσουμε την αστυνομία, όταν το 9 συναντήσει το 9, του έτους 09, η συμμορία των 5 τώρα πια θα διαπράξει την τελευταία ληστεία- δε θα υπάρξουν άλλες…

θα κάνουμε κόσκινο οποιαδήποτε παρακώλυση από την αστυνομία

θα διατεθούν αυτόγραφα

Τουλόν , κεντρική πλατεία, τράπεζα!

περιμένετε όλη μέρα, μην έρθετε καθόλου, ότι κι αν γίνει, εμείς θα το κάνουμε

είμασταν στο παλιό πλοίο, ο τύπος ήρθε για να μου πει ότι το μήνυμα είχε σταλεί, αλλά δεν μπορούσε να κάτσει, γιατί έπρεπε να συναντήσει κάποιον…

δευτέρα

ο Μπισού βλέπει μια ταινία όπου μια γυναίκα κάνει ντους, ήταν πολύ αυθεντικό, πολύ κακός φωτισμός και η γυναίκα ήταν κάτω απ το ντουζ πενήντα ώρες, αποκαλύπτεται ότι ήταν ερασιτεχνική βιντεοκασσέτα..

η ληστεία απείχε 8 μέρες και δεν είχαν ρωτήσει πώς θα την κάναμε…

θα ρώταγα εγώ, λοιπόν;

τρίτη

ο χρόνος χρόνιζε, σκεφτόμουν , αναπόφευκτη συνέπεια του ότι ήμουν άυπνη, σκεφτόμουν τους μαθητές μου που θα πρεπε να συναντήσω σε λίγες μέρες,σκεφτόμουν να ξεκινήσω την νέα χρονιά γράφοντας στον πίνακα:

“είναι ντεμοντέ να μαθαίνεις οτιδήποτε”

αν ζούσα στο Χονγκ Κονγκ Ντογκ κι έψελνα ένα μάντρα προκειμένου να αποκτήσω μια καινούρια μηχανή για να κουρεύω το γκαζόν ή για να εξαγνίσω το πνεύμα μου, σε κανέναν δε θα έκανε την παραμικρή εντύπωση!

αν απήγγειλα πενήντα αράδες απ τον Όμηρο, θα με θεωρούσαν πραγματικά εκκεντρική

κάποτε για να τους αποθαρρύνω να μην αγοράζουν τα ναρκωτικά που τους πουλάω , ανέβασα την τιμή ώστε να μην προβούν σε μελλοντικές αγορές

τώρα;τι θα τους πω τώρα;οτι το έριξα στις ληστείες;

τετάρτη

καμιά σαρωτική αποκάλυψη

καμιά λύση

πήγα μια βόλτα στο κατάστρωμα, ο τύπος κοίταζε το ρολόι του

διπλώθηκα στα δυο από ένα δυνατό πόνο

περνά, μην ανησυχείς, βάστα χρόνο, θα ναι δε θα ναι 50»

εντάξει πέρασε, είπα τελικά

ξέρεις, συχνά έχω την αίσθηση ότι κάποιος εκεί πάνω είναι εναντίον μου, δε μου χει μείνει πολύς καιρός από τον εαυτό μου, κι αυτόν τον έχω κρατήσει με νύχια και με δόντια, έχει χρειαστεί να προσπαθήσω περισσότερο απ΄όλους, δεν πρόκειται να τα παρατήσω τώρα

πήγε κάτι να με ρωτήσει…

ναι, βλέπω πολλούς γιατρούς, ξέρεις πόσο μαρέσει να μιλάω, έχω λεφτά για να πληρώνω ένα μορφωμένο ακροατήριο, κάποιοι θα μπορούσαν να κάνουν λάθος, αλλά δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαν να κάνουν λάθος όλοι , είναι παράξενη ιστορία να πληρώνεις όλο και περισσότερα λεφτά για να ακούς όλο και χειρότερα νέα…

πέμπτη

το πρωί ο Αλ έδειχνε καταπονημένος…

του ετοίμασα πρωινό, έφαγε μόνο ένα κρουασάν μασουλώντας το αργά…

παρασκευή

ενδοσκόπησα κα πάλεψα το πρόβλημα, καθόλου ιδέες, ερημότοπος

σάββατο

απ΄όσο μπορώ να βεβαιώσω, το σάββατο είχε τον απαιτούμενο αριθμό ωρών και δευτερολέπτων…

η εντύπωση που είχα κοιτώντας απ το κατάστρωμα την Τουλόν ήταν ότι η Τουλόν, δεν είχε σταματήσει να υπάρχει, πράγμα που θα έλυνε το πρόβλημά μου

κυριακή

πέρασα τη νύχτα με τον Μπισού

για την ακρίβεια, είχε περάσει ο Μπισού τη νύχτα μαζί μου..

κάτω απ το κρεβάτι μου, για να ικανοποιήσει την επιθυμία του να βρεθεί κοντά μου, τον κατάλαβα απ την ανάσα του, αλλά δεν τον έδιωξα προκειμένου κι εγώ ν΄αρμέξω την εγγύτητά του και ν΄ανασάνω την ανάσα του, εξάλλου είχε παραμείνει ακίνητος και σιωπηλός, εισπνέοντας τα γυρίσματά μου, τα καθαρίσματα του λαιμού μου, τις αλλαγές στάσης…

λοιπόν; τι θα κάνεις μετά; τον ρώτησα την ώρα που έπλενε τα μούτρα του

ανασήκωσε τους ώμους

δεν το χω σκεφτεί…εσύ;

δε θέλω να το σκεφτώ…ξέρεις αυτά που δε θέλεις να σκέφτεσαι…δε θέλεις να τα σκέφτεσαι…και υπάρχουν πράματα που δε μιλάς γι αυτά, γιατί το να μιλήσεις προϋποθέτει να τα σκεφτείς…

Advertisements

4 responses to “το πόνημα των πονημάτων …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac