Προ , κατά & μετά το συμπόσιο…

μπορεί να κλώτσησα τα τέσσερα χιλιάρικα αλλά δε θα κλώτσαγα με τίποτα την ευκαιρία να δαμάσω τους καλούς μου τρόπους ενώπιον ενός υψηλής ποιότητας φαγητού υπό το εξεταστικό βλέμμα του Ζιλ, ακόμα κι αν μου την είχαν στημένη στην είσοδο του εστιατορίου όλα τα περιπολικά της χώρας!

φτιάχτηκα και μόνο με την ιδέα…

κοιτάζοντας τον εαυτό μου στον καθρέφτη, συλλογίστηκα ότι ένα από τα λίγα πλεονεκτήματα του να είσαι μαθητευόμενη ενήλικας είναι η επίγνωση ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα ουσιαστικό για να καλυτερέψεις το σύνολο μέσα σε μερικές ώρες

(θα χρειαζόσουν τη βοήθεια μιας μικρής θεότητας για μια βδομάδα μόνο για το ρετούς)

η ικανοποίηση είναι εφικτή μόνο κατά τη συνάντηση ανθρώπων που ξέρουν να εκτιμούν κουρασμένους συνανθρώπους τους, σκέφτηκα κι απλά ανακάτεψα τα μαλλιά μου …

έκανα την είσοδό μου αργοπορημένη, με το σκεπτικό ότι αν η αστυνομία ήταν εκεί για να με μπουζουριάσει, θα μπορούσα να έχω την ευχαρίστηση ότι έκανα τους μπάτσους να περιμένουν

(αν και καθ’ οδόν η φυλάκιση είχε αρχίσει να μου φαίνεται ελκυστική- ίσως με έβαζε σε διάθεση να σώσω την ξεγραμμένη μου καριέρα γράφοντας)

εκείνος ήταν ήδη στο τραπέζι…

μόλις ξεπέρασα τη νευρικότητα που είχα μήπως με πιάσει νευρικότητα, άρχισαν να μου αρέσουν οι ιδιαιτερότητες της βραδιάς…

γειά σου Ζοσλίν…

άπλωσα το χέρι καθώς καθόμουν απέναντί μου, είδα, όπως ένας καθρέφτης καθρεφτίζει έναν καθρέφτη, μια σειρά από πανομοιότυπα ζευγάρια, ζευγάρια που δειπνούσαν, επαναλαμβανόμενα μέχρι την αιωνιότητα… ξαφνικά συνειδητοποίησα

Χ) πόσα πολλά χρήματα είχα ξοδέψει βγάζοντας άνδρες για φαγητό

Ψ) πόσο λίγη χαρά μου είχε δώσει και

Ω) ότι ήμουν μεγάλη και κουρασμένη για να κάνω καμάκι

φάγαμε στρείδια και ήπιαμε Côte Jaune, αλλά δεν ανταλλάξαμε κανένα από εκείνα τα κενά σχόλια (κουβέντες χωρίς περιεχόμενο) της κοινωνικής εξερεύνησης, όταν κανείς δε θέλει πραγματικά να μιλήσει, από φόβο μη φοβίσει είναι βαρετό μέρος, είπε κοιτώντας με ένα βλέμμα λοχαγού στρατολογημένου κόντρα στην υπηρεσία του PR…

δε δουλεύω σχεδόν ποτέ στο ταμείο, είμαι βοηθός διευθυντή, αλλά , χαίρομαι που το έκανα σήμερα, είναι δύσκολο να συναντήσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους…

(ανάσα δεν πήρε σκέφτηκα…)

είναι λοιπόν η ληστεία τραπεζών η κύρια ασχολία σου; με ρώτησε, χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα ποια θα ήταν η απάντηση

πολύ σπάνια, είμαι φιλόλογος…

είναι δύσκολος αυτός ο τρόπος να επιβιώσεις οικονομικά; χρειαζόσουν ν΄ αγοράσεις μερικές καινούριες ιδέες για τις σελίδες σου; ή ήταν απλά η λαιμαργία που σε έφερε σε μας;

η λαιμαργία είναι μια ανάγκη… η αστυνομία άργησε… αυτό έγινε επειδή μέσα στον πανικό μου ξέχασα να πατήσω το κουμπί συναγερμού …

ανάμεσα στα σχόλιά μου για τη φιλολογία και τις προγνώσεις της ολοκληρωτικής διανοητικής μου παρακμής κι ενόσω η συζήτηση ήταν υπ’ ατμόν έκανα υποθέσεις για το πώς να ήταν η αγκαλιά του συνδαιτυμόνα μου

έβλεπα το βλέμμα του να πέφτει πάνω μου περίεργο

(στην ηλικία μας έχουμε μια πολλή καλή ιδέα, πότε δεν μπορούμε να ξορκίσουμε την περιέργεια)

παρά την αμφίβολη ζωηράδα μου και μια θέση όχι πολύ απομακρυσμένη απ αυτή ενός οποιουδήποτε φοιτητή με σπυράκια που είχε διαβάσει μισό βιβλίο πάνω στη ζητητική, δεν μπορούσε να κρύψει πώς θα ήταν να εντρυφήσει στα απόκρυφά μου φιλολογικά και όχι μόνο μονοπάτια…

την σκέψη να το επιτρέψω την απέρριψα αμέσως μετά τη φαντασίωση που στήνει η τεστοστερόνη

ποιος θα ήθελε να με πάρει σπίτι του εξάλλου τέτοια που είμαι…

(εκτός αν είχε γοητευτεί απ το ατημέλητο παρουσιαστικό μου και το ανεξήγητο λογοπαίγνιό μου)

στον Ζιλ άρεσαν απλά οι ασυνήθιστες συζητήσεις, τίποτε άλλο…

υπάρχει όμως μια στιγμή που πίσω από τη φιλικότητα αποκαλύπτει το παράστημά της η επιθυμία!

που μένεις; ρώτησε καθώς τον πήγαινα στην πιάτσα των ταξί εγώ μένω αρκετά έξω από την πόλη…

νομίζω περιμέναμε αρκετά, εσύ;

(πόσο γήγορα σκέφτεται, σκέφτηκα)

αυτή είναι η φράση που λαχταράς να ακούσεις στα είκοσι, τη θέλεις πολύ στα τριάντα, αλλά δεν περιμένεις να την ακούσεις όταν έχεις στραπατσαριστεί απ τα παιχνίδια του χρόνου ζωής σε μια πιάτσα ταξί, με τις αστυνομικές δυνάμεις μιας χώρας να σε ψάχνουν…είπα

άπλωσα το χέρι για να σφίξω το δικό του, με έσφιξε στην αγκαλιά του με τα μπράτσα μου παράλληλα να κρέμονται φυλακισμένα κι ανήμπορα…ίσως και να πόνεσα στην προσπάθεια μου να εισπνεύσω…

ηθικό δίδαγμα: φτάστε στο χρονικό σημείο που δεν περιμένετε ενδιαφέρουσες γνωριμίες πια, παρατήστε τη δουλειά σα, οικειοποιηθείτε τεράστια ποσά, κατευθυνθείτε σε μια ξένη χώρα για να ενδώσετε στις απολαύσεις μέχρι θανάτου, ληστέψτε μια τράπεζα και η ερωτική σας ζωή θα ανακάμψει όσο ποτέ…

του δωσα ένα φιλί, εξάλλου μόνο τα χείλη μου μπορούσαν να κινηθούν

για να μια ειλικρινής, είπε, πάντα εκπλησσόμουν όταν οι γυναίκες υποδηλώνουν ότι είναι ώρα για οικειότητα, ακόμα κι όταν ήμουν μέσα στο παιχνίδι, ακόμα και με κείνες που είχα κυνηγήσει λιγότερο,

το «γιατί» αντηχούσε δυνατά στα αυτιά μου…

μα οι γυναίκες έχουν μέσα του ένα μεγάλο απόθεμα καλοσύνης Ζιλ, χάρη σου κάνω!

φύγαμε μαζί…

καθώς μπαίναμε στο ξενοδοχείο, είδα δυο σκληρούς τύπους απ ΄εξω και μου ρθε να ζητήσω τη βοήθειά τους, μια και φοβόμουν ότι το να καλυτερέψω τον κόσμο με τον ταμία της τράπεζας που λήστεψα είναι σημαντικό για την καριέρα μου τόσο στον εννομο όσο και στον παράνομο κόσμο.

το να πεθάνεις σωστά είναι πολύ πιο σημαντικό για την καριέρα σου!σκέφτηκα…

 ας είμαστε ειλικρινείς! το όνομα του Σωκράτη, πρώτο και καλύτερο, θα ήταν γραμμένο σε πολύ λιγότερες σελίδες αν είχε πεθάνει από ένα άσχημο κρυολόγημα ή ένα χαλασμένο στρείδι. τον Μπρούνο τον θυμόμαστε μόνο λόγω της προθανάτιας πυρπόλησής του, ενώ ο Σενέκας μόλις που το σωσε κόβοντας τις φλέβες του στο μπάνιο.

λέω να αφήσω καθαρή την επιφάνειά μου, ώστε να μπορέσεις να δουλέψεις…είπα και το έκανα όχι πολύ γρήγορα όχι πολύ αργά…

οσο κι αν είσαι βετεράνος στη λαγνεία, πάντα σου κάνει αίσθηση το τελευταίο ρούχο που φεύγει… είπε όχι πολύ γρήγορα όχι πολύ αργά…

φαίνεσαι καλός άνθρωπος, Μπισού…είπα

ψάχνεις για καλούς; ρώτησε

στην τύχη…το αφήνω, είπα …

τι μου δωσαν τα ρητορικά μου κόλπα;

τι μου δωσε ο εριστικός διάλογος ψηλάφησης ιδεών;

τα κόλπα ψηλάφησης του ταμία με έκαναν να κοιτώ με ανοιχτό το στόμα σαν κεραυνοβολημένη εξωγήινη και να κρώζω σα μπράσκα που την πάτησαν μια νύχτα σε έναν κήπο… Γύρευα και γέμιζα από αισθησιακές πληροφορίες περί private banking and banking with us!

Advertisements

7 responses to “Προ , κατά & μετά το συμπόσιο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac