παραμιλητό μου…

    
να πω αντίο θέλω στις νύχτες
στις νύχτες που λείπει το εκτόπισμά σου απ το αύριό μου
προσπαθώντας να ζεσταθώ
κάτω από σκεπάσματα που δεν κρατούν πια μυρωδιές
άντε και είπα αντίο , λέω
όμως,
για πες μου,
τι να στριμώξω ακόμα στην καρδιά;
πώς να διώξω απ τ’ αυτιά τα λόγια εκείνα;
εκείνα τα ασήμαντα,
τα δικά μας,
που τσαντιρώνουνε σε μια γωνιά του παραδείσου;
κσι την αφή;
την αφή στις άκρες των δαχτύλων;
πώς τη νικάς;
και τη σιωπή;
εκείνη την απερίγραπτη σιωπή της ευδαιμονίας,
με ποιον τρόπο την αποστομώνεις;
πώς να μη γίνεις λιβάδι ξεραμένο ξέρεις;
να μην είσαι μήτρα γιου,
να μην είσαι εκκλησιά πιστού,
να μη στεγάζουν τα στήθια σου βρέφος,
ξέρεις πώς να το γλυτώνεις;
εδώ,
μέσα στις χούφτες σου,
ακουμπώ τα λόγια μου,
να σε αγγίξει ο ήχος τους!
ξέρεις τι θέλω ακόμα;
όχι να μου πεις, αλλά να μου κουβαλήσεις;
ένα απόγευμα στα μάτια,
ένα χωράφι κίτρινο,
μια ρίζα ουρανό,
μια γουλιά φιλιών!
μα δεν έχει ταξιδέψει κανείς πριν από μένα σε άμπωτη;
πώς λίγανε έτσι η θάλασσα!
τόσο, που ‘γινε άχρηστη η κιβωτός!
πώς τινάζονται έτσι τα δένδρα!
να πω φχαριστώ στα δένδρα που δεν τα κοίταζα αρκετά,
τα βλεπα μόνο…
εσένα σου είπα ποτέ φχαριστώ;
πες μου,
ποιος φύτεψε τα δένδρα στη γη;
ποιος φύτεψε εσένα και τινάχτηκες γεμάτος αγάπη πάνω κι απ τον ίσκιο μου ακόμα;
πες μου!
κι ο θεός αν μου πεις,
θα σε πιστέψω…
κι φού όλο ξέφτια γέμισα
και μουχλιασμένα παράθυρα που δεν φωταγωγούν σφαλίζουν χρόνους μου
κι αφού όλα τερατοποιήθηκαν από απουσίας αιτία
αναρωτιέμαι
μπας κι ήσουν ψέμμα
μπας κι ήσουν μιαν ανάγκη που κατασκεύασε η φαντασία μου απ τα κουρέλια των παιδικών παραμυθιών
μα,
εγώ δε μεγάλωσα με παραμύθια,
αλλά,
μεγάλωσα με παραμύθια ιδιαίτερα,
δεν ανατράφηκα σαν αναγνώστης,
για χρόνους νόμιζα ότι δεν αρκούσε απλά να διαβάζω,
έπρεπε να κάνω κάτι πιο σημαντικό,
με τους χρόνους,
το πιο σημαντικό έγινε και μόνο το να διαβάζω…
μα δε σε κόβω για πριγκιπόπουλο
για δραπέτη σε κόβω των ίδιων σου των ονείρων
θα μου πεις,
μακάρι να ξερα να πω ποια είμαι του λόγου μου
και
γιατί εσύ είσαι τόσος πολύς ώστε να καταλύεται η δική μου πραγματικότητα…
θα μου πεις,
είμαι άσχετος με όποιο πριγκηπόπουλο,
το δυστύχημα είναι πως το έψαχνες εσύ!
θα σου πω,
αγάπα με σαν σκύλο που διαλαλεί στη διάλεκτο της αφωνίας του,
το θαύμα της μοναδικής άδολης αφοσίωσης…
 
 
Advertisements

11 responses to “παραμιλητό μου…

  • ΓΕΩΡΓΙΑ

    μέσα στις χούφτες σου,ακουμπώ τα λόγια μου,να σε αγγίξει ο ήχος τους!καλο βραδακι Αννα…(καπως ετσι σε "γνωρισα")

    Μου αρέσει!

  • Αλέξανδρος

    πανέμορφο … αν και ψυχοπλακωτικόκαλή συνέχεια

    Μου αρέσει!

  • Lady of Avalon

    Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται…Καλό ξημέρωμα… 🙂

    Μου αρέσει!

  • yannidakis

    συγγνωμη για το ασχετο σχολιο (αλλωστε δεν ειναι η πρωτη φορα), αλλα το μυαλο μου πηγε σε κατι μακρινα σπιτια, με μπλε σεντονια κοκκινα τετραδια.Ολα Καλα :[

    Μου αρέσει!

  • survivor

    Ευτυχώς που ήμουν περαστική και "άκουσα" το "παραμιλητό" σου!Να "παραμιλάς" συχνότερα…….. ;-)Φεύγω με ελαφρά βηματάκια για να μην ενοχλήσω….Καλό σου βράδυ!

    Μου αρέσει!

  • Captain Bluebeard

    Τα ασήμαντα τσαλακωμένα σκόρπια επιπλέουν και ταξιδεύουν στα απόνερα μιας χειμωνιάτικης βροχής και όταν το χέρι ενός ζητιάνου τα περιμαζέψει που έντρομος από τη ασημαντότητα του κοιτάει δεξιά αριστερά ο δόλιος και σαν θησαυρό τα βάνει στις τσέπες στο μπαλωμένο του πανωφόρι εκεί μέσα τότε αποκτούν το απολεσθέν τους μεγαλείο.

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    Δε ξέρω για ποιό λόγο μου ήρθαν στο μυαλό κάποιες ταινίες που ενώ έπεφταν οι τίτλοι τέλους δε σηκωνόμουν απο τη καρέκλα του σινεμα,κάποια άλμπουμς που ενώ είχαν τελειώσει άφηνα τη βελόνα να ξαναπάει αυτόματα στην αρχή,κάποια βιβλία που όταν τα τελείωνα η ξαναδιάβαζα το τέλος η τα έβαζα σε κάποιο σημείο ώστε να έχω την "ασφάλεια" ότι θα τα ξανδιαβάσω αποσπασματικά.Όπως θα έλεγε και ο Φίλιπ Μάρλοου λίγο διαφορετικά.."το μόνο που είχα να κάνω ηταν να κλέισω το pc..τι στο διάολο το έκανε τόσο δύσκολο?

    Μου αρέσει!

  • Άνιμα

    Σαν ταξίδι μου φάνηκε…Καλή σου νύχτα katabrαννούλα μου!! 🙂

    Μου αρέσει!

  • ALEKOS

    Θα πω αυτό που λέω όταν βλέπω και τη Μπάρτσα να παίζει…..Άλλη Κλάση!

    Μου αρέσει!

  • Angie

    Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου, όπως και χθες, παρέα με ένα ποτήρι μαϊμου μπορντώ… χαλάλι…Κατά την παιδική ηλικία παραμιλούσα όταν είχα άγχος ότι θα εξεταστώ την επόμενη στο σχολείο, οπότε (κατά τους γονείς μου) όλο το βράδυ επαναλάμβανα το μάθημα στον ύπνο μου.Μεγαλώνοντας απέκτησα περισσότερο άγχος για το τι μπορεί να μου ξέφευγε στο παραμιλητό μου κι έτσι κάπως κατάφερα να το τειθασεύσω.Σήμερα, κυκλοφορώ κι παραμιλώ ουχί οπλοφορώ.Ναι ξέρω, θα μου πεις μίλα… δεν βγαίνει λέμε… κι αν κάτι βγει απροειδοποίητα τρέχω μετά να το μαζέψω.Εδώ και καιρό, παρατηρώ τις στοιχομυθίες ενός ζευγαριού άλλης κλάσης όπως λέει και ο απο κάτω μου… και ώρες ώρες μα το Θεό ζηλεύω που δεν το χω… το παραμιλητό.Εσύ πάλι μιλάς για ανθρώπους… εγω πάλι τον τελευταίο καιρό μιλάω με ανθρωπάκια και … φουρκίζομαι …Ψάχνω ένα τραγούδι απ ώρα, για να σου στείλω… μα το μπορντώ (καθώτι μαίμου) δεν με αφήνει να το εντοπίσω γι αυτό θα πάω εκ του ασφαλούς σ ένα τραγούδι που μόλις τώρα ακουω στον αγαπημένο μου σταθμό και μ αυτό θα σου πω καληνύχτα Αννιώ.http://www.youtube.com/watch?v=dm2rETyL6Xo

    Μου αρέσει!

  • Vasso

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ…. ΠΟΛΛΑ…..απ\’τη Ψυχή μου μια Ευχή… μ\’ένα Τραγούδι^http://www.youtube.com/watch?v=kNYib7ii5K8^Να Ζήσεις Αννα μου ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ… ΚΑΛΑ κι Ευτυχισμένακαι να σε χ α ί ρ ο ν τ α ι όλοι… που σ\’Αγαπάνε…Υγεία… Αγάπη… και Χαρά…. πάντα να σ\’αγκαλιάζει!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac