οι βαριοπούλες του παρανόμου κι ο άλλος ασύλληπτος χρόνος

 

ναι, πέρα από τα δίκτυα δυο αστυνομικών δυνάμεων που στριφογύριζαν πάνω απ΄το κεφάλι μου και τις απειλές μια συλλογής οργάνων στενά συνδεδεμένων με τη διατήρηση της συνείδησης να τα τινάξουν όλα, καρδιά, πνευμόνια , συκώτια κλπ, δεν ήμουν και άσχημα …

αν και επρόκειτο να εκπλαγώ άλλη μια φορά…θα είχα παρέα!

ο τύπος που μ΄άρπαξε απ τον καρπό μύριζε καπνό και ρούμι…

ο σκύλος μου δωσε ένα φιλικό γλύψιμο στο χέρι, σα να λεγε, Ζοσλίν, δε με νοιάζει η θέση σου στη διεθνή ιεραρχία…

παλιά περιφρονούσα εκείνους τους ζωόφιλους που υπερβάλλουν στην αγάπη τους για τα ζώα, αλλά έχω ανακαλύψει όσο ηλικώνομαι τη χαρά ν’ αρέσεις σε κάποιον και να κάνεις τον άλλο να χαίρεται, ακόμα κι αν είναι ένας σκύλος, που χαρίζει το κούνημα της ουράς του σε οποιονδήποτε δεν τον δέρνει…

κατηφορίσαμε προς το παλιό λιμάνι, διασχίσαμε την κύρια λεωφόρο, μια σημαντική ζώνη παραγωγής μονοξειδίου του άνθρακα, και μπόρεσα να πιάσω στο γύρισμα της ματιάς μου τον Αλ με μια βαλίτσα στα πόδια του, προφανώς να ενοχλεί τους περαστικούς και να τους αναγκάζει να κάνουν ζιγκ ζαγκ…

ήθελα να του κάνω παρέα…

άσε με , είπα στον απαγωγέα, πρέπει να τελειώσω κάτι…

σκέφτηκα να τρέξω μέχρι τον Αλ, με το σκεπτικό οτι δυο μπορούν να συλληφθούν το ίδιο αποτελεσματικά όσο ένας…

ήμουν στη μέση του δρόμου, που ήταν άδειος από αμάξια μέχρι εκεί που μπορούσα να δω, όταν σχεδόν με θέρισε ένα αμάξι, που όρμησε ουρλιάζοντας από ένα στενό, καίγοντας λάστιχα και με ταχύτητα που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μοιραία επιβλαβής για αφηρημένες φιλολόγους…

παρά τρίχα δε με πέτυχε…

αν είχε ένα παραπάνω στρώμα μπογιάς, μια ένδοξη καρριέρα στη ληστεία τραπεζών θα είχε τερματιστεί τώρα, μου ψιθύριζε στο αυτί κρατώντας με στην αγκαλιά του ο τύπος με τρόπο “έλα ηρέμησε ζεις”…σήκωσα τα μάτια μου απ το κενό και είδα ένα χαμόγελο, μετά είδα κι ένα γέλιο…μου θύμισε κάποιον αλλά ποιόν;

θυμήθηκα το “σχεδόν να σε πατάνε”

τον ρώτησα αν το γνωρίζει…

είναι ένας πάρα πού καλός δείκτης της στάσης σου απέναντι στη ζωή, είπα

ξέρεις, υπάρχει ίσως κάτι στο γλεντζέδικο τρόπο ζωής που ενθαρρύνει το σχεδόν να σε πατάνε και σε κάνει λιγότερο ματαντόρ των δρόμων, είπα

έχω την εντύπωση οτι σχεδόν με πατάνε συχνά…τελευταία έχω ανακαλύψει μια άρνηση στη σκέψη και στους αδένες μου να συγχυστούν γι αυτό,έγινα κυνικός, ο σφυγμός μου έτσι παραμένει αναλλοίωτος, γεμάτος…ενώ εσύ τρέμεις ακόμα, μου ψιθύρισε

οι σειρήνες δυο περιπολικών κάλυψαν το ενώ εσύ…

φύγαμε βιαστικά με τα πόδια, μια τεχνική που όπως είπε ο τύπος, αποδεικνύεται πάντα παραδόξως αποτελεσματικη εναντίον της εποχούμενης αστυνομίας…

θέλω να περάσουμε απ το σκευοφυλάκιο, του είπα

θέλω να πάρω μια βαλίτσα! τώρα!

κούνησε το κεφάλι με τρόπο που σήμαινε “σύμφωνοι”

αναζήτησα το μικρό σιδερένιο κλειδί στην μέσα τσέπη της καμπαρντίνας μου

σε λίγα λεπτά έσερνα μια πράσινη βαλίτσα κι εκείνος έσερνε εμένα μαζί με τη βαλίτσα μου προς το λιμάνι…

είχε πέσει νύχτα και αυτός ήταν ο λόγος που συχνά στραβοπατούσα ή η βαλίτσα χτύπαγε άτσαλα πάνω στα πόδια μου…

ανέβα!μου δειξε μια ξύλινη σκάλα ενός πλοίου

προχώρα, μου δειξε μια πόρτα

πρόσεχε υπάρχουν σκαλοπάτια προς τα κάτω…

το προς τα κάτω το άκουσα όταν ο γδούπος που έκανε το κορμί μου κουτροβαλώντας στη στενή ξύλινη σκάλα σταμάτησε επειδή την είχε κατέβει πάντως όχι με τα πόδια…δεν πρόλαβα να ανασάνω , φυσική απόδειξη του οτι ζει κανείς, όταν η βαλίτσα έσκασε πάνω στο καλάμι μου…ευτυχώς σταμάτησα το ποδόσφαιρο, είπα, θα μπορούσες να χεις δώσει αλλιώς τις οδηγίες, του φώναξα

τι θα σε πείραζε να πεις, προς τα κάτω υπάρχουν σκαλοπάτια, πρόσεχε, προχώρα;

τι έχεις σε αυτή τη βαλίτσα; ρώτησε αδιαφορώντας για το "σχεδόν να σκοτώνεσαι"

λεφτά, θέλω να τα χαρίσω..

λήστευες τράπεζες τόσο καιρό και τώρα θες να χαρίσεις τον κόπο σου; πέταξε ειρωνικά

αυτά δεν τα λήστεψα, μου τα χάρισαν, είπα και ασυναίσθητα απέκτησα ένα βλέμμα ξεπλυμένο …με νοσταλγία…

έτσι θα εξασφαλίσεις την υστεροφημία σου; συνέχισε την σειρά ειρωνικών ερωτήσεων

έτσι! απάντησα,έτσι είναι δίκαιο…

λοιπόν,μπορώ να βρω κάτι άλλο, είπε με ύφος σοβαρό

όπως; ανασήκωσα το ένα φρύδι και το μάτι που ‘χω από κάτω και τον λοξοκοίταξα

ακόμα δεν είχα δει το πρόσωπό του κάτω απ το σκούρο μαύρο καπέλο του

ήταν αξύριστος, είχε μια λακούβα στο σαγόνι και επιδέξια δάχτυλα, μόνο αυτά αντιλήφθηκα…

επανάληψη! είπε

επανάληψη; ρώτησα

όχι, πρόσθεσα, περισσότερο σημαίνει λιγότερο…

θα βρούμε κάτι άλλο, αντί να κάνεις συνεχώς το ίδιο, κάτι μοναδικό, η ληστεία τράπεζας που δεν έχει γίνει ποτέ! είπε

δηλαδη; ρώτησα, ξέροντας από πριν ότι δε θα μου άρεσε η απάντηση που, το δίχως άλλο, θα με παρενέβαλε στην τροχιά θυμωμένων αστυνομικών σφαιρών…

σκεφτόμουν κάτι μεγάλο, είπε

ποιος είσαι; ρώτησα

ένας, είπε και μου πρόσφερε ένα ποτηρι ρούμι, αλλά μετά απ το δεύτερο, τρίτο ποτηράκι μπορεί να μαι δύο, πρόσθεσε γελώντας

λοιπόν, συνέχισε, σκεφτόμουν κάτι μεγάλο, μια τεράστια δουλειά, αλλά θέλει πολύ σχεδίασμα, πολλούς ανθρώπους, είσαστε δύο, τώρα είστε τρεις όμως!

δε χρειαζόμαστε πολλούς, αντέτεινα, αυτός είναι ο λόγος που συνήθως σχεδόν πάντα τους πιάνουν!

το ποσό που πρέπει να κλέψεις, συνέχισε απτόητος, για να φτάσεις στην κορυφή γίνεται όλο και μεγαλύτερο, δεν υπάρχει όριο!

αργά ή γρήγορα, κάποιος θα πετύχει μεγαλύτερη λεία από σένα, ακόμα κι αν λάβεις υπόψη σου τον πληθωρισμο! τον διέκοψα

και τα ποσά είναι τόσο μεγάλα, που χρειάζεσαι πλοίο για να τα πάρεις μαζί σου, συνέχιζε σα να μην υπήρχε αντίλογος

σκέφτηκα άλλες τράπεζες, την ψηλότερη τράπεζα, τη μεγαλύτερη τράπεζα, να κάνεις μια μουσική ληστεία τράπεζας, αλλά όλα είναι παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα…κοίταξα την ιστορία των ληστειών τραπεζών, είναι το ίδιο πράγμα, με λιγότερη ή περισσότερρη βία, με λιγότερα ή περισσότερα χρήματα…αυτό που δεν έχει κάνει κανείς είναι η προαναγγελθείσα “ φέρτε την οικογένειά σας” ληστεία τράπεζας!

μάλλον δε μας ξέρεις και τόσο καλά, του πέταξα, ανακοινώσαμε τις ληστείες στην πόλη…

ανακοινώσατε οτι θα γίνουν ληστείες, όχι που θα γίνουν ακριβώς , ούτε πώς…η πόλη είναι μεγάλη, πολλές τράπεζες…αυτή τη φορά θα πούμε: θα ληστέψουμε την τάδε τράπεζα την τάδε μέρα, κατέληξε

καλή ιδέα, αλλά θα το κάνει …πιο δύσκολο, μέχρι που θα μπορούσε να μας περιμένει και η αστυνομία έξυπνε, του πέταξα, γιατί δεν παίρνεις μερικά χρήματα, του δειξα τη βαλίτσα, να γλεντήσεις τα πράματα στη ζωή τα οποία δεν μπορείς από ένα κελί; ήμουν ειρωνική μα ακριβής

είναι καλοσύνη σου να προσποιείσαι οτι αυτό που λες το εννοείς…όχι, η ζωή μου ήταν οι τελευταίοι μήνες…μετά από αυτό έχω κάτι εκκρεμότητες, μακάρι να μπορούσα να πω κάτι άλλο, όμως δε γίνεται, δε λέω ψέμματα στον εαυτό μου, οπότε γιατί να πω σε σένα; είπα κοιτώντας το ποτήρι μου

ένιωσα ένα πέρασμα αέρα απ τα μάγουλά μου

ανάσα ήταν

μετά άκουσα ένα κλειδί να στρίβει σε μια κλειδαριά

ένιωσα ότι είχα καταποντιστεί στην κόλαση…

γέμισα ένα ποτήρι ρούμι και ακούμπησα την πλάτη μου σε ένα βαρέλι

άπλωσα τα πόδια στο πάτωμα

με πήρε ο ύπνος στα σανίδια

όμηρος; αναρωτήθηκα αλλά αδυνατούσα να πανικοβληθώ και κοιμήθηκα…

αν είχα μείνει σε κείνο το χαρτάκι τώρα θα χα μια κανονική ζωή και …κλειδιά να μπαινοβγαίνω!

κλειδιά που θα άνοιγαν την καρδιά του Ζιλ και την πόρτα ενός σπιτιού…

θα κοιμόμουν σε κρεβάτι αν μη τι άλλο…

οι τελευταίες σκέψεις μου πριν ονειρευτώ μια ηλιόλουστη βόλτα με ποδήλατα στη Μπεζανσόν…

μου μυρίζει φρέσκο ψωμί! ξύπνησα και είδα δίπλα μου φαγητό και τον τύπο σε μια σκοτεινή γωνιά

μέρα; ρώτησα

πέμπτη! είπε

εννοούσα μέρα ή νύχτα, διευκρίνισα

δε μου απάντησε…

λοιπόν, πώς σχεδιάζεις να ληστέψεις την καθαγιασμένη τράπεζα;

μια τράπεζα όπου θα έχουν μαζευτεί περισσότεροι αστυνομικοί απ΄όσοι σε οποιδήποτε αστυνομικό τμήμα της Γαλλίας για ένα χριστουγεννιάτικο πάρτυ; τον τσίγκλησα

θα στέκονται ο ένας πάνω στον ώμο του άλλου, δεν θα μπορούμε καν να μπούμε και εννοείται, η μετά θάνατον σύλληψη με ένα κεφάλι γεμάτο μολύβι, δε μετράει…για να μετρήσει η ληστεία,θα πρέπει βέβαια να πάρουμε τα λεφτά και να επιζήσουμε για λίγα δευτερόλεπτα, ήδη έχουμε μονοπωλήσει όλη την τύχη που υπάρχει σε αυτό το έθνος, είναι αδύνατο! τέλειωσα τη σκέψη μου συνοδεύοντας την με το γνωστό ήχο τς τς τς!

το αδύνατο είναι ο διπλανός γείτονας του δυνατού!οι άνθρωποι του χτυπάνε το κουδούνι κατά λάθος όλη την ώρα!

μπα!έχουμε παρέα;

γύρισα να δω , να βεβαιωθώ για τον κάτοχο της φωνής που προφανώς ήταν κάποιος που αποφάσισε να περνά πολύ περισσότερο χρόνο με φιλοσόφους και αιθεροβάμονες παρά με δάνεια και χορηγήσεις…

με κοίταξε με προσδοκία αντίδρασης

κούνησα το κεφάλι με απορία και του δειξα τις άδειες παλάμες μου

το πόσο γεμάτη ένιωσα δε μ’ έπαιρνε να το δείξω, μάλλον έπρεπε να το κρύψω…

ο κύριος ήρθε να πάρει τη βαλίτσα, διέκοψε τη φάση ο τύπος, είπες πως τα λεφτά θέλεις να τα χαρίσεις, ή να τα γυρίσεις;

ναι…στη θέση τους…βάλτα στη θέση τους…είπα ξέπνοα

έσκυψε, πήρε τη βαλίτσα και μου είπε:

αυτό που μαρέσει σε σένα είναι που δε λες ότι μ’ αγαπάς…

δεν το λέω σε κανένα, μείνε ήσυχος, σφύριξα…πάρε τη βαλίτσα και βάλε τα λεφτά στη θέση τους, δε θέλουμε Ιφιγένειες για να αποπλεύσουμε Μπισού!άντε δρόμο τώρα! του πέταξα, όρθια και με τα χέρια στη μέση…

κάτσε κάτω! ο Αλ διέταξε απ την κορυφή της σκάλας…ο Θαλής μ ένα πήδο βρέθηκε στην αγκαλία μου!

αντίθετα με περισσότερα άγρια ζώα ,που υποτίθεται δε συμβιβάζονται με την αιχμαλωσία, ο Θαλής, που λάτρευε να τον συντηρούν, είχε θεριέψει και ήταν πολύ κτητικός με την τσέπη μου, από την οποία σπάνια απομακρύνονταν περισσότερο από μερικές πατούσες, σα να ανησυχούσε οτι θα τον έκλειναν έξω απ το κλουβί του και θα αναγκαζόταν να ξαναγίνει αρουραίος…

απαρτία! φώναξα…

αδειάστε μου τη γωνιά να κοροϊδεψω τους πεθαμένους ή πάμε κάπου για φαγητό! ξαναφώναξα…

δεν είναι ώρα για ύπνο προφεσσόρα μου, πάμε κάπου για φαγητό…είπε ο Αλ και έχωσε στην τσέπη μου μαζί με το χέρι του και μερικές σοκολατένιες σταφίδες…

ο τύπος, έβαλε το χέρι του στη μέση μου και βοήθησε το μωλωπισμένο απ την κουτρουβάλα κορμί μου, ν΄ανέβει τη στενή ξύλινη σκάλα…πρόσεχε τους κάβους, αυτή τη φορά προειδοποίησε νωρίς

βγήκαμε στη νύχτα… κάπου μου μύριζε βυνίλιο …η κρυψώνα μου!

ήθελα να χωθώ και να κρυφτώ στα αυλάκια του… κάποιος μου είχε πει ότι με χει δει να βγαίνω απ αυτή την κρυψώνα …και να του κάνω παρέα τις νύχτες…

 

Advertisements

15 responses to “οι βαριοπούλες του παρανόμου κι ο άλλος ασύλληπτος χρόνος

  • yannidakis

    -5η συνεχεια ειχε ομολογουμενος τεραστιο ενδιαφερον.βεβαια τωρα μενουμε με την αγωνια για το επομενο επεισοδιο γιατι περα απο γλιωδεις, οι χαρακτηρες ειναι & αηδιαστικα ενδιαφεροντες.Εν καιρω η συνεχεια απο δω ή απο κει :[

    Μου αρέσει!

  • Αλέξανδρος

    καλημέρα ….

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    "Έλα μωρέ ποιός Σαμ Πεκινπα και ποιός Σαμ Πεκινουά…ποιός Άρθουρ Πενν και ποιός Τεν Τεν βάλε να δούμε τη συνέχεια κι έχει αγωνία το έργο..παράτησα και τη προπόνηση να κατσω να το δώ….χασάαααπηηηηηη το προτζέκτορα!!!!"Νικος Αλέφαντος στο Γαλλικό περιοδικό Καγιε Ντε Σινεμά.

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    "Βάλε μου γρήγορα δυο διπλά μόνο με ντομάτα δε θα πάω γυμναστήριο θα κάτσω να διαβάσω Katabran….άντε και πεινάω"Αλέκος Ντε Μπάρτσα στο Νεοσμυρνιώτη σουβλατζή της γειτονιάς του

    Μου αρέσει!

  • ALEKOS

    Συγχαρητήρια για τις μουσικές επιλογές..Συλλυπητήρια για τον αναγνώστη με το καπέλλοΕμένα μου θυμίζει το ΟΙ ΔΙΑΡΡΗΚΤΕΣ με Μπελμωντό και Ομάρ Σαρίφ που γυρίστηκε στο Πειραιά.Ακόμα μου θυμίζει τη σειρά ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΣ που ο Νικ Νόλτε έμπλεκε και τη κοπάναγε νύχτα με πλοίο..περιμένω τη συνέχεια και καποιο πουλάκι μου είπε και για director\’s cut!!!!Κύριοοος ψιτ κύριος…εσείς ο ουρακοτάγκος…ναι εσείς βγάλτε το καπέλλο σας δε βλέπουμε

    Μου αρέσει!

  • ποκαχόντας

    μας παιδεψες αλλα αξιζε η συνεχεια …..αχ εγω σκεφτομαι εκεινο τον αμοιρο τον ζιλ!!!!!!του εκλεψες την καρδια του εκλεψες και τα λεφτα που μονος τα ειχεκλεψε στα εφερε σε εκανε μπανιο με αυτα και συ;;;;;;αχαριστο πλασμα ..τον παρατησες και τωρα τραβας ολα τουτααμ τα θελει ο κωλος σου !!!!!!!!αντε να δω την συνεχεια αναμενωωωωω!!!!!!

    Μου αρέσει!

  • Lady of Avalon

    ΟΥπς! Επεσα σε μεγάλο "σεντόνι"… :PΠάω για μπανάκι και θα επανέλθω αύριο να το ξε-τινάξω με την ησυχία μου… ;)Καλό σου βράδι φιλενάδα… 🙂

    Μου αρέσει!

  • katabran

    γλιτσα γλιτσα yannιδακη μου!αστα να παν!Ααααλ; που σαι μωρη πλεμπα ; πιασε μου το τσεμπερι και κρεμα κανα σιντακι να σκιαζονται οι νυχτεριδες να τσακωσουμε καμμια, γαμωτηνατυχια μαςγαμω, να τυλιξω το κοκκαλακι της στο τσεμπερι και να την κανουμε σε αλλα μερη…γουανταφακ!

    Μου αρέσει!

  • Captain Bluebeard

    http://www.youtube.com/watch?v=w9TGj2jrJk8Οι σοφοί του χωριού μου λένε πως οι σκάλες άμα τις προεκτείνεις οδηγούν στον ουρανό κι εκεί όλα είναι… ………………http://www.youtube.com/watch?v=jETyv7l4qrsΤώρα εσύ πως σαβουριαστηκες προς τα κάτω? απορίας άξιο….. κατι επαιξε ρόλο, παρουσιάζοντας συνάμα ένα γλοιώδες ενδιαφέρον, υποχθόνιο θα συμπλήρωνα………….Ho ho hi hi

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    "Ελα μωρέ ποια γλίτσα και ποια λιγδα γλίτσα ήταν αυτή που είχε το γήπεδο του Εθνικού Αστέρα όταν ήμουν εκεί προπονητής..μιλάμε για τέτοια λίγδα που ο Τσιάρτας σαβουριζότανε κατάχαμα όπως ο Μανέλης στο "Μήτρος Και Μητρούσης" ούτε μια μπαλλιά δεν έβγαλε στο Νικολαίδη και κερδάω την ΑΕΚ για πλάκα..ελα αφήστε τις σκάλες..σκάλες έιναι η Σκάλα του Ωρωπού και η Σκάλα Λακωνίας…μάθετε 5 πράματα μαθετε""Νικος Αλέφαντος στη Πύλη Ελ Νιόνιο

    Μου αρέσει!

  • katabran

    καλα που υπαρχουν τα γηπεδα και ποδοσφαιροποιουμε ακομα και τη λογοτεχνια!παιξε μπαλα αγορι μου παιξε λεμε!μολις καταλαβα οτι ο παραδεισος ειναι προς τα κατω αφου οι σκαλες δεν ανεβαινονται μονο αλλα και κατεβαινονται καπταιν!

    Μου αρέσει!

  • Captain Bluebeard

    λοιπον Νιονιο………αν με τα πραγματα εννοείς σκάλες,εχουμε και λεμε Σκάλα Ωρωπού, Σκάλα Λακωνίας, συνολο μας κανουν 2 μεχρι τις 5 υπολοίπονται αλλες 3μηπως τις κρατας κρυφές?Μπουκαδόρισσα δεν εχω ιδεα για παραδείσους και λοιπα σκευασματα αυτο που γνωριζω σιγουρα ειναι πως ο ουρανος ειναι προς τα πανω και κοιτωντας τον μου φτιαχνει την διαθεση και αισθανομαι παρα πολυ καλα, τοσο καλα που στο τελος ανησυχω.

    Μου αρέσει!

  • katabran

    σκάλα αλουμινίουσκάλα μόνιμη πακτωμένη κατασκευή κυλιόμενη σκάλανα αυτές που σου υπολοίπονται κάπταιν!και μιας και είσαι κάπταιν, σκάλα αποβάθρα ή λιμάνι…οσο για τον ουρανό , ναι προς τα πάνω είναι και αφού τον κοιτάς, κοίτα μη σου ρθει σφονδύλι καμμιά ώρα !

    Μου αρέσει!

  • Annyra

    Λατρεμένη Άννα σε χαιρετώ.Εντάξει, έκοψα τα λιβανίσματα….Πάμε για το Δι ευχών!!!(Πλάγιασε πάλι και είδε ότι ο Αλ είχε πετάξει το προηγούμενο βράδυ τις κάλτσες του πάνω στο φεγγίτη, το σώβρακο του στο σεκρετέρ, τη γραβάτα του γύρω απ’ το λαιμό μιας ξεχασμένης προτομής αγνώστου…. Οι συνομήλικές της την ζήλευαν για την πλούσια ημικοσμική ζωή της, για την πορεία της με τον Αλ…. «Θεέ μου!» έλεγε η Ζοζλιν, «πως κάνουν έτσι; Ας τον πάρουν. Δεν τον έχω δεμένο, και βγαίνει έξω μόνος του». Όσο για το ποιόν του, «είναι γνωστό», ξαναέλεγε η Ζοζλίν….Όταν έμεινε για λίγο μόνη, χαμογέλασε όλο περηφάνια, άφησε έναν τρεμουλιαστό αναστεναγμό καταπνιγμένης λαχτάρας κι αφουγκράστηκε τα βήματα του Αλ καθώς ανέβαινε τη στενή σκάλα….. Άλλη μια μέρα κάνει την ερχομό της στο βάθος του ορίζοντα απ’ την ανατολή.Κάποια τράπεζα θα είναι ο νέος στόχος?)Αιγαίο μου μαγευτική η γραφή σου!!!Συμπάθα με που θέλησα να βάλω μια δική μου νότα…… Σε ευχαριστώ. Να είσαι πάντα φωτεινή, δημιουργική, χαρούμενη.Άννα

    Μου αρέσει!

  • ποκαχόντας

    τι εγινε βρε παιδια;;το [κοκκαλακι της νυχτεριδας] εχει ο Αλ;;;;για τον ζιλ δεν ακουω και ανησυχαω ζοσλιν !!!!!σκαλα λεγετε κ κεινη η μπουζουκλερι στην ιταλια κεινη μωρεπου την λεν σκαλα του μιλανου!!!!επισης μην ξεχναμε την σκαλα του σκαρα[μαγκα]!!!!!!!ανα[μενω] λεμεεεεε!!!!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ (*) ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ (*) ΚΑΠΟΤΕ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac