Gerard οχι par hasard, αλλά intentionnement…

ήταν η χρονιά που ήμουν στη Γαλλία με άδεια ενός χρόνου…
αφού η πίστη μου στο επάγγελμα , στην πατρίδα, άρχισε να  μαραίνεται, ο καθηγητής μου , μου πρότεινε το εξωτερικό για να φρεσκάρω την αγάπη μου για τη λογοτεχνία…
κάνε ένα χρόνο διάλειμμα, μοίρασε μερικά σωματικά υγρά…κάνε ότι θέλεις, απλώς μη συζητάς για την ανακάλυψη της αλήθειας ή οτιδήποτε σχετικό…
δε θα το άντεχα…αν θέλεις να ανακαλύψεις την αλήθεια, πρέπει να προσαρμόσεις ηλεκτρόδια στα γεννητικά όργανα των ανθρώπων!
τότε φτάνεις στην αλήθεια εκπληκτικά γρήγορα…
τυχερούλα, με ευλόγησε
μακάρι να μπορούσα κι εγώ να φύγω για ένα χρόνο απ’ αυτό το μαυσωλείο…έχω τάσεις φυγής!
με  κατάλαβε εξ απροόπτου, γιατί πάντα θεωρούσα τη σχολή την προσωποποίηση  της καλής συμπεριφοράς και του στυλ, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο…
αλλά -και εδώ φτάνω σε συμπερασματάκι- δεν είχα εκτιμήσει οτι σε μακροχρόνια ζευγαρώματα, όσο πολύ κι αν αγαπάς, ζεύεσαι και τα μπαγκάζια της ενόχλησης…
έτσι βρήκα δουλειά, σαν βοηθός στο λύκειο Ζola στην Τουλόν, μια δουλειά που μου πήγαινε, μιας και δε ζήταγε  τίποτε περισσότερο απ΄το να ανοίγω το στόμα μου και να μιλάω σε εφήβους που είχαν κουραστεί από τη ζωή…
διάβαζα καθετί που δεν ήταν κατά τη γνώμη μου μπούρδα, κουβαλούσα πάντα αξιόλογα βιβλία και πάντα είχα μαζί μου ένα αναπληρωματικό, σε περίπτωση που ξέμενα από τροφή ή που έκρινα οτι το βιβλίο που ξεφύλλιζα πρώτα, δεν ήταν άξιο της προσοχής μου…
κάπως έτσι , ξεφυλλίζοντας, άρχισε το νταραβέρι με τον Gerard, θέλω να πιστεύω οτι μπορώ να με υπερασπιστώ λεκτικά ή διαλεκτικά, αλλά μου σπαγε τα νοητικά μου πόδια και μετά με περιέλουζε με Γερμανούς μυστικιστές, στίβοντας έξτρα φαιά ουσία από τους ideologues και σμπαραλιάζοντάς με με αποσπάσματα από τους αμερικάνους πραγματιιστές, που ούτε ήξερα οτι υπάρχουν και που απολύτως κανένας άλλος δεν είχε διαβάσει από το  1913 λέει και μετά, κι όλα αυτά στα διαλείμματα για το μεσημεριανό φαϊ…
αποκτούσα μια έκφραση, σαν αυτή που αποκτάς όταν τα μάτια σου παίρνουν διαζύγιο το ένα από το άλλο, το αριστερό το δεξί, το καθένα στον κόσμο του, ούσα μη θωρούσα…ίσως ενδοσκοπούσα;
το είχα δει αυτό το βλέμμα και σε κείνον…δεν το έχω δει όμως σε άλλον…
οι άλλοι νόμιζαν οτι ήμασταν συγγενείς!
(ομολογουμένως με κάποια καθυστέρηση στην αντίληψη)
πάει πολύ καιρός από τότε…
τώρα που δε βρίσκομαι στην Τουλόν, αλλά δεν ξέρω που βρίσκεται αυτός, δοκίμασα μια μέρα τον αριθμό του τηλεφώνου του…που είχε πριν 15 χρόνια, ξέροντας οτι το πιο πιθανό ήταν να μην ίσχυε…σύμφωνα με τις τάσεις φυγής που τον διέκριναν…
η κατάληξη ήταν μια συζήτηση με έναν ενοχλημένο σπιτονοικοκύρη, που επαναλάμβανε εμφατικά και εκτενώς πως δε θα θελε τίποτα περισσότερο απ το να βρει το Gerard, μιας και το διαμέρισμα που του είχε νοικιάσει είχε εξαφανιστεί, αφήνοντας πίσω μια θράκα από κάρβουνα…μου χουν πάρει μαχαιροπήρουνα, μου χουν πάρει έπιπλα, αλλά ποτέ δεν έχασα ολόκληρο διαμέρισμα…
τώρα ήθελα πιο πολύ να τον βρω…
ανέκαθεν όταν βρισκόμουν μαζί του ένιωθα ηλεκτρισμένη, με τη μηχανή να μαρσάρει στο φουλ- χόρευα εγκεφαλικά ζαπατεάδος, έβγαιναν οι δάφνες απ ‘ τ’ αυτιά μου…ίσως να μπορούσε να επιφέρει μια μεταμόρφωση στο παρά πέντε, να μου δώσει το συστατικό που μου έλειπε, να μου δώσει κάτι για το υπόλοιπό μου…
επίσης ανησυχούσα για κείνον…
ομολογουμένως η ανησυχία μου δεν επεκτείνοταν πέρα από το να ψάχνω για σημάδια του σε γαλλικά φιλολογικά περιοδικά…βασιζόμουν πάνω του για να διεκδικήσει μια θέση, να εμφανιστεί και να κάνει σκόνη κάποιους απ τo CLA, να αφανίσει τους αποδομιστές, να τα χώσει σε ομίλους κολεγίων…
αλλά ποτέ δεν τοποθετήθηκε υπέρ ή κατά, πράμα που με εξέπληττε, γιατί ήταν καλός, με μονοψήφια θέση στην ιεραρχία, χωρίς κόπο…
στο παλιό ρολόι, στην πλατεία Οτέλ ντε Βιλ, στο ίδιο ουσιαστικά καφέ όπου είχαμε περάσει ώρες τεμπελιάζοντας
(με την προσθήκη μόνο μερικών στρωμάτων μπογιάς όχι ακριβώς ίδιο)
τον  είδα…
το μαγαζί ήταν σχεδόν άδειο κι εκείνος καθόταν σ’ ένα τραπέζι στη συνηθισμένη του στάση…
τον αναγνώρισα αμέσως, αν και τα χαρακτηριστικά του με είχαν απογοητεύσει: το δέρμα του  χαλαρό, αδρό, με μικρά κόκκινα στίγματα…ένας ταλαιπωρημένος γέρος;
πιο αξιοσημείωτο από το ότι τον εντόπισα ήταν οτι με αναγνώρισε εκείνος, παρά τα μαύρα γυαλιά και το πορτοκαλί μαντήλι που ‘χε τυλιξει τα μαλλιά μου…
τα μάτια μας συγκρούστηκαν στα έξι μέτρα…
καθώς καθόμουν, μου κανε εντύπωση η απουσία βιβλίου από το τραπέζι του, από πάνω του και από γύρω του…
παλιά θα κουβαλούσε τρία βιβλία μαζί, πάνω από χίλιες σελίδες, όπου κι αν βρισκόταν…
ένα βιβλίο στο χέρι του ήταν τόσο δεδομένο σαν να πρόκειτο για αξεσουάρ νεοτερίστικο της εξέλιξης των ειδών…
τον θυμάμαι να λέει οτι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του ήταν μια συνείδηση χωρίς κείμενο ν’ αγκυροβολήσει μέσα του…
μίλαγε, περπάταγε, έκανε τα πάντα μαζί με ένα κείμενο
ακόμα  και οι ερωμένες του μάλλον θα μοιράζονταν το μαξιλάρι μ’ ένα βιβλίο…
ανταλλάξαμε ματιές…
ναι, χωρίς βιβλίο….έχω υπεραρκετά για να κρατήσω το μυαλό μου απασχολημένο…το βρίσκω δύσκολο να συγκενρωθώ στο διάβασμα…όταν πεθαίνεις, είναι κάτι που σου συμβαίνει…είπε
πάντα αργούσες, είπε, αν και αργοπορία 15 χρόνων είναι εξαιρετικό φαινόμενο, αλλά ήξερα οτι , αν έκανα υπομονή, θα ερχόσουν να πληρώσεις το λογαριασμό!
l’ addition s’ il vous plaît! φώναξε στο… βάθος του μαγαζιού
Gerarad, τι ελπίζω εγώ να βγάλω:
μαθήματα στο πώς να τελειώνεις;
τάξεις τερματισμού;
τι μπορεί να κάνει κανείς , πέρα απ το να φωνάξει το γιατρο;
ο Gerard δεν ήταν πολύ μεγαλύτερος από μένα , αλλά ήταν μεγαλύτερος και ιδιοφυής!
ήμουν περίεργη ν’ ακούσω τι είχε να πει…
αν θα αντέγραφα κατιτί απ τη σοφία του,
αν θα μπορούσα να καρπωθώ κάτι από τα μαθηματά του!
εκείνο που με τσούζει είναι οτι, παρά τη ζωή που έχω ζήσει, δεν είμαι πιο σοφή…δεν περιμένω πολλά αλλά …κάτι!
τον κοίταζα έντονα σχεδόν αδιάκριτα…
ο Gerard με έκοψε να τον κόβω
επανέλαβε μετά πό μένα: Gerard έχεις φριχτή όψη, οι πιο πολλοί δείχνουν καλύτερα στην κηδεία τους…σταμάτα να πίνεις…Gerard σύνελθε, βρες λίγη αξιοπρέπεια…
υποθέτω, Αnna. τα χεις ακούσει και εσύ στο παρελθόν…ωραίααα, τώρα που το τακτοποιήσαμε , ας πάμε στου Luc να φάμε και να πιούμε κάτι…
το … κάτι δεν είπες οτι περιμένεις;
 
Advertisements

8 responses to “Gerard οχι par hasard, αλλά intentionnement…

  • yannidakis

    "κατι", λοιπον. το αφιερωμα της ημερας!ειχε ακουστει σε ενα κουτσομπολιο καποτε, οτι ενας τυπος σαν εμενα & μια τυπισσα σαν εσενα… ξερεις. Ετσι κι αλλιως αυτην την εποχη κανεις δε μπαινει στα spaces! Ξεχασανε ομως οτι εγω ειμαι φανατικος αντι-βιβλιανθρωπος!!!ευτυχως & υπηρξε ο Gerarδος να δωσει ουσια στη ζωη σου :[

    Μου αρέσει!

  • EL NIONIO

    Aυτό το "κάτι" που με τρώει να μάθω τι απέγινε η Υβόν με τα μάτια της Λωρήν Μπακόλ και την ανασηκωμένη μύτη.Έρωτας ενός σχολικού καλοκαιριού….κορίτσια στον ήλιο με φόντο Μαδρίτη Βαρκελώνη(αυτό δα έλειψε) και Μαγιόρκα.Τα τελευταία νέα που έμαθα για κείνη ήταν ότι εργαζόταν σα θαλάσσιος βιολόγος στη Λισαβώνα και είχε δυο κοριτσάκια.Άλλος ένας Κάσπερ του παρελθόντος…εκείνη την εποχή εγώ διάβαζα τα άπαντα απο διηγηματα του Ρέυμοντ Τσαντλερ…Πιθανότατα αν μπορούσα τότε να πάρω διάλειμα ενός χρόνου να πήγαινα να τη βρώ.Ας είναι τη βρήκα για λίγο σήμεραΥ.Γ…Για τους νεώτερους ο Κάσπερ ήταν το καλοκάγαθο φαντασματάκι που έβλεπα πιτσιρίκι στη τηλεόραση

    Μου αρέσει!

  • katabran

    Κασπερ! ελα κι αποψε… φερε φυκια απ τη Λισαβωνα, φερε βοτσαλα απ την Αναφη, φερε τον παππου μας, φερε εκεινη την εκθεση της τριτης δημοτικου, φερε και τον γκρινιαρη μου…

    Μου αρέσει!

  • Angie

    Αν ξέρεις αυτό το κάτι που θες, τότε αύτό και μόνο αυτό το κάτι θα πάρεις… αν πάλι δεν έχεις ιδέα σαν και εμένα… τότε δέξου οτιδήποτε μπορεί ένας Gerard ή ένας Κάσπερ μπορεί να σου προσφέρει. Ακόμη και θυμό, οργή, λύπη, απόγνωση, στεναχώρια… ότι έχει κανείς καλό είναι, έλεγε η γιαγιά μου.Πολλές φορές, μια καθυστέρηση μπορεί να μας γεμίσει προσδοκίες που καμία βάση και σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.Άλλες φορές, η λαχτάρα μας να ρουφήξουμε τη σοφία και το κάλλος (ένα ή δυο;;;) της ψυχής και του πνεύματος των ανθρώπων που μας περιβάλλουν, μας αφήνουν γυμνούς και με την αίσθηση του ανικανοποίητου… πολύ απλά γιατί ξεχνάμε ότι και αυτοί είναι άνθρωποι σαν και μας.Δεν θα πω άλλα για τα φαντασματάκια μας… θα πω μόνο οτι απόψε έχει μια υπέροχη πανσέληνο, δυο βλαστάρια μερακληδικα έχουν σεληνιαστεί και κάνουν πυτζάμα πάρτυ στο μπαλκόνι μου ακούγοντας ότι σκυλολόι κυκλοφορεί στην εθνική (ανεξαρτήτου χλμ) και γω τσουρουφλισμένη από τον ήλιο απλώνω γιαουρτάκι και αφτερ σαν για να τραβήξει το κάψιμο.Και επειδή με τα τραγούδια που ακούω αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και να σου στείλω κάτι που να συμβαδίζει με τα λεγόμενα σου… θα σου στείλω έναν Τόλη που κλαίει στο ράδιο μου και μιλάει για τα παλιά… και ελπίζω να μην τσιρίξεις πολύ!!! Καληνύχτα Αννιώ…λοιπόν… δεν το βρίσκω με τον Τόλη… γι αυτό τσάκω μια Πόλυ Πάνουhttp://www.youtube.com/watch?v=q4KYWzwaJOk

    Μου αρέσει!

  • Maria

    Και θα απαντήσω με την ατάκα του παρα πέντε …. Τι έκανες Θεοπούλα στο Παρίσι ? "ΘΡΑΥΣΗΗΗΗΗ!!!!!!!"κοιτα να δεις … κανενας όσο κι αν μας έχει άγγίξει με τον τρόπο που μας έχει αγγίξει … δε μπόρεί παρα κάτι να μας έχει αφήσει στο σώμα, στην όσφρηση, και στην αφή… και όσα μα όσα χρόνια και να περάσουν ανοίγοντας το χρονοντούλαπο … εκει στο περιβόητο σεντουκι του μυαλού μας…. δεν έχουμε παρά να το απολαύσουμε ξανά και ξανά… σα τη πρώτη φορά …. γιατί άλλωστε η πρόταση του σωστή… ο Ερωτας από το στομάχι περνάει …. αυτό το κάτι ….το έχεις …. συνέχισε να το καλλιεργείς…!!!

    Μου αρέσει!

  • ΓΕΩΡΓΙΑ

    αυτο το κατι ειναι που μας τρωει……καλα να εισαι Αννιω…..

    Μου αρέσει!

  • Vasso

    τα χεις ακούσει και εσύ στο παρελθόν…ωραίααα, τώρα που το τακτοποιήσαμεας πάμε στου Luc να φάμε και να πιούμε κάτι……… (…μαζί….)το … κάτι δεν είπες οτι περιμένεις;15 χρόνια… μετά….. πως αλλάζουν αλήθεια τα Π ρ ά γ μ α τ α…κι όμως πάντα ΚΑΤΙ μένει…. μέχρι που χάνεται κι αυτό….κι αυτό το Κ Α Τ Ι….. το μικρό που φεύγει από τα χέρια μας…. …………..είν\’η Ζωή!http://www.youtube.com/watch?v=V2T0fQ8wy7MΚ α λ ά να περνάς…. Αννούλα (f)

    Μου αρέσει!

  • Alexandros

    Αυτο το κατι που μενει,αυτο το κατι που μας δενει.Αυτο το κατι που παλι ερχεται μπροστα μας και σαν τιποτα αλλο δε μοιαζει!Αυτο το κατι να ζουμε!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Le Cinéma va à l´école

Blog dédié au projet eTwinning entre Grèce et Espagne du même titre

TIME

Current & Breaking News | National & World Updates

Αυθόρμητες μεταβολές

του Λευτέρη Παπαθανάση

ΧΑΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Toutestin Magazine

Art Feedback Machine

Redflecteur

About Art and Politics

απέραντο γαλάζιο

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

lerestnadine

This WordPress.com

Γιάννης Γρηγοριάδης

Ερμηνεύοντας την πόλη

Bouquet of dreams

Yes Darling, but is it Art?

Marionettes Inc.

No strings attached

Harry's Music

Harry Smith's Anthology of American Folk Music

Land Streicher

“Our battered suitcases were piled on the sidewalk again; we had longer ways to go. But no matter, the road is life.” Jack Kerouac